แต่กว่าหลิวฟานจะมาถึงก็ใช้เวลาหลายวันจนกว่าจะมาถึงอาการของเซียวหลินก็หนักบวกกับที่เธอตรอมใจกับเหตุการณ์ทุกอย่างทำให้อาการของเอหนักขึ้นไปกว่าเดิม
ในที่สุดหลิวฟานพยายามที่จะช่วยเธอแต่กลับไม่ทันทำให้เธอเสียวิตลงแต่อย่างน้อยก็มพวกเขาสองพ่อลูกอยู่กับเธอจนลมหายใจสุดท้าย
ด้านหลิวฟานกลับมาถึงบ้านเขาได้เดินไปหาป้าหลิวที่อยู่บ้านข้างๆก่อนจะบอกให้หลานๆของป้าไปช่วยทำความสะอาดบ้านของเขาและเขาจะจ้างให้ป้าหลิวเป็แม่ครัวหลักในงานแต่งงานเขาเช่นกัน
ป้าหลิวใเมื่อได้ยินว่าหลิวฟานกำลังจะแต่งงานเพราะพ่อของเขาเพิ่งเสียไปได้อาทิตย์เดียวเองหลิวฟานก็บอกถึงคำสั่งเสียและจดหมายสัญญาป้าหลิวก็รู้สึกสงสารเด็กหนุ่มตรงหน้าก่อนจะถามว่าวันลาเหลืออีกกี่วัน
“ผมลางานมาเดือนหนึ่งครับป้าเพราะั้แ่ผมเป็ทหารผมหยุดหลับบ้านปีละครั้งเท่านั้นเองวันลาของผมยังเหลืออยู่ผมคิวว่าพรุ่งนี้ผมจะตัดหญ้ารอบๆบริเวณบ้านครับส่วนสองแสบผมจะให้ทำความภายในบ้านส่วนลุงหลิวกับป้าผมจะขอให้เตรียมสถานที่ข้างบ้านให้หน่อยครับ”
“ได้เลยๆเดี๋ยวพอตาเฒ่ากลับมาจากทำงานป้าจะบอกให้นะเดี๋ยวฝาแฝดหลิวจี้กับหลิวจูป้าจะกำชับให้ทำความสะอาดให้เรียบร้อยเลย”
หลิวฟานกลับมาถึงบ้านก็เดินสำรวจภายในบ้านโชคดีที่สามปีก่อนเขาไปเป็ทหารเขารับแต่ภาระกิจเสี่ยงๆทำให้เขาได้รับเงินเสี่ยงภัยจำนวนมากทำให้เขาสามารถสร้างบ้านกับรั้วของบ้านด้วยอิฐภายในบ้านมีสองห้องนอนและแบ่งสัดส่วนเป็อย่างดี
นอกจากนี้บริเวณหลังบ้านพ่อของเขาก็เลี้ยงไก่เป็จำนวนหนึ่งพร้อมกับแปลงผักเล็กๆที่ถูกปลูกไว้เขาตัดสินใจที่จะงานเลี้ยงตรงบริเวณข้างๆบ้านเพราะตรงนั้นร่มรื่นและยังมีดอกไม้ตกแต่งอยู่เป็บางส่วน
ยิ่งใกล้งานแต่งมากขึ้นเท่าไหร่ว่าที่เ้าบ่าวและว่าที่เ้าสาวต่างหัวหมุนกับการเตรียมงานและข้าวของด้านเซียวหลินเธอได้รับสินเดิมจากพ่อเป็จักรยานหนึ่งคัน วิทยุหนึ่งเครื่องชุดที่นอนหนึ่งชุด พร้อมกับเครื่องประดับหนึ่งชุด
ส่วนชุดแต่งงานเธอตัดสินใจเลือกผ้าเองและออกแบบชุดของเธอเองทำให้เธอขอบคุณตอนที่เป็ิญญาทำให้เธอได้เรียนรู้หลายๆเื่และสามารถนำมาใช้ได้จริงๆ
วันแต่งงานมาถึงที่บ้านเซียวหลินทุกคนต่างเตรียมตัวรอเ้าบ่าวมารับเ้าสาวที่บ้านส่วนข้าวของก็ถูกยกไว้บนรถสามล้อเรียบร้อยแล้วแม้สองแม่ลูกไม่ชอบที่เซียวหลินได้รถจักรยานแต่ก็ถือว่าเป็ค่าตอบแทนที่ยอมแต่งงานแทนเจียงหลิงละกัน
“เ้าบ่าวมาแล้ว เ้าบ่าวมารับเ้าสาวแล้ว”
เสียงของแม่สื่อที่ดังอยู่หน้าบ้านะโดังเข้ามาทำให้เซียวเฉินผู้เป็พ่อเดินไปเปิดประตูบ้านก่อนจะเห็นขบวนเ้าบ่าวเดินเข้ามาเจียงหลิงที่เห็นว่าหน้าตาของหลิวฟานทำให้เธอรู้สึกสนใจขึ้นมาทันทีแต่ถูกเจียงหรูพูดดักเสียก่อน
“อย่าแม้แต่จะคิดน่ะเพราะหลิวฟานจะหน้าจาดีแต่เขาก็จนไม่ได้มีหน้าตาเหมือนผู้ชายที่แกจะแต่งงานงานด้วยหรือแอยากไปอยู่ในที่บ้านนอกแบบนั้นแถมต้องอยู่แบบอดๆยากๆก็ตามใจแก”
“หนูก็มองแบบนั้นแหละแม่ใครมันจะไปโง่แบบนังเซียวหลินละพูดหลอกล่อเสียนิดเดียวก็โง่หลงเชื่อเสียหนูไม่ยอมไปอยู่ในที่ลำบากแบบนั้นหรอกค่ะ”
ขณะที่สองแม่ลูกกำลังนินทาเซียวหลินอย่างสนุกปากฝั่งเ้าบ่าวเ้าสาวก็ดำเนินพิธีจนเสร็จก่อนจะเตรียมเดินทางไปยังบ้านเ้าบ่าวเมื่อทุกคนมาถึงบ้านของหลิวฟานปรากฎว่าทุกอย่างแตกต่างจากที่พวกเขาคิดเป็อย่างมาก
หน้าบ้านถูกผูกไปด้วยไปผ้าแดงที่ประดับอย่างสวยงามพอเข้าไปในบ้านก็เจอบ้านที่น่าอยู่ข้างบ้านก็เห็นโต๊ะถูกจัดวางไว้สิบกว่าโต๊ะเมื่อทุกคนเข้าไปนั่งอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้ก็ทยอยมาเสริฟจนเต็มโต๊ะไม่ว่าจะเป็ขาหมูเป็ดปักกิ่ง ปลานึ่งซีอิ้ว ผัดผักเกาฮะไฉ่ และขนมกุ่ยช่าย
ด้านในเ้าบ่าวก็ทำการมอบสินสมรสให้เ้าสาวอยู่ทำให้สองแม่ลูกอิจฉาจนเกิอบเก็บอาการไม่ไหวเพราะหลิวฟานได้มอบเงินเก็บจำนวนสามพันหยวนให้กับเ้าสาวพร้อมกับนาฬิกาข้อมืออีกหนึ่งเรือน
ถึงเวลาส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอหลิวฟานจับมือเซียวหลินเข้าไปนั่งรอบนเตียงพร้อมกับบอกว่าเดี๋ยวป้าหลิวจะนำอาหารมาให้ทานส่วนตัวเขาจะไปกินเลี้ยงกับแขกและส่งแขกเสร็จจะรีบกลับมาเข้ากลับมาในห้องหอ
ขณะที่หลิวฟานกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆป้าหลิวได้ยกอาหารเข้ามาพร้อมกับเด็กฝาแฝดดูแล้วอายุน่าจะ8 ปีเดินเข้ามาภายในห้อง
“ฉันป้าหลิวน่ะส่วนฝาแฝดชื่อหลิวจี้กับหลิวจูเป็หลานของป้าเองป้าอยู่บ้านใกล้ๆหากมีอะไรไปหาป้าได้ตลอดน่ะ”ทั้งสี่คนนั่งพูดคุยจนเซียวหลินทานข้าวเสร็จก็พากันออกมา
จนน่าจะได้เวลาที่แขกแยกย้ายกันกลับบ้านครอบครัวของเซียวหลินก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพูดกล่าวอำลาสองแม่ลูกต่างพูดเหมือนสงสารแต่หากฟังดีๆในคำพูดเ่าั้ล้วนแต่หลอกว่าเธอทั้งนั้น
“เซียวหลินน้าดีใจด้วยน่ะที่หนูได้ออกเรือนกับคนที่เหมาะสมกับหนูหนูเหมาะแล้วที่อยู่ในสถานที่แบบนี้”เจียงหรูพูดพลางยิ้มๆก่อนหันหน้ามาสบตากับเจียงหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ
“น้องไม่ต้องเป็ห่วงน่ะอะไรๆที่อยู่ในบ้านของพ่อเดี๋ยวพี่กับแม่จะช่วยกันดูแลเป็อย่างดีน้องแค่เพียงอยู่ในบ้านนี้ทำหน้าที่เป็ภรรยาที่ดีและแม่เลี้ยงที่ดีก็พอเวลาที่สามีส่งเงินมาให้น้องก็อย่าลืมส่งไปให้พ่อกับแม่มั้งละเพื่อเป็การแสดงความกตัญญู”
เซียวหลินได้แต่นั่งฟังสองแม่ลูกพูดจาจนพวกเธอพอใจแล้วพ่อของเธอก็พูดเพียงแค่ว่าดูแลตัวเองดีๆละอดทนให้มากๆก่อนจะพากันออกไปจากห้องหอ
“หากเป็ฉันในเมื่อก่อนฉันคงจะหลงคิดว่าพวกแกหวังดีกับฉันแต่โทษทีฉันในชาตินี้พร้อมจะแย่งเอาทุกอย่างคืนมาส่วนบ้านหลังนั้นฉันยกให้แล้วกันคิดซะว่าให้พ่อได้อยู่ก็แล้วนี้เป็การแสดงความกตัญญูครั้งสุดท้ายจากลูกสาวคนนี้”
เซียวหลินได้พูดกับตัวเองว่านี้เป็ครั้งสุดท้ายของความแค้นที่เธอที่จะจองเวรด้วยหลังจากนี้ก็เป็กรรมของใครของมันส่วนเธอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ทำทุกวันให้มีความสุขและเริ่มต้นชีวิตครอบครัวของเธอเองดีก็เพียงพอแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อกพร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออกแล้วหลิวฟานก็เดินเข้ามาภายในห้องหอ
“ขอโทษที่มาช้านะครับพี่พาหลิวฟงไปนอนมาแล้วก็ไปเดินดูความเรียบร้อยรอบๆบ้านมา น้องจะอาบน้ำก่อนไหมครับ”
“พี่จะไม่ดื่มสุรามงคลกับเปิดผ้าคลุมหน้าเ้าสาวก่อนเหรอค่ะ”
“เอ่อพี่ขอโทษครับพี่ตื่นเต้นมากไปหน่อยงั้นเดี๋ยวพี่จะไปประคองน้องไปนั่งที่โต๊ะนะครับ”
หลิวฟานพูดไปพลางเขินอายที่เขามัวแต่ตื่นเต้นจนลืมพิธีไปบ้างเมื่อเขาเดินไปจับมือเซียวหลินเขาต้องข่มความประมาทก่อนจะพาไปนั่งที่โต๊ะ
เมื่อดื่มสุรามงคลเสร็จแล้วหลิวฟานก็เปิดผ้าคลุมหน้าเ้าสาวทำให้เขาเห็นใบหน้าที่สวยงามเหมือนภาพวาดถูกซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าก่อนจะหยุดมองเซียวหลิวที่ถูกจ้องมองก็เริ่มเขินก่อนจะขอตัวไปอาบน้ำ
เมื่อเซียวหลินอาบน้ำเสร็จเธอเดินมาหยิบชุดนอนที่เตียมไว้แล้วมองด้วยความเขินอายเบาๆแต่เธอเลือกที่จะสวมใส่มันก่อนจะไปนอนอยู่บนเตียงหลิวฟานเมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วเขาก็ปิดไฟแล้วเดินเข้าไปนอนบนเตียงก่อนจะหันไปมองเซียวหลิน
เืในตัวของเขารู้สึกเหมือนพร้อมจะปะทุหากหญิงสาวขยับตัวมากไปกว่านี้เพราะเซียวหลิวนอนหันหลังให้กับหลิวฟานแต่เพราะชุดนอนสายเดี่ยวที่เธอสวมใส่กลับอวดแผ่นหลังอันเรียบเนียนให้หลิวฟานได้มอง
เซียวหลิวแกล้งขยับตัวไปมาก่อนจะหันหน้าไปหาฟานหลิวทำให้ทั้งสองคนหน้าอยู่ใกล้กันภายในห้องเสียงการเต้นของทั้งสองดังแข่งกันก่อนที่หลิวฟานจะพูดเพื่อทำลายความเงียบ
“พี่คิดว่าเอ่อพี่จะไปนอนกับหลิวฟงดีกว่าน้องจะได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสบายใจ”
พร้อมกับลุกขึ้นนั่งและกำลังจะก้าวขาลงจากเตียงแต่ถูกมือบางจับเอาไว้เสียก่อนแล้วเซียวหลิวก็พูดออกด้วยน้ำเสียงที่เบา
171
