การละเล่นของพระเจ้า

ตอนที่41 สงครามที่รุนแรงขึ้น

“เตรียมกำลังพลให้พร้อมผมไม่รู้หรอกนะว่ามันใช้วิธีไหนในการทำลายกองทัพอมตะของผมแต่ว่ามันต้องเป็นสกิลที่แข็งแกร่งมารอสัญญาณจากผม”

“ครับ”ผมออกมาคำสั่งอย่างจริงจังจากนั้นก็เดินออกไปทันทีปรากฏหน้าไม้แห่งความเงียบและดาบมังกรโบราณในมือพร้อมกับที่ผมได้สวมใส่ชุดเกราะระดับกลางของที่ดรอปมาจากพวกมังกรอีกและมุ่งหน้าไปที่กองทัพของพวกปีศาจ

“เจ้าคือผู้ที่ส่งพวกมันมาสินะ”

“ก็ใช้นะ”ปีศาจเกราะดำร่างใหญ่พุดออกมาและจ้องมองมาที่ผมที่ตัวเล็กกว่ามันผมยิ้มก่อนที่จะตอบนั้นทำให้มันก็เหวี่ยงหอกที่มีเดรธปักอยู่มาที่ผม

“ขอข้ารับใช้ข้าคืนนะ”

“ปัง ปัง ปัง”ผมถอยหลังหลบอย่างรวดเร็วพร้อมกับที่ใช้หน้าไม้เกี่ยวเสื้อของเดรธและดึงมันออกมาอย่างผมพูดออกมาด้วยรอยยิ้มและยิงลูกศรออกมาจำนวนมาก

“เจ้า...”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า มาสิแม่ทัพแห่งความตายและเหล่ากองทัพอมตะ”ปีศาจเกราะดำเต็มไปด้วยความโกรธมันคำรามออกมาและพยายามที่จะจับตัวของผมแต่นั้นไม่ได้ทำให้ผมตกใจเลยผมหัวเราะและพูดออกมาพร้อมกับที่ได้ดีดทันทีปรากฏอัศวินเกราะสีดำสูงราวห้าสิบเมตรและถือดาบขนาดใหญ่สีดำสองเล่มกับผู้ของสิ่งมีชีวิตสีดำราวกับวิญญาณเลยปรากฏออกมา

“ฆ่าพวกมันทั้งหมด”

“โฮกก”ผมคำรามออกคำสั่งพวกมันทั้งทีแม่ทัพแห่งความตายคำรามออกมาราวกับสัตว์ร้ายจากนั้นดาบในมือของมันก็เริ่มขยับฟันกวาดเหล่าปีศาจตายไปมากมายอย่างรวดเร็ว

“จัดขบวนสังหารยักษ์นั้นให้ได้”

“ซวก ซวก ซวก”ปีศาจเกราะดำคำรามออกมาอีกครั้งอย่างจริงจังปีศาจทั้งหมดเริ่มจัดขบวนทัพล้อมรอบแม่ทัพแห่งความตายของผมจากนั้นดาบขนาดใหญ่ก็เหวี่ยงเข้าใส่พวกมันทันทีและเหล่ากองทัพอมตะของผมก็พุ่งผ่านร่างกายของปีศาจจากนั้นก็จับไปที่ขาและเอวของปีศาจตนหนึ่งก่อนที่จะฉีกร่างกายของมันเป็นสองส่วน

“ไปตามคนที่มาสกิลรักษาและฟื้นฟูมารักษาเดรธทีนะ”

“ครับ”ไม่นานผมและเดรธก็กลับมาถึงเมืองผมออกมาคำสั่งออกมาอย่างจริงจังทันทีนั้นทำให้จอร์แดนตอบผมและรีบวิ่งไปทันทีเพราะว่าสภาพของเดรธตอนนี้แย่เอามากๆเลย

“อ้ากก”

“เดรธทนเอาหน่อยขอโทษที่ถึงจะรู้แล้วว่าพวกมันมีทัพเสริมแต่ไม่คิดว่าพวกมันจะกำจัดกองทัพของพวกอมตะของผมได้นะ”เดรธกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทรมานนั้นทำให้ผมขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนที่จะจับเดรธให้นอนลงกับพื้นและพูดออกมาอย่างจริงจัง

“นายท่านอย่าได้ห่วง”

“มาหรือยัง”เดรธพยายามที่จะพูดออกมาอย่างทรมานผมเต็มไปด้วยความโกรธและคำรามออกมาอย่างดุร้ายจิตสังหารทำให้ทหารและทุกคนถอยออกมาจากผมและไม่นานจอร์แดนกับกลุ่มจอมเวทย์ก็มา

“รักษาเขาเร็วเข้า”

“ครับ”ผมคำรามออกมาอย่างดุร้ายเมื่อเห็นพวกมันหยุดเดินตอนเจอจิตสังหารของผมพวกมันทั้งหมดตอบผมอย่างหวาดกลัวและจึงได้รีบเข้ามารักษาเดรธอย่างเร่งรีบ

“ตอนนี้ผมต้องการแม่ทัพแห่งความตายเพิ่มอีก”

“ติ้ง ฟุม”เมื่อเห็นบาดแผลและอาการบาดเจ็บมากมายของเดรธเริ่มดีขึ้นผมจึงได้เริ่มยืนขึ้นและจ้องมองไปที่กองทัพมันเริ่มรุนแรงขึ้นมากผมเต็มไปด้วยความโกรธและพูดออกมาอย่างเย็นชาจากนั้นผมก็ดีดนิ้วเรียก แม่ทัพแห่งความตายออกมาอีกสามตัวทันที

“ฆ่าพวกมันให้หมด”

“โฮ..”ผมตะโกนออกไปอย่างสุดเสียงเหล่าแม่ทัพแห่งความตายและกองทัพอมตะจำนวนมากก็โฮร้องออกมาอย่างฮึกเหิมนั้นทำให้ทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงเป็นอย่างมาก

“จอร์แดนเตรียมจอมเวทย์ที่โจมตีระยะไกลเอาไว้เล็งไปที่ใจกลางกองทัพปีศาจเลย”

“ครับ”ผมรีบออกมาคำสั่งอีกครั้งทันทีนั้นทำให้จอร์แดนตอบและรีบวิ่งออกไปทันทีไม่นานกองกำลังจอมเวทย์กว่าสามร้อยคนเตรียมตัวด้านหลังผม

“ทุกคนเตรียมกระหน่ำยิงสกิลทั้งหมดไปที่ใจกลางพื้นที่สงครามเลย”

“ทุกคนเตรียมพร้อม”ผมคำรามออกมาอย่างจริงัจงและทำให้ทั้งหมดก็คำรามตอบผมจ้องมองไปอย่างรวดเร็วแต่กับไม่เจ้ากับปีศาจเกราะดำเลย

“ยิง”

“ปัง ปัง ปัง”ผมคำรามออกมาอย่างดุร้ายโดยที่ไม่ได้สนใจกับปีศาจเกราะดำเลยพร้อมกับที่เหล่าจอมเวทย์ทั้งหมดของผมยิงสกิลออกไปทันทีทั้งลูกไฟ ศรไฟ ศรน้ำแข็ง ลูกบอลสายฟ้า

“ตูม ตูม ตูม ตูม”

“ไอ้ปีศาจที่นำทัพมันหายไปไหน”เมื่อพลังของสกิลจำนวนกว่าสามร้อยสกิลตกลงสู่พื้นก็เกิดระเบิดขนาดใหญ่ขึ้นมันไม่ส่งผลกับกับกองทัพอมตะหรือแม่ทัพแห่งความตายของผมเลยแม้แต่น้อยเหมือนกับที่ผมคิดเอาไว้เลย

“วิ้ง แปง”

“อยู่นี้เองหรอ”ปรากฏอากาศที่บิดเบี้ยวด้านหลังของผมก่อนที่จะมีร่างเงาของบางคนปรากฏออกมามันมีขนาดตัวที่ใหญ่มากผมเรียกดาบมังกรโบราณออกมาก่อนที่จะเหวี่ยงไปด้านหลังทันทีเมื่อเหวี่ยงไปมันก็ปะทะกับเข้าหอกเหล็กขนาดใหญ่ผมยิ้มและพูดออกมาทันที

“จอร์แดนพาทุกคนหลบไป พวกนายทุกคนยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะรับมือเจ้านี้”

“ดาบนี้มัน”ผมรีบออกมาคำสั่งออกมาอีกครั้งและนั้นทำให้ทหารทุกคนรีบวิ่งหนีออกไปทันทีปีศาจเกราะดำจ้องมองมาที่ดาบของผม ผมตกใจและสะบัดมือฟันดาบออกไปทันที

“เจ้าไปเอามาจากไหน”

“อ๋อ ดาบนี้อะนะ เก็บได้นะ”ปีศาจเกราะดำถามผมออกมาอย่างเย็นชาแววตาของมันเต็มไปด้วยความเย็นชาผมจึงได้ยิ้มและตอบออกไปนั้นทำให้ปีศาจเกราะดำโกรธและพุ่งเข้าหาผมทันที

“ฟุมมม”

“เจ้าใช้มันได้หรือ”ผมใช้สกิลทันทีก่อนที่จะฟันคลื่นไฟเข้าใส่มันทันทีนั้นทำให้ปีศาจเกราะดำพุ่งหลบแต่เกราะของมันเริ่มขาดออกมาปีศาจเกราะดำเต็มไปด้วยความตกตะลึงมันพยายามที่จะขยับแต่ผมก็พุ่งฟันคลื่นไฟต่อทันที

“ตายซะ”

“ไอ้โง่”ปีศาจเกราะดำตะโกนออกมาอย่างดุร้ายก่อนที่จะพุ่งเข้าปะทะกับผมแต่นั้นทำให้ผมสนุกมากก่อนที่จะพูดออกมาและจ่อหน้าไม้แห่งความเงียบไปที่หัวของมันก่อนที่จะลั่นไกทันที

“ซวก ฟู่”

“อ้ากกก”ลูกศรพุ่งเข้าใส่ลูกตาขวาของปีศาจเกราะดำแต่ผมไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยกับเสียงกรีดร้องของมันผมหมุนตัวฟันดาบไฟเข้าใส่อีกครั้งแต่มันก็เรียกดาบออกมาอีกเล่มและฟันเข้าปะทะกับผมทันทีแต่ดาบของมันหักออกเป็นสองส่วนทันที

“วิ้ง ฟู่”

“อ้ากกกก”ดาบพุ่งเข้าไหล่ซ้ายและนั้นก็ตัดแขนของมันขาดพร้อมกับที่เลือดที่ควรจะพุ่งออกมาก็ถูกเปลวไฟที่ร้อยแรงของมังกรเผาจนกลายเป็นละอองเลือดก่อนที่จะผมจะเตะเข้าไปที่ปากของมันจนปลิวออกไปมันกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพร้อมกับกระอักเลือดออกมาจำนวนมาก

“เจ้ากล้าสังหารข้าผู้เป็นบุตรแห่งราชาปีศาจโอไคหรือ”

“อ๋อ...กล้าสิ”ปีศาจเกราะดำคำรามออกมาอย่างดุร้านและจ้องมองมาที่ผมแต่ผมรู้ว่ามันนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวผมจึงได้ยิ้มก่อนที่จะตอบมันด้วยสีหน้าสนุกสนานจากนั้นก็เตะเข้าไปที่หน้าของมันจนกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง

“ซวก ฟู่”

“อัก...ตึง”ผมเดินเข้าไปที่ด้านหน้าก่อนที่จะเหยียบลงไปที่ท้องของปีศาจเกราะดำและได้แทงดาบลงไปที่หัวใจของมันพร้อมกับที่เลือดมากมายพุ่งออกมาจากรูกลางอกของมันผมจ้องมองไปที่มันที่กำลังกระอักเลือดออกมาและดิ้นไปมาอย่างทรมาน