หว่านชิงเยว่กลับมาถึงจวนก็แวะไปหาบิดาก่อนเพื่อจะถามกำหนดการเดินทางให้ชัดเจน พยายามไม่คิดฟุ้งซ่าน คิดเสียว่าหากิเฟยหลงจะใช่เนื้อคู่นางก็ดี หากไม่ใช่ก็ไม่เป็ไรถือว่าแล้วแต่โชคชะตาแล้วกัน
ดีหน่อยที่ตอนนี้นางหลุดพ้นจากวังวนในเื่ใต้เงาของจันทราไปแล้ว ควรที่จะหาอะไรทำบ้าง อย่างน้อยก็เื่เรียนพื้นฐานที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวันก่อน จะบอกว่าตัวหนังสือนางง่อยมากบางทีต้องกลับไปคัดลายมือเหมือนตอนประถมแล้วล่ะมั้ง ไหนจะเื่เย็บผ้าปักผ้าอีกที่ผู้หญิงยุคนี้ต้องทำให้ได้แล้วต้องงดงามอีกด้วยไม่งั้นเสียชื่อท่านแม่หมด
'เอาว่ะ ตั้งใจหน่อยชิงเยว่แค่โดนผู้ชายจูบครั้งเดียวถึงกับเป๋เลยหรอ เื่ผู้ชายเื่เล็ก เป็เด็กเป็เล็กหัดใจแตกหรือไง? พอมีผู้มาจีบทำเอาไปไม่เป็เลยนะ อย่าอ่อนไหวเด็ดขาดตอนนี้สิ่งที่แกต้องคิดคือลบภาพตัวประกอบในนิยายให้กลายเป็อยู่ในชีวิตจริง ข้อดีของแกคือแกรู้เหตุการณ์ล่วงหน้านี่นา ใช่สิ! อีกไม่เกิน3เดือนจะมีาใหญ่นี่
แล้วฮองเต้ก็ถูกพิษแล้วอะไรอีก? อะไรอีก? คิดสิคิด! ใช่พระเอกไปชายแดนแล้วนางเอกตามไปช่วยจึงถูกพิษพระเอกตอนนั้นต้องเจอศึกหลายด้านไหนจะหมอเทวดามาแย่งจีบนางเอกไหนจะพี่ชายร่วมมือกับแม่ทัพหวังยึดอำนาจ แล้วไหนจะถูกเพื่อนที่เป็พี่ชายนางเอกทรยศอีก าทำให้ประชาชนเดือดร้อนมากในนิยายเขียนว่ามีกลุ่มต่อต้านที่เป็คนของแม่ทัพหวังมาก่อกวน รวมทั้งใส่ร้ายขุนนางดีๆ ด้วย ไม่ได้! ต้องหาทางเตือนท่านพ่อแล้ว ไม่งั้นท่านพ่อต้องเป็อันตรายด้วยแน่ๆ
หว่านชิงเยว่หน้าซีดรีบผุดลุกขึ้นวิ่งไปหาบิดาอย่างร้อนรน ในใจก็คิดว่าต้องทำอย่างไรท่านพ่อถึงจะเชื่อนาง หว่านชิงเยว่รีบร้อนจนบ่าวทั้งสองใ
‘คุณหนูจะรีบไปไหนกันนะ’
“องค์รัชทายาทจะเสด็จตอนนี้เลยหรือพะย่ะค่ะ”
“ใช่เราแวะมาลาใต้เท้าหว่านกับหว่านฮูหยินก่อนแล้วก็ขอบใจมากที่ดูแลเราอย่างดี”
หว่านชิงเยว่ก้าวขาไม่ออกท่านพ่อพูดว่าอะไรนะ? นางฟังไม่ผิดใช่มั้ย? องค์รัชทายาท! นั้นหมายความว่าพี่ิหลงก็คือองค์รัชทายาทหยางิหลงที่เป็พระเอกงั้นหรือ หว่านชิงเยว่หน้าซีดใจนมือไม้สั่นเทา ทำไมพระเอกถึงมาอยู่ใกล้นางขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าตอนนี้เขาต้องอยู่เมืองหลวงหรอกหรือ นางสับสนไปหมดแล้ว หว่านชิงเยว่พยายามคิดหาทางออก หากตัวละครมาอยู่ใกล้ๆ นางนั้นหมายความว่าชีวิตของนางก็จะไม่ปลอดภัยแล้วสิ ในนิยายได้บอกจุดจบของทุกคน ทุกคนมีที่มาที่ไปหมด ใครทำร้ายใคร ใครจะปองร้ายใครมันก็ระวังได้สิ แต่นางนี่สิมีบรรยายแค่บรรทัดเดียวแถมนางตายเพราะใครตายได้ยังไง ก็ไม่รู้แล้วจะให้นางทำอย่างไรดี
“อ้าวเยว่เออร์เข้ามาข้างในสิลูก”
หว่านชิงไฉเห็นหว่านชิงเยว่ยืนอยู่หน้าประตูจึงได้เรียกนางเพื่อมาทักทายองค์รัชทายาทตอนนี้พระองค์ก็จะกลับแล้วคงไม่ต้องปิดบังอะไรแล้ว หว่านชิงเยว่พยายามควบคุมสีหน้าให้เป็ปกติแล้วจึงย่อตัวถวายความเคารพอย่างเต็มพิธีการ
“ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะหม่อมฉันล่วงเกินแล้วขอพระองค์ทรงประทานอภัยด้วยเพคะ”
สีหน้าเ็าพร้อมกับคำพูดที่เรียกเขาอย่างเป็ทางการทำให้ใจของหยางิหลงหล่นวูบ แววตาหม่นแสงลง นางคงไม่พอใจที่เขาปิดปังนางสินะ
“เรียกพี่เช่นเดิมเถิดเยว่เออร์หรือว่าเ้าคิดว่าพี่เป็คนอื่น”
“จะได้อย่างไรเพคะพระองค์คือองค์รัชทายาทของแคว้นหยางจะมาเป็พี่เป็น้องกับหม่อมฉันไม่เหมาะสมนักเพคะ หม่อมฉันไหนเลยจะคู่ควรเพคะ”
คำพูดของนางทำเอาหยางิไปต่อไม่เป็เลยที่เดียวนึกคำพูดที่จะพูดกับนางไม่ออกเขาไม่เคยต้องมีเื่ที่ทำไม่ได้มาก่อนแต่กับนางทำไมถึงยากเย็นนักหนา พอจะเอ่ยคำขอโทษหว่านชิงเยว่ก็พูดขึ้นมาก่อน
“ท่านพ่อกับองค์รัชทายาทคงมีข้อราชการต้องคุยกัน ลูกเป็หญิงมานั่งฟังด้วยก็คงไม่เหมาะ ลูกลากลับเรือนเล็กก่อนนะเ้าค่ะ ทูลลาเพคะ”
หว่านชิงเยว่รีบออกมาจากเรือนใหญ่อย่างรวดเร็วฝั่งหยางิหลงคิดว่าหว่านชิงเยว่โกรธที่เขาไม่บอกความจริง แต่ที่จริงแล้วนางกำลังหาทางหนีตายต่างหากเล่า ทำไมมันเื่มันอิลุงตุงนังแบบนี้สายตาที่พระเอกมองมาที่นางมันทะแม่งๆ อยู่นะ ไม่ใช่ว่าชอบนางหรอกนะ คงไม่หรอกมั้ง เขาน่าจะเจอนางเอกไปแล้ว ในเื่มันบอกไว้แค่สบตาครั้งแรกก็ตกหลุมรักนางเอกแล้ว ใช่! อย่าคิดมาก
"ลูกแมวน้อยมาช้าจังพี่มารอเ้าตั้งนานแล้วนะ แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้นไม่สบายหรือเปล่า"
ิเฟยหลงยกมือขึ้นแตะหน้าผากนางเบาๆ พร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ แววตาของเขาทำให้นางนึกเื่เมื่อเช้าขึ้นมาอีก จึงตัดสินใจถามสิ่งที่นางอยากจะรู้ หากว่าเขามีใครอยู่แล้วนางจะได้ไปต่อหรือไม่ได้ไปต่อก็อยู่ที่คำตอบของเขานี่แหละ
“หากเราจะต้องเรียนรู้กันเพื่ออนาคต ท่านต้องบอกเื่ราวของท่านให้ข้ารู้บ้างถึงจะทั้งหมด ก็ได้บอกไว้ก่อนข้าไม่ชอบการโกหกหากว่าข้ารู้ความจริงถึงแม้ตอนนั้นข้าจะรักท่านแค่ไหนข้าก็จะไม่สนใจท่านอีกเลย”
ในใจิเฟยหลงรู้สึกหนักอึ้งเมื่อได้ยินที่นางพูดเขาควรจะทำอย่างไรดี สีหน้าเคร่งเครียดกับแววตาครุ่นคิดของเขาทำให้ใจนางแกว่ง หรือเขามีเื่ที่ปิดบังนางจริงๆ
“หากท่านทำไม่ได้ข้าว่าเราหยุดเพียงเท่านี้เถอะต่อไปท่านอย่ามายุ่งกับข้าอีกเลย”
“ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากบอกเ้าแต่บางเื่ไม่รู้จะดีกว่า”
“ท่านเอาอะไรมาตัดสินว่าอะไรข้าควรรู้อะไรไม่ควรรู้ หากเราจะเป็มากกว่าเพื่อนท่านจะต้องเปิดรับให้ข้าเข้าไปในชีวิตของท่านด้วย ไม่ใช่ท่านกันข้าอยู่วงนอกแล้วมาบอกว่ารักข้าแบบนี้”
“เื่อดีตของพี่มันสำคัญกว่าพี่ตอนนี้หรืออย่างไรเยว่เออร์”
“ไม่ใช่ว่าข้าอยากรู้อดีตของท่านข้าอยากรู้ตัวตนของท่านหรือท่านเองก็ไม่ได้อยากรู้เื่ของข้าเลย แค่คบแต่ห้ามถามเนี่ยนะ พอเถอะเ้าคะข้าไม่ถามแล้ว วันนี้ข้าเหนื่อยขอตัวก่อนนะเ้าคะ”
ิเฟยหลงกำมือแน่นเมื่อเห็นนางเดินจากไป หากบอกตอนนี้นางก็ต้องโกรธสู้ต่อเวลาอีกสักหน่อย ขอเวลาให้พี่หน่อยลูกแมวน้อยอีกไม่นานหากทุกอย่างเรียบร้อยพี่จะบอกเ้าทุกเื่ทุกอย่างหากวันนั้นเ้ารู้เื่ทุกอย่างหวังว่าเ้าจะอภัยให้พี่ด้วย
4K
