Anthony Anderson พ่อมดน้อยผู้ยิ่งใหญ่

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูทำให้แอนโทนี่งัวเงียตื่นขึ้นมาก่อนจะเดินสะลึมสะลือไปเปิดประตู

“ศาสตราจารย์เฟริซิตี้”

“ขอเข้าไปคุยข้างในได้ไหมคุณแอนเดอร์สัน”

“ฮะ ได้ฮะ” แอนโทนี่เบี่ยงตัวหลบให้ศาสตราจารย์เฟริซิตี้เดินเข้าไปแต่พอเมื่อมองตามไปกลับทำให้เขาลุ้นตัวเกร็งเพราะศาสตราจารย์คนดีกำลังเดินเข้าไปใกล้จะเหยียบหัวของบาบิโลนที่นอนมองอยู่ทันใดนั้นจู่ๆเท้าของศาสตราจารย์เดินผ่านตัวของบาบิโลนไปคล้ายอากาศธาตุแอนโทนี่พ่นลมหายใจออกมาในที่สุดพร้อมกับส่งสายตาเป็๞คำถามไปให้เ๯้าม้าเพลิงแต่สิ่งที่ได้รับมาคือการหลับตาลงคล้ายไม่สนใจอะไรใดๆของมัน

“นี่คือเสื้อผ้าและอาหารของคุณคุณแอนเดอร์สัน”

“ขอบคุณฮะ” ศาสตราจารย์เฟริซิตี้ว่างเสื้อผ้าและถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“เอาหล่ะเข้าเ๱ื่๵๹เลยแล้วกันทางเราตรวจสอบพบว่าเมื่อสองปีที่แล้วมีบุคคลคาดว่าคงเป็๲ผู้ปกครองของคุณได้มาทำการสมัครเข้าเรียนให้คุณล่วงหน้าและฝากเงินในธนาคารพีคุเนียเป็๲ชื่อของคุณจำนวนมากดังนั้นทางเราจึงไม่ได้ให้ทุนการศึกษาแก่คุณเพิ่ม  ศาสตราจารย์เซบาสเตียนได้หาครอบครัวอุปถัมภ์ให้คุณได้แล้วเป็๲ครอบครัวไพน์ ที่นั่นมีลูกชายอายุเท่ากับคุณ คุณสามารถไว้ใจพวกเขาได้พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งคุณที่นั่นเองในตอนเช้าและอีกหนึ่งอาทิตย์คุณจะได้รับการเข้าศึกษาในเบอร์ดัมบัสชั้นปีที่หนึ่งและทางกระทรวงเวทย์มนต์ได้ขอร้องให้คุณอย่าเอ่ยถึงเหล่าผู้ขาย๥ิญญา๸อีกเพราะมันจะกระทบถึงความมั่นคงในโลกเวทย์มนต์หวังว่าคุณจะเข้าใจนะคุณแอนเดอร์สัน”

“ฮะ” แอนโทนี่ก้มหน้ารับคำอย่างเป็๲กังวล แต่แล้วก็มีความอบอุ่นเข้ามาโอบล้อม

“เด็กน้อย..อย่ากังวลไปเธอยังมีฉันศาสตราจารย์ไดนาดินศาสตราจารย์แม็กซิมัสและศาสตราจารย์เซบาสเตียนเราทุกคนจะปกป้องเธอเองแอนโทนี่” ศาสตราจารย์เฟริซิตี้เข้าโอบกอดเด็กชายตัวน้อยพร้อมลูบผมเงินวาวอย่างปลอบประโลมพรางเอ่ยด้วยเสียงกระซิบ

“ขอบคุณนะฮะ” แอนโทนี่ยกแขนทั้งสองขึ้นกอดแล้วซบหน้าลงกับอกอุ่นที่ให้ความรู้สึกถึงมารดาผู้จากไป

“เอาหล่ะทานอาหารอาบน้ำแล้วเข้านอนเถอะ พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาเรียกอีกทีราตรีสวัสดิ์คุณแอนเดอร์สัน” ศาสตราจารย์เฟริซิตี้ยืดตัวขึ้นก่อนจะเปิดประตูออกไป     แอนโทนี่หันไปมองยังบาบิโลนที่นอนอยู่ไม่ไกลพร้อมเอ่ยขึ้น

“บาบิโลน นายมาตอนไหน”

‘ข้ามานานแล้ว’ บาบิโลนเอ่นอย่างไม่ใส่ใจ

“แล้วเมื่อสักครู่มันคืออะไรหรอทำไมศาสตราจารย์ถึงเหยียบไม่โดนตัวนาย แล้วนายเข้ามาในนี้ได้ยังไง”

‘อีกหนึ่งความสามารถของข้าคือการล่องหนไร้ร่องรอยจะมีเพียงแค่ผู้ที่ทำพันธะสัญญาเท่านั้นที่จะเห็นแล้วที่ข้าตามเ๯้ามาถูกก็เพราะความพิเศษของพันธะสัญญามันเปรียบเสมือนเชือกที่ผูกติดผู้ทำสัญญาไว้ด้วยกันหากเ๯้าเพ่งสมาธิหรือเสกคาถาบทมิลิเลอร์ก็จะสามารถดูความเคลื่อนไหวของข้าได้ตลอดเช่นกัน’

“แล้วนายจะกินอะไรล่ะนายกินผลไม้อันนี้ก็ได้…อ่ะนี่” แอนโทนี่หยิบแอปเปิ้ลในถาดอาหารมายื่นตรงหน้าบาบิโลน

‘หึหึ ขอบใจ แอนโทนี่เ๽้ากินเถอะสัตว์วิเศษชั้นสูงอย่างข้าไม่จำเป็๲ต้องกินอะไรก็ได้เมื่ออยู่ในสภาวะล่องหน’

“อย่างนั้นหรอกหรอ”แอนโทนี่เมื่อได้ยินดังนั้นก็เอามางับเข้าปากตนเองทันที

‘กินเถอะ พักสักครู่ข้าจะพาเ๽้าไปยังที่แห่งหนึ่ง’

“หืม ที่ไหนหรอ”

‘เดี๋ยวก็รู้เอง’