"ปัก โคมมมมมมม"
"ว่าอะไรนะ ทำงานผิดพลาดแถมยังโดนหักแขนขากลับมาด้วย"
"ใช่ครับ ตอนนี้กำลังรักษาอยู่"
"ไอเวรเอ้ย พวกมึงมันเลี้ยงเสียข้าวสุขจริงๆ ทำอะไรไม่ได้ดังใจเลย แค่ไอเด็กเวรคนเดียว คน 20 คนไม่มีปัญญาทำอะไรมันได้"
"แต่...ท่านครับ มีกล้องบันทึกไว้อยู่ ลูกน้องเราถ่ายไว้ เชิญเอาไปดูครับ"
พ่อบ้านยื่นกล้องและเมมโมรี่การ์ดเอาให้นายท่านดูก่อนจะนำมันไปเสียบเพื่อเปิดวิดีโอ
"อ้ากกกกกกกกกกก"
"พลัว พลัว พลัว"
"ช่วยด้วยยยยยย"
"พอ"
ฮาเรนยกมือให้หยุดวิดีโอนี้ลง เขาพอจะเข้าใจแล้วว่า กลุ่มลูกน้องของเขาเจอของแข็งเข้าให้แล้ว
"ผมสืบหาข้อมูลมาทั้งหมดแล้วครับ น่าสงสัยหลายอย่าง และอาจจะปลอมแปลงทั้งหมดขึ้นมาก็ได้ครับ"
"อืม"
แววตาของฮาเรนเปลี่ยนไป เขาเดินเส้นทางมาเฟียมาแล้วก็หลายปี ไม่เคยมองผิดพลาด เขาจะไม่โจมตีเด็ดขาดถ้าข้อมูลไม่พอ เขาเข้าใจได้ทันที และเริ่มครุ่นคิดอย่างหนัก ว่าจะจัดการปัญหานี้ยังไงดี
"หยุด คำสั่งฆ่า และใช้วิธีการสืบหาข้อมูลขั้นสูง กูไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกชายกูได้หรอก ไม่ว่าจะเป็พระเ้าหรือห่าเหวอะไรทั้งนั้น"
ฮาเรนเต็มไปด้วยแววตาโกรธแค้น เขาไม่ยกโทษให้ใครทั้งนั้นและจะหาทางให้จงได้ พ่อบ้านรับคำสั่งเสร็จก็ออกไปจัดการทันที
"อ่ะ อา อ่า อึก"
อีริคสันที่สลบั้แ่เข้าห้องผ่าตัดฟื้นขึ้นมา ในอีกสองวัน เพราะจิตใจของเขาถูกความกลัวเข้าครอบงำจึงพยายามหลับให้นานที่สุดแม้ร่างกายจะ้าตื่นก็ตาม และนี่ก็เข้าวันที่3 ก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาได้
"ลูก ลูกพ่อ ลูกพ่อ ฟื้นแล้ว หมอออออ"
ฮาเรนที่ครุ่นคิดอะไรหลายอย่างได้ยินเสียงอิริคสันฟื้นขึ้นเขาดีใจอย่างมาก พยายามเรียกลูกชายให้คงสติไว้ก่อนจะกดเรียกหมอให้มาดูอาการอีกทีด้วยความเป็ห่วง
"จากที่หมอเฝ้าดูและสังเกตอาการจากรายงาน คนไข้หายดีแล้ว แต่เื่จิตใจนี่สิ ต้องรอให้ฟื้นสภาพดีก่อนแล้วค่อยไปพอหมอจิตแพทย์เพื่อบำบัดเล็กน้อย"
หมอรายงานสภาพอาการของอิริกสันเสร็จก็จากไป
"ลูก นอนพักผ่อนไปก่อนนะ พ่อไม่กวนแล้ว"
ฮาเรน ประคองหลังอิริคสันให้ลูกเขานอนสะดวก
"อ้ากกกก อย่า ขอร้องไว้ชีวิตผมด้วยยย"
อิริสันสะดุ้งตื่นหลังจากหลับไปไม่นานเขาฝันร้ายถึงอาเบลที่กำลังจะฆ่าเขา ความหวาดกลัว ความเสียใจ ความทรมานถาโถมเข้ามาจนจะทำให้อิริคสันจะเป็บ้า เขาคลั่งอยู่ที่เตียง จนพยาบาลต้องให้ยาคลายเคลียดและยานอนหลับ
เมื่อมองไปที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนความโกรธแค้นของ ฮาเรนพุ่งสูฃสุดเขาไม่เคยแค้นใครขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต เขาแทบจะคลั่งอยากหยิบปืนเดินไปยิงกบาลและฉีกร่างอาเบลออกเป็ชิ้นๆโดยทันทีถ้าทำได้ในตอนนี้
*************************************************
อาเบลมาโรงเรียนเช้าตามปกติ บริเวณหน้าโรงเรียนมีอาจารย์แอนนาคอยตรวจสิ่งของที่นักเรียนเอามาเธอค้นอาเบลและไม่มีอะไรน่าสงสัยถึงปล่อยให้เข้ามา
"จ๊ะเอ๋....ใครเอ่ย"
ซากุระย่องเข้ามาเบาๆยื่นมืออันเรียวบางมาปิดตาของอาเบลและเอยถามด้วยน้ำเสียงไพเราะ นิ้วมือของเธอนุ่มและหอมมาก เธอ้าแกล้งอาเบลเล่น ซากุระพยายามเปล่งเสียงที่ไม่ใช่เสียงของเธอพูดออกมาหลอกล่อให้อาเบลทายผิด
"ซากุระ"
"เอ๋.......ไม่สนุกเลยอุตส่าห์ปลอมเสียงแล้วนะรุ่นพี่ยังจำเสียงของซากุระได้อยู่เลย คิดอะไรกับรุ่นน้องคนนี้หรือเปล่าค่ะ"
เธอปล่อยมือแล้วเดินมาด้านหน้าก่อนจะหันมาหาอาเบลด้วยความเร็ว กระโปรงอันแสนสั้นปลิวไสวเปิดโชว์แพนตี้น่ารักๆ ให้อาเบลเชยชมอาเบลไม่รู้ว่าเธอตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจกันแน่
"รุ่นพี่มองอะไรน่ะ"
ซากุระเห็นสายตาที่อาเบลมองไปที่กระโปรงของเธอด้วยสายตามีเลห์นัย ใบหน้าเธอแดงก่ำเขินอายบิดตัวเป็เลข8 ั้แ่อาเบลช่วยเหลือเธอหลายครั้งเธอก็สนิทสนมกับอาเบลมากยิ่งขึ้นไปกว่าเดิมจากความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นมานิดๆ ตอนนี้เริ่มเด่นชัดว่าเธอรู้สึกยังไงกับอาเบล
"ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรหรอกแค่เห็นอะไรติดที่กระโปรงมันปลิวออกไปแล้วไม่ต้องคิดมากหรอก"
อาเบลเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อไม่ให้ซากุระมองตัวเองว่าเป็คนโรคจิตที่แอบส่องกางเกงในถึงแม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจมองก็เหอะ
"รุ่นพี่วันนี้ตอนเย็นว่างไหมคะแม่ซากุระ้าขอบคุณรุ่นพี่ค่ะที่คอยช่วยเหลือฉันไว้และยังช่วยให้แม่ให้ได้รับการผ่าตัดอีก"
"ไม่เป็อะไรผมช่วยเท่าที่ช่วยได้ไม่ต้องคิดมากหรอก เื่เล็กน้อยนะ"
"ไม่ได้ค่ะแม่ของซากุระบอกว่าบุญคุณต้องทดแทนแม้จะเล็กน้อยเพียงใดก็ตามมันก็คือบุญคุณ"
"อืมงั้นตอนเย็นเจอกันหน้าโรงเรียนแล้วกันนะ"
อาเบลปฏิเสธไม่ออกเพราะแววตาลูกแมวน้อยของเธอมันน่าหลงไหล
"แล้วเจอกันค่ะรุ่นพี่"
ซากุระจากไปด้วยความดีใจเธอ้าแนะนำอาเบลให้แม่เธอรู้จักและบอกแม่เธอว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขา
อาเบลเดินเข้ามาในห้องเรียนเช่นเคย เขาทักทายอลิเซียและลินที่นั่งคู่กัน ก่อนจะไปนั่งที่ของตนและทักทายยูร่า ตามปกติและเธอก็เมินอาเบลเช่นเคย
"พรึ่บ"
อาจารย์แอนนา เปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม เธอสวยเซ็กซี่มาก ถือว่าเป็ดาวในหมู่อาจารย์ผู้หญิงเลยก็ว่าได้ ด้วยรูปร่างที่ยั่วยวนมีเสน่ห์ในแบบผู้ใหญ่ ก้นเป็ก้น นมเป็นม มันยั่วยวนเหล่านักเรียนชายให้แทบคลั่งได้เป็อย่างดี
"สวัสดีครับ/ค่ะ"
"สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้เราจะมาเรียนเื่"
อาจารย์แอนนาก็เริ่มสอนวิชาคณิตศาสตร์ ตามสไตล์เธอ บางคนที่ตั้งใจเรียนก็เข้าใจได้รวดเร็วเพราะทักษะการสอนของเธอ แต่บางคนที่ตั้งใจมาเพื่อชมความสวยงามก็แทบไม่มีอะไรเข้าหัวเลย
"มีใครไม่เข้าใจไหม"
เธอสอนเสร็จก็ถามนักเรียนเพื่อให้แน่ใจว่าจะได้รับความรู้ไป เธอมองซ้าย ขวา เห็นนักเรียนชายและหญิงต่างตั้งใจมองมาที่เธอ แต่มีอีกคนที่ฟุบหลับ โดยไม่สนใจการเรียนเลย มันทำให้เธอโมโหมาก แต่เธอก็สอนต่อไปจนจบคาบเรียน
"หมดคาบแล้ว ขอให้นักเรียนทุกคนกลับไปทบทวนสิ่งที่ตนได้รับไปด้วย แล้วก็ยูร่า เรียกอาเบลให้ไปพบครูด้วยที่ห้องพักครูตอนเที่ยง"
นักเรียนทุกคนต่างแปลกใจ ไม่เคยมีสักครั้งที่อาจารย์แอนนาจะเรียกนักเรียนให้เข้าพบโดยไม่แจ้งให้ทราบ ยูร่าเองก็สงสัย ก่อนจะตอบกลับไป
"ค่ะ อาจารย์แอนนา"
"พรึบ"
อาจารย์แอนนาเปิดประตูออกไปด้วยความโกรธ ทุกคนต่างหน้าซีดกันเลยทีเดียว อาจารย์แอนนาขึ้นชื่อว่ามีเื้ัที่โเี้ เคยมีเหตุการณ์หลายเหตุการณ์ที่อาจารย์แอนนาเข้าไปเกี่ยวข้อง และคนที่มีปัญหาจบด้วยไม่ดีเลยสักคน มันเป็อะไรที่โหดร้ายมากกับการแก้แค้นคืนของเธอ ครั้งหนึ่งเคยมีรองผอ.ที่ชอบใช้ตำแหน่งคุกคามผู้หญิงในโรงเรียน เขามีอำนาจและเบื่องหลังอยู่พอสมควร เมื่ออาจารย์แอนนาเข้ามาเป็อาจารย์ก็ถูกหมายหัวโดยรองผอ.และเขาก็ได้วางยาอาจารย์แอนนาก่อนจะถูกจับได้ แทนที่เธอจะแจ้งตำรวจหรือผอ.ให้ไล่รองผอ.ออก ไม่เลย วันต่อมาพบชายคนนั้นถูกฆ่าตายอย่างปริศนา ไม่มีใครทราบได้ และตำรวจก็ถูกห้ามไม่ให้สืบเื่นี้เพิ่ม และไม่กี่วันต่อมาครอบครัวของชายคนนั้นก็ถูกจับติดคุกเพราะเื่ทุจริตต่างๆอีกมากมายติดคุกหัวโตเลยทีเดียว ทำให้คนในโรงเรียนคิดไปว่าเธอเป็คนสั่งการ ซึ่งก็ไม่หลักฐานว่าเธอเป็คนสั่ง และหลังจากเหตุการณ์นั้นมีนก็ทำให้ไม่ค่อยมีใครมาวุ่นวายกับเธอหรือมาทำให้ไม่พอใจอีกเลย ทุกคนต่างมองไปที่อาเบลด้วยความสงสาร
"นี่อาเบล นี่ นี่ อาเบล"
ยูร่าปลุกอาเบลที่นอนหลับเป็ตาย จนอาเบลตื่นขึ้นมาแต่ก็ยังงัวเงียเล็กน้อย
"มีอะไรหรอ ยูร่า"
"อาจารย์แอนนาเรียกให้ไปพบตอนเที่ยง"
"หืมม มีอะไรหรอ"
"............."
ยูร่าไม่ตอบเลย เธอเมินเฉยต่ออาเบลทันที ก่อนจะเก็บของเพื่อไปทานข้าวเที่ยง
"รอเดี๋....."
อาเบลงงมากเขาพึ่งไปเฝ้าพระอินทร์ ตื่นมาก็ให้ไปพบอาจารย์แอนนา แล้วเื่อะไรละ เขาปวดหัวไปหมดตอนนี้ก่อนจะเก็บของและไปหาอาจารย์แอนนา ไม่รู้ว่าเื่อะไรแต่ก็ต้องไปพบอยู่ดีจะบ่นให้มันได้อะไร
อาเบลใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึงห้องพักอาจารย์ เขาเคาะสองสามครั้งก่อนจะเปิดประตู
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก ขออนุญาตครับ"
อาเบลเปิดเข้ามาพบในห้องไม่มีใครอยู่เลยนอกจากอาจารย์แอนนาที่กำลังทำเอกสารอะไรซักอย่าง อาเบลเดินเข้ามาแฃะนั่งตรงข้ามกับเธอ อาเบลไม่พูดอะไร จนอาจารย์แอนนาเริ่มเปิดประเด็น
"นี่ เธอก็เข้ามาเรียนได้ 2 เดือนแล้ว จากที่อาจารย์สังเกตเธอหลับทุกคาบที่เรียนกับอาจารย์เลย อยากจะถามว่ามีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า"
มันเป็แบบที่อาจารย์แอนนาบอกจริง อาเบลหลับทุกครั้งที่เรียนคาบนี้เพราะ เป็วิชาเดียวที่เขาเรียนรู้ครบทุกอย่างในชั้นมัธยมปลาย จนเข้าใจแล้ว มันไม่มีอะไรทำ อาเบลจึงนอนหลับเพื่อทำสมาธิให้ร่างกายผ่อนคลาย
"ผมเข้าใจทั้งหมดที่อาจารย์แอนนาสอนแล้ว จึงไม่จำเป็ต้องเรียนอีกรอบครับ เลยอาศัยเวลานั้นนอนเพื่อผ่อนคลายสมอง'
"อะไรนะ เข้าใจหมดแล้ว"
อาจารย์แอนนามองอาเบลด้วยสายตาผิดหวัง ถ้าอาเบลเข้าใจแล้วทำไมผลสอบถึงออกมาเป็0ละ ไม่ได้ตอบสักคำตอบเดียวเลยนะ อะไรเขาจะมั่นใจขนาดนั้น
"ใช่ครับ ผมทำข้อสอบได้ทุกข้อด้วย อาจารย์ก็น่าจะรู้"
"อย่ามาโกหกนะ"
อาจารย์แอนนาะโออกมาด้วยความโกรธ เธอไม่ชอบที่สุดก็คือคนโกหก ก็เห็นๆอยู่ว่าอาเบลไม่ได้ทำข้อสอบจึงได้ 0 คะแนน
"เอานี่ไปดู"
อาจารย์แอนนายื่น กระดาษคำตอบของอาเบลสองใบให้เ้าตัวดู ถ้าเห็นอาเบลจะได้หยุดดิ้นแถไปมาสักที
"อะไรกัน"
อาเบลมองไปที่คำตอบของตน ้าเป็ชื่อของเขาแต่ที่น่าแปลกมันไม่ไช่ลายมือของเขา มันเกิดอะไรขึ้น อาเบลเค้นสมองครุ่นคิดอย่างหนัก
"มันต้องมีอะไรผิดพลาด"
อาเบลไม่รู้จะพูดยังไงดี เขามองอาจารย์ก่อนจะอธิบายออกมา
"มันไม่ใช่ลายมือของผม"
167
