ระบบหลอมรวมที่บ้าคลั่ง — 疯狂炼妖系统

        “ฮ่าๆ เหม็นรึ?”

        เซี่ยฝูคุนพูดพลางใช้ตะเกียบคีบเต้าหู้เหม็นชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากจานในมือของฉางอวี่เซวียน ด้วยการพร่ำสอนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของเซี่ยฝูคุนในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ตอนนี้ฉางอวี่เซวียนไม่เพียงแต่อัญเชิญเต้าหู้เหม็นออกมาได้เท่านั้น แต่ยังสามารถอัญเชิญซอสพริกแถมมาได้อีกเล็กน้อยด้วย เซี่ยฝูคุนป้ายเต้าหู้เหม็นในมือลงบนซอสพริก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก

        “หอมชื่นใจยิ่งนัก!”

        เยี่ยชิงหว่าน: “???”

        ชิงมู่เสวียน: “???”

        พี่ชาย ท่านเอาจริงดิ? ไอ้ของพรรค์นี้มันหอมตรงไหนกัน?

        ถึงแม้พวกนางทั้งสองจะยืนอยู่ห่างจากเซี่ยฝูคุนและฉางอวี่เซวียนอยู่ไม่น้อย แต่ตอนที่เห็นเซี่ยฝูคุนส่งเต้าหู้เหม็นเข้าปากแล้วทำสีหน้ามีความสุขถึงเพียงนั้น พวกนางก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอดัง “อึก”

        “ของสิ่งนี้มันอร่อยถึงเพียงนั้นเชียวรึ?”

        เต้าหู้เหม็นที่แท้จริงน่ะ กลิ่นที่มันลอยโชยออกมานั่นแหละคือหัวใจสำคัญของมัน เต้าหู้เหม็นระดับยอดเยี่ยมมักปรุงขึ้นจากวัตถุดิบที่เรียบง่าย แต่กลิ่นที่โชยออกมานั้นจะเหม็นรุนแรงถึงขีดสุด ประดุจดังสิ่งปฏิกูลของมนุษย์ก็ไม่ปาน

        เด็กน้อยอย่างชิงมู่เสวียนมักจะแพ้ทางให้กับของอร่อยเสมอ เรียกได้ว่าเห็นแก่กินจนห้ามใจไม่ไหว เมื่อเห็นเซี่ยฝูคุนกินอย่างเอร็ดอร่อย นางก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะหยิบเต้าหู้เหม็นจากมือฉางอวี่เซวียนมาหนึ่งชิ้น แล้วเลียนแบบท่าทางเซี่ยฝูคุนด้วยการจิ้มซอสพริกแล้วส่งเข้าปากไป

        ทันทีที่เข้าปาก เมื่อกัดลงไป น้ำซุปอันเข้มข้นของเต้าหู้เหม็นก็หลั่งไหลไปทั่วทั้งโพรงปากของชิงมู่เสวียน กระตุ้นต่อมรับรสของนางอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

        “อร่อยยิ่งนัก!”

        ชิงมู่เสวียนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาพลางเอ่ยชมจากใจจริง

        “???”

        เยี่ยชิงหว่านมองดูสีหน้ามีความสุขของชิงมู่เสวียน

        “มันอร่อยขนาดนั้นจริงๆ รึ?”

        นางก้าวไปข้างหน้า เลียนแบบท่าทางของทั้งสองคนด้วยการส่งเต้าหู้เหม็นเข้าปาก ทันใดนั้น ในสมองของนางก็ราวกับมีเสียง “ตึง!” แล้วคำว่าเลิศรสก็ผุดขึ้นมาทันที!

        (ไอ้คนที่บอกว่าอาบังเลียนแบบยอดกุ๊กแดนมังกรน่ะ เลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งกลับนะเว้ย!)

        “ในโลกมนุษย์มีอาหารเลิศรสเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ?”

        เยี่ยชิงหว่านเลียริมฝีปากตนเอง ดวงตาเป็นประกาย

        มีคนกล่าวว่า ยามที่สตรีเม้มริมฝีปากนั้นจะดูเซ็กซี่และเปี่ยมเสน่ห์ยิ่งนัก เซี่ยฝูคุนไม่คัดค้านข้อนี้เลยแม้แต่น้อย ดังนั้นตอนที่เขาเห็นเยี่ยชิงหว่านเลียริมฝีปาก เขาจึงกลืนน้ำลายลงคอไปโดยไม่รู้ตัว

        “ทว่า เจ้าบอกว่าเขาเป็นผู้อัญเชิญ ไฉนข้าถึงไม่เห็นเขาอัญเชิญสัตว์อัญเชิญออกมาเลยเล่า?”

        เยี่ยชิงหว่านถามเซี่ยฝูคุน

        “ฮ่าๆ หากจะพูดถึงเรื่องนี้แล้ว มันค่อนข้างจะน่ากระอักกระอ่วนอยู่สักหน่อยน่ะสิ”

        เซี่ยฝูคุนกระแอมไอ

        “แม้อวี่เซวียนจะเป็นผู้อัญเชิญ ทว่าเขาต่างจากผู้อัญเชิญทั่วไป เขาไม่มีวิธีอัญเชิญสัตว์อสูร ทำได้เพียงอัญเชิญอาหารเลิศรสเหล่านี้ออกมาเท่านั้น”

        เยี่ยชิงหว่าน: “...”

        ชิงมู่เสวียน: “...”

        แบบนี้ก็ได้หรือ?

        “ผู้อัญเชิญสายอาหาร ข้าไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนเลยจริงๆ...”

        เยี่ยชิงหว่านมาจากตระกูลเยี่ย ทั้งยังเข้าสู่สำนักศึกษาอ้าวติง ก็นับว่ามีประสบการณ์พบเห็นมาไม่น้อย ทว่ากลับไม่เคยได้ยินว่ามีผู้อัญเชิญที่อัญเชิญอาหารเลิศรสออกมาได้ แม้จะดูแปลกใหม่ดี เพียงแค่ความสามารถนี้หากคิดจะเข้าสู่สำนักศึกษาอ้าวติง กล่าวตามสัตย์จริง... เกรงว่าคงจะยากอยู่สักหน่อย...

        “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถิด ทางด้านความสัมพันธ์ของสำนักศึกษาอ้าวติง ทางบ้านของฉางอวี่เซวียนได้จัดแจงเส้นสายไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเราจะออกเดินทางกันเมื่อใด?”

        เซี่ยฝูคุนเกรงว่าหากยังคุยกันต่อไป เยี่ยชิงหว่านและชิงมู่เสวียนคงจะเริ่มใช้หัวสมองอันชาญฉลาด สั่งให้ฉางอวี่เซวียนอัญเชิญโต๊ะจีนแมนจูฮั่นออกมาให้พวกนางกินเป็นแน่ จึงรีบตัดบททันที

        “การเดินทางจากอาณาจักรหย่าสือหลานไปยังสำนักศึกษาอ้าวติง ต้องใช้เวลาประมาณสิบวัน ดังนั้นเราต้องออกเดินทางล่วงหน้า เดิมทีข้าและเสวียนเอ๋อร์ก็รอเจ้าอยู่ ในเมื่อตอนนี้เจ้ากลับมาแล้ว พวกเราก็ออกเดินทางกันเถิด”

        ได้ยินคำพูดของเยี่ยชิงหว่าน เซี่ยฝูคุนก็พยักหน้า

        ก่อนที่ชิงมู่ตวนจะปิดด่านฝึกวิชา เขาได้ล่อลวงเอาแหวนมิติมาจากชิงมู่ตวนวงหนึ่ง แหวนมิติที่ชิงมู่ตวนให้นั้นมีพื้นที่ว่างกว้างขวางเกือบหนึ่งร้อยตารางเมตร เซี่ยฝูคุนจึงเก็บข้าวของต่างๆ ไว้ข้างใน ทำให้ไม่ได้ดูแออัดเหมือนกับแหวนมิติวงก่อนที่ยึดมาจากทหารรับจ้างหน้าบาก

        ส่วนทางด้านเซี่ยฝูคุนนั้นไม่มีปัญหา และฉางอวี่เซวียนก็ยิ่งไม่มีปัญหาเข้าไปใหญ่

        ดังเช่นที่เขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ เขาปรารถนาสิ่งใดก็เพียงแค่อัญเชิญออกมาได้โดยตรง ไม่จำเป็นต้องพกสิ่งใดติดตัวไปให้วุ่นวาย

        กลุ่มคนตัดสินใจออกเดินทาง หลังจากกล่าวลาเงาเรียบร้อยแล้วก็มุ่งหน้าออกจากเมืองหลวงทันที

        “ในระหว่างการเดินทางสู่สำนักศึกษาอ้าวติง พวกเราจะต้องผ่านเทือกเขาหมิงซาน ส่วนพื้นที่อื่นๆ นั้นนับว่าไม่มีปัญหาอะไร ทว่ามีเพียงเทือกเขาหมิงซานที่ค่อนข้างอันตราย เพราะที่นั่นมีสัตว์อสูรระดับแปดอยู่ตัวหนึ่ง ทว่าขอเพียงพวกเราระมัดระวังตัวให้ดี อย่าไปตอแยกับมันก็เป็นพอ”

        เยี่ยชิงหว่านเอ่ยเตือนอย่างไม่ใส่ใจ เพราะเส้นทางนี้นางเคยเดินทางผ่านอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยได้เจอสัตว์อสูรระดับแปดตัวนั้นเลย นางจึงคิดว่าครานี้คงไม่โชคร้ายถึงขั้นต้องมาเผชิญหน้ากับมัน

        ส่วนเซี่ยฝูคุนนั้นยิ่งไม่แยแส สัตว์อสูรระดับแปด? สัตว์อสูรระดับแปดในสายตาของเขาตอนนี้ เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตกระจอกงอกง่อยเท่านั้นไม่ใช่หรือ?

        ขอเพียงเจ้าไม่สามารถฆ่าข้าได้ในชั่วพริบตา เจ้าก็เตรียมตัวถูกข้าย่ำยีได้เลย!

        ในช่วงเดือนเศษที่ผ่านมา แต้มหลอมรวมในระบบหลอมปีศาจของเซี่ยฝูคุน หลังจากถูกใช้งานไปบ้างในบางครั้ง แทนที่จะลดน้อยลง กลับเพิ่มขึ้นมาอีกหลายสิบแต้ม ตอนนี้เขามีแต้มหลอมรวมสะสมอยู่ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบแต้ม! กล่าวคือ เพียงแค่สัตว์อสูรระดับแปดขั้นสูงสุด เขาก็สามารถอัญเชิญออกมาได้รวดเดียวถึงสิบห้าตัว ลองจินตนาการดูเถิด สัตว์อสูรระดับแปดขั้นสูงสุดสิบห้าตัว มันย่อมเท่ากับมีผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตอานุภาพเทพขั้นสูงสุดถึงสิบคนมาคอยเป็นผู้คุ้มกันเชียวนะ นี่มันเป็นแนวคิดระดับไหนกัน?

        โก้เก๋สมฐานะปะล่ะ?

        ...

        สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

        เทือกเขาหมิงซาน ซึ่งอยู่ห่างจากสำนักศึกษาอ้าวติงไม่ถึงสามร้อยกิโลเมตร

        เงาร่างสี่ร่างค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น

        “เร่งเดินทางมาตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงที่นี่เสียที”

        ชายหนุ่มที่เดินนำหน้ายืดไหล่เล็กน้อย ที่ข้างกายเขานั้น มีเงาร่างสีดำสายหนึ่งติดตามมาอย่างใกล้ชิด

        “เซี่ยฝูคุน เจ้าอธิบายมาสิ ไฉนสัตว์อัญเชิญของเจ้าตัวนี้ ถึงได้มีหน้าตาคล้ายคลึงกับข้าถึงเพียงนี้?”

        อสุราเงามายานั้น หลังจากเซี่ยฝูคุนหลอมเสร็จเขาก็มักจะไม่ค่อยได้เรียกใช้งาน ทว่าในระหว่างทางพวกเขาก็ประสบกับอุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง เพื่อตัดความรำคาญ เซี่ยฝูคุนจึงได้ปล่อยอสุราเงามายาออกมา แม้อสุราเงามายาจะสวมผ้าคลุมหน้าไว้ แต่ตอนที่ลงมือนั้นย่อมมีจังหวะที่พลาดพลั้ง จนทำให้เยี่ยชิงหว่านผู้ช่างสังเกตได้เห็นใบหน้าเข้าจนได้

        ดังนั้น ตอนนี้เยี่ยชิงหว่านจึงถามเขาเช่นนี้ เซี่ยฝูคุนเองก็มึนตึ้บไปหมด จะหาเหตุผลอันใดมาอ้างดีเนี่ย?