ดีใจที่คุณกลับมาครับคุณเทวิน” การ์ดเองก็มีความเป็นกันเองกับเขามากพวกเขาทุกคนรู้ว่าในตอนนี้เทวินคือคนรักของเรนิตา
จึงต้องพยายามทำหน้าที่นี้ให้ดี
“ขอบคุณมากนะครับ ผมว่าจะไปพบเธอพวกคุณก็ไปพักผ่อนได้แล้วนะครับ” เทวินกล่าวพร้อมด้วยรอยยิ้ม
“ครับผม”การ์ดทั้งสองคนตอบรับและแยกกันไปพักผ่อน
ในห้องรับประทานของว่างในตอนเช้าเรนิตาเธอกำลังชงกาแฟและปิ้งขนมปังทาครีมใบเตย เธอทำ 2 ชุด เผื่อว่าเทวิน เขากลับมาจะได้กินร่วมกับเธอในช่วงเวลาสามวันมานี่โสภาได้พยายามที่จะใกล้ชิดเป็นเพื่อนเธอ แต่ก็ไม่เหมือนกับที่ได้อยู่ร่วมกันกับเทวิน
“เรเนียพี่คิดว่าคุณเทวินจะกลับมาเร็วๆ นี้ เขาคงจะไม่เป็นไร” โสภาได้คอยให้กำลังใจเธอ
“ค่ะ แต่เรเนียก็เป็นห่วงเขาเรเนียรักเขามากจริงๆ” เธอกล่าวตอบ
“พี่เข้าใจจ้ะ ถ้าพี่เป็นเรเนียพี่ก็คงจะรู้สึกแบบเดียวกัน” โสภากล่าวด้วยความเห็นใจ
ขณะที่เรนิตาและโสภาพี่เลี้ยงของเธอกำลังสนทนากันในห้องรับประทานอาหาร เทวินก็ได้เดินเข้ามาอย่างเงียบๆเขากะไว้ว่าจะได้พูดคุยบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ กับเธอ ต่อไปเขาจะไม่ปิดบังอะไรต่อเธออีกต่อไปไม่ว่าจะเป็นเรื่องคุณธัญญาและเจ้านางไม้หอม เขาก็จะบอกเล่าต่อเธอ “สวัสดีครับ”เขากล่าวทักทายเรนิตากับโสภา โดยที่ทั้งสองคนยังไม่ทันจะเห็นตัวเขาเข้ามาในห้อง “โอ้!...คุณเทวิน”เรนิตาทั้งรู้ยินดีรู้สึกรักและเป็นห่วงเขา เธอก็น้ำตาไหลพร้อมกับโผเข้ากอดเขาทั้งน้ำตา
“ผมกลับมาแล้วขอโทษนะที่ทำให้คุณต้องเป็นห่วง”เขากอดเธอด้วยรอยยิ้มพร้อมกับปลอบโยนให้เธอสบายใจขึ้น
“อะแห่มๆ..พี่ว่าจะขอตัวไปซักผ้าก่อนนะจ้ะ”โสภารู้สึกยินดีเช่นกันที่เทวินปลอดภัยและเธอจะให้โอกาสทั้งสองคนอยู่ด้วยกันลำพัง
เธอเข้าใจความรู้สึกของทั้งคู่ พวกเขามีเรื่องสนทนาพูดคุยกันลำพัง
“ครับผม ขอบคุณครับ” เทวินกล่าวยิ้มๆให้กับเธอ
เมื่อโสภาออกจากห้องทรับประทานอาหารว่างไปแล้วเขาก็ได้ก้มลงจูบเรนิตาคนรักด้วยเสน่หา เธอเองก็เช่นกัน ทั้งสองคนแลกจูบด้วยความรักใคร่ ก่อนเธอจะผละออกพร้อมกับกล่าว “เรเนียเป็นห่วงคุณเหลือเกิน” เธอกล่าวออกมาจากใจจริงทำให้ตัวเขาที่รักเธอมาก รู้สึกปลื้มใจที่เธอเป็นห่วง จึงกอดเธอไว้พร้อมกับจูบเธออีกครั้งอย่างดูดดื่ม สักพักหนึ่งจึงปล่อยเธอเป็นอิสระยิ้มให้กับเธอแล้วจึงกล่าว “ผมรักคุณมากนะครับเรเนียไม่ต้องกังวลใจแล้วนะครับผมไม่เป็นอะไร และก็มีเรื่องราวต่าง ๆ ที่จะบอกเล่าให้คุณฟัง
แต่ก่อนอื่นเรากินของว่างตอนเช้าด้วยกันก่อนนะครับ”
“ได้ค่ะ เรเนียเตรียมให้คุณแล้ว”เธอกล่าวตอบ
“เตรียมไว้แล้ว?.” เขาทำตาโตทำให้เธอได้สังเกตเห็นแววตาที่มีประกายสีม่วงเข้ม
“ใช่ค่ะ เผื่อว่าคุณตื่นมา...แล้วนี่ร่างกายของคุณดูเหมือนกับเปลี่ยนไป เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?”เธอถามด้วยความแปลกใจ
“อ๊ะ..ครับ ผมไม่เป็นไรเพียงแต่ต่อไปร่างกายของผมจะไม่เหมือนคนทั่วไป ไว้จะบอกคุณนะครับ” เขาได้ตอบกับเธอ
ก่อนทั้งคู่จะถือถ้วยกาแฟกับขนมปังปิ้งทาครีมใบเตยไปที่ระเบียงด้านข้างบ้านของเธอ
ทั้งคู่ได้จิบกาแฟพร้อมกินขนมปังไปด้วยแล้วจึงได้พูดคุยสนทนากันต่อเทวินเล่าเรื่องราวตั้งแต่ที่เขาได้ย้ายเข้ามาที่บ้านสวนนี้
ได้พบกับจานหินที่ทำมาจากอุกกาบาตหยดเลือดมรกต เรนิตาได้รู้เรื่องนี้บ้างแล้ว การได้กินลูกจันทน์หอมได้พบกับคุณธัญญาที่อยู่มิติภพ
ระหว่างสวรรค์และโลกมนุษย์
เขาได้เล่าเรื่องที่มาและเรื่องราวของกระรอกสายฟ้าร่างทิพย์ของพญาเสือดำที่มาอาศัยในร่างของแมวสีนิล ซึ่งเรื่องนี้เธอพอรู้อยู่บ้างแล้วการย้อนเวลาด้วยร่างเสมือนกายแสงเดินทางไปพบกับฤษิวิศรุฒ ในยุคสมัยอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุกระทั่งการทำลายวิชาอาถรรพ์ของอาร์ลู
ซึ่งได้อาศัยพญาไก่ฟ้า
ของมังค์จาการทำลายวิชาอาถรรพ์ของมังค์งิงพร้อมกับนางพญาและราชาปลวกที่สามารถทำให้มันคืนชีพขึ้นมาได้ ถึงตอนนี้เขาไม่ปิดบังถึงความรู้สึกของตัวเขาซึ่งเคยเกิดขึ้นกับคุณธัญญาและเจ้านางไม้หอมหรือคุณอมรา เขาเชื่อใจเธอจึงเล่าถึงความรู้สึกนี้และเธอเองก็เข้าใจ นี่เป็นความบริสุทธิ์ใจ ความเชื่อใจกันเขาจึงบอกกับเธอเรนิตารู้ว่าตอนนี้เธอและเขามีความรักต่อกัน เธอไม่ได้ว่ากล่าวอะไร เรื่องราวที่ได้กิ่งท่อนไม้ดำกระทั้งการย้อนเวลาด้วยร่างเสมือนกายแสงไปอารยธรรมลุ่มแม่น้ำไทกรีส-ยูเฟรทีสการพบกับชารูร์และผลึกพลังงานแห่งแสงจากดวงอาทิตย์สีน้ำเงิน การไปสู่ภพใหม่ของพญาเสือดำและกระรอกสายฟ้า รวมทั้งการได้วิวัฒนาการร่างกายแสงแท้จริงของตนเองโดยที่เขาได้บอกเล่าให้เธอฟังอย่างละเอียด
“โอ้!...พระเจ้า...คุณเทวินคะเรื่องราวต่าง ๆ นี้ช่างมหัศจรรย์มาก” เธอที่ได้อยู่ร่วมกับเขามาได้ช่วงเวลาหนึ่งได้เผชิญหลายเรื่อง
เธอเข้าใจในตัวเขา พอได้ฟังเรื่องราวต่าง ๆโดยละเอียดแล้วก็อดที่จะทึ่งไม่ได้
“ใช่ครับหากไม่ได้ประสบกับตัวเองแล้วคงจะไม่มีใครเชื่อ” เขากล่าวพร้อมกับมองที่เธอด้วยความรักใคร่ เธอมีสิทธิ์ที่จะรับรู้เรื่องราวต่าง ๆ
ในฐานะคนรักของเขา เทวินคิดเช่นนั้น