ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     เมื่อเหล่าเทพเซียนผู้ที่พากันดูแลผืนป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแห่งนี้ ต่างก็ต้องรีบพากันมาประชุมปรึกษากันและกัน และพากันปรับทุกข์ในเรื่องของเหนี่ยวเหนี่ยว

     เหล่าบรรดาพวกสัตว์อสูรในป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาก็พากันหนีหลบภัยไม่แพ้กัน หาที่สงบๆได้อยู่กันใหม่

    พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชายเองก็ไม่ต่างกันพากันพูดคุยปรับทุกข์ไปด้วย

     และแน่นอนว่าต่างก็พากันดูเหนี่ยวเหนี่ยวและพวกเหลนๆแบบเกร็งๆอย่างห่างๆว่า พวกขนมที่วางล่อหลอกเหนี่ยวเหนี่ยวบนโต๊ะเหล่านั้น จะสามารถดึงรั้งพวกนางได้นานแค่ไหนกันนะ

(1 เค่อ 15 นาที) 

(1 ชั่วยาม 2 ชั่วโมง) 

     “สัก 2 เค่อได้หรือไม่กัน??”พี่ใหญ่ซือจื่อ  

     “ข้าว่านะพี่ใหญ่สักครึ่งชั่วยามเป็นอย่างไร??”พี่รองเหล่าหู่  

     “แต่ว่านะก่อนที่พวกเด็กๆจะพากันตี พากันเคาะเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ ก็กินขนมไปแล้วรอบหนึ่งนะมันจะช้าหรือเร็วกว่าที่พวกเจ้าว่ากันเล่า??”คนจากตระกูลอี้

     “ก็นั่นน่ะสิ หรือจะเป็นเพียงแค่เค่อเดียวกันล่ะ??”คนจากตระกูลฉือ

     “.............!!”พี่ชายฝาแฝด และคนอื่นๆ ต่างก็พากันสะดุ้งกับคำพูดคาดเดาเวลาครั้งสุดท้ายกันมากๆ และคิดกันในใจแบบเดียวกันเลยว่าขอไม่ให้เป็นแบบนั้นมันใช้เวลาอันสั้นจนเกินไป พวกเขายังไม่ทันได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่เลยน่ะสิ!!

     “อย่าพูดแบบนั้นอย่างเด็ดขาดเลย เข้าใจหรือไม่พวกเจ้าน่ะ??”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “ตกลง..!!”คนอื่นๆ ต่างเห็นด้วยและพากันพูดคาดเดาเวลาให้ยาวนานที่สุดเหมือนจะปลอบประโลมใจของพวกเขากันเองด้วยในเวลานี้ 

     “หง่ำ….หง่ำ…หง่ำ…”เสียงเคี้ยวขนมที่ดังกันอย่างต่อเนื่องจากพวกเด็กๆ ทั้งหมด

     เหนี่ยวเหนี่ยวกับพวกเหลนๆ ที่ไม่ได้พากันรับรู้เลยว่าพวกเขานั้น ทำให้คนหลากหลายกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็นบรรดาพวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย และเหล่าเทพเซียนทั้งหลาย บรรดาสัตว์อสูรในป่าไร้ฤดู ไร้กาลเวลาตกอยู่ในภาวะสิ้นหวังกันไปหมดแล้ว!!

     “อือ….แสนอร่อยที่สุดเลยเจ้าค่ะท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ ขอบคุณสำหรับขนมทั้งหมดเจ้าค่ะมันอร่อยมากจริงๆอร่อยทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่กินขนมเข้าปากไปแล้วหลายคำก็หันมาพูดขอบคุณเอาอกเอาใจกลุ่มผู้ที่ทำขนมที่แสนเอร็ดอร่อยเหล่านี้ให้พวกนางได้กินกัน

     “จ้ะ…”ท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ หลานสะใภ้

     “ข้าขาดพวกท่านแม่ไปไม่ได้จริงๆเลย ไม่อย่างนั้นแล้วคงจะต้องผอมแห้งไม่มีเนื้อ มีแต่หนังหุ้มกระดูกเป็นแน่เจ้าค่ะ 

     แต่ว่าพวกท่านพ่อขาดได้เป็นช่วงเวลาเจ้าค่ะ เหนี่ยวเหนี่ยวไม่ติดอะไรมากจริงๆ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “.................!!”ท่านพ่อ 

     “ฮ่า….ฮ่า….”เหล่าบรรดาฮูหยินต่างพากันหลุดหัวเราะกันเสียงดังกันอีกแล้วในรอบนี้ที่ได้ยินเหนี่ยวเหนี่ยวได้พูดออกมา ส่วนทางด้านท่านพ่อน่ะเหรอ เหมือนใจจะแตกสลายไปเสียแล้วที่ได้ยินลูกสาวคนเดียวของท่านพูดแบบนี้เข้าให้

     “โอ้…ขาดแม่ไม่ได้เพราะกลัวพุงน้อยๆของเจ้าจะไม่อิ่มอย่างนั้นหรือ??? แบบนี้แม่ควรจะดีใจหรือไม่นะเหนี่ยวเหนี่ยว??”ท่านแม่เองก็อดไม่ด้ที่จะพูดใส่ลูกสาวสุดแสบของนาง

     “โธ่ท่านแม่เจ้าค่ะ ไม่ใช่แค่เพียงพุงของเหนี่ยวเหนี่ยวเพียงผู้เดียวเสียที่ไหนกัน พุงของทั้งครอบครัวเลยนะเจ้าคะ ท่านแม่ลองถามพวกเหลนๆได้เลยว่า ระหว่างท่านแม่กับท่านพ่อน่ะพวกเขาจะเลือกขาดผู้ใดเป็นช่วงเวลามากกว่ากันนะเจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ใช่ๆเจ้าค่ะ”เหลนสาว

     “ใช่ๆขอรับ”เหลนชาย

     “อ้อ….”ท่านแม่      

     “.................!!”เหล่าบรรดาพวกท่านพ่อทั้งหลายต่างพากันใจสลายกันทันทีเลย เมื่อได้ยินคำยืนยันอย่างมั่นอกมั่นใจของพวกเด็กๆแบบนี้ พวกท่านเป็นคนที่เด็กๆสามารถขาดได้จริงๆ!!

     “ฮ่า….ฮ่า….”บรรดาฮูหยินก็พากันหัวเราะแล้วหัวเราะกันอีกอยู่นี่แหละ หัวเราะกันจนตัวงอกันไปเลยจนบางคนถึงกับปวดท้องกันไปแล้วด้วยเพราะหัวเราะมากจนเกินไปนัก

     “พูดออกไปแบบนี้ท่านพ่อของพวกเจ้าจะเกิดอาการเสียใจ น้อยใจเอาได้นะ”ท่านแม่ แกล้งพูดอีกรอบหนึ่งเพื่อดูว่าเจ้าตัวแสบนี่จะตอบอะไรออกมาอีกให้ทุกๆคนได้อึ้งกันอีกรอบ

     “โอ้…ท่านแม่เจ้าคะเรื่องนี้ไม่ต้องกังวลเลยอย่างไรเสียท่านแม่ก็ส่วนท่านแม่ ท่านพ่อก็ส่วนท่านพ่อเจ้าค่ะ จะมาคิดแบบภาพรวมๆกันไม่ได้เด็ดขาดเลย 

     พวกท่านพ่อน่ะต้องเต็มใจอยู่ให้พวกเราตัดขาดได้เป็นช่วงๆเวลาอยู่แล้วเจ้าค่ะ อย่างไรเสียพวกท่านก็รับรู้ได้ว่าพวกข้าก็ยังคงรักพวกท่านอยู่ดีนะเจ้าคะ

     แต่ถ้าจะให้อยู่กับพวกท่านพ่อทั้งวันโดยที่ท่านแม่ไม่ได้อยู่ด้วย ข้าก็ไม่เอานะเจ้าคะเดี๋ยวผอมแย่เลย!!”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “...............!!!”บรรดาท่านพ่อทั้งหลาย เหมือนมีคนมายิงศรปักอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

     “ฮ่า….ฮ่า…..”พวกท่านแม่ก็พากันหัวเราะแบบอารมณ์ดีกันอีกแล้ว

     “เอ๋..???ท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย และหลานชายด้วยทำไมดูมีสีหน้าซีดๆกันเล่าเจ้าคะ??อ้อ…สงสัยพวกท่านคงจะหิวกันแล้ว มามะ มาทางนี้สิเจ้าคะมากินขนมกับพวกข้าดีกว่านะเจ้าคะเยอะแยะเลยอร่อยมากๆด้วย”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่บังเอิญกวาดสายตาไปทางพวกท่านพ่อพอดิบพอดีเลย และเห็นสีหน้าและท่าทางดูเหนื่อยๆของพวกท่านจึงเอ่ยปากชักชวนกินขนมด้วยกัน แต่คนฟังนี่สิมันไม่ใช่แบบนั้น!!

     “...........!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย หลานชาย ที่ได้ยินแบบนี้แทบจะพากันหงายท้องหลังตึงกันไปอีกรอบหนึ่ง

     “ฮ่า….ฮ่า…..”บรรดาฮูหยินก็รับจ้างหัวเราะกันลั่นเสียงดังอีกแล้ว

     “เห็นไหมเล่าเจ้าคะ?? พวกท่านพ่อยังจะต้องคิดแบบเดียวกับพวกข้าเลยที่ขาดพวกท่านแม่ไปไม่ได้จริงๆ ไม่อย่างนั้นแล้วจะมีผู้ใดทำอาหาร และขนมอร่อยๆให้พวกเรากินเล่าเจ้าคะ 

     ไหนพวกท่านพ่อ พี่ชาย หลานชายจะได้มีคนบ่นให้ฟังอีกเล่าคงจะเหงาหูแย่เลยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “...........!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย หลานชาย

     “..............!!”ท่านแม่

     “............!!”บรรดาสะใภ้ทั้งหลาย 

     “เอ่อ….เมื่อตะกี้นี้เหนี่ยวเหนี่ยวชมข้ากับพวกเจ้าใช่หรือไม่กัน??”ท่านแม่

     “ข้าก็ไม่แน่ใจเช่นกันเจ้าค่ะท่านแม่ จะดูเหมือนว่าคำชมก็ไม่เชิงนะเจ้าคะ”พี่สะใภ้ใหญ่

     “จริงเจ้าค่ะ ข้าฟังแล้วมันออกจะแปลกๆไปบ้างเหมือนกัน”พี่สะใภ้รอง

     รอบนี้ไม่ใช่พวกท่านพ่อที่โดนเหน็บแบบไม่รู้ตัวอีกรอบ ทางด้านพวกท่านแม่ก็โดนเข้าไปบ้างแบบเป็นแผลสะกิดเล็กน้อยเพียงเท่านั้นเอง!!

     “รอบนี้คำพูดน้องเล็กถูกใจข้าเป็นที่สุดเลยพวกเจ้าว่าหรือไม่??”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “อ้า…จริงตั้งแต่เช้าตรู่มาจนถึงตอนนี้ก็มีประโยคเมื่อตะกี้นี้นั่นแหละที่ฟังแล้วเข้าท่าที่สุด และถูกใจข้ามากที่สุดเช่นกันพี่ใหญ่ แล้วพวกเจ้าเล่า??”พี่รองเหล่าหู่ เองก็พอใจเช่นกันเพราะถ้าไม่มีท่านแม่ ฮูหยิน ของพวกเขา

     “เห็นด้วยเลย..”บรรดาเพื่อนๆจากสองตระกูลก็พากันพยักหน้าอย่างชอบใจที่นานๆครั้งเหล่าบรรดาพวกฮูหยินจะโดนเหนี่ยวเหนี่ยวพูดถึงอะไรแบบนี้บ้าง 

     เพราะสีหน้าบรรดาเหล่าฮูหยินก็ออกเจื่อนๆเช่นกัน เพราะเหมือนกับว่าโดนว่าแบบทางอ้อมว่าขี้บ่นมากจนเกินไปนักในแต่ละวันนั่นเอง 

     “ท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย จริงไหมเจ้าคะ??พวกท่านก็อยากให้ขาดพวกท่านแม่เป็นบางช่วงเวลาเช่นกัน เพราะจะได้ไม่ต้องโดนบ่นไงเล่าเจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว พอพูดประโยคหลังๆก็เสียงหายไปเลยเพียงแค่ทำปากเหมือนกระซิบให้พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชายรับรู้เท่านั้นเองว่าจุดประสงค์หลักที่นางจะต้องการสื่อมันคืออะไรกัน

     “.................!!!”ท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ น้องสะใภ้ ไหนเลยจะไม่เห็นกันเล่า เห็นแบบเต็มตาเลยก็แม่นางน้อยเหนี่ยวเหนี่ยวนั่งอยู่ใกล้ๆพวกท่านเสียขนาดนั้นจะไม่ให้เห็นปากที่พูดออกมาได้อย่างไรกัน นี่ชัดๆเลยว่านางว่าพวกท่านชอบขี้บ่นน่ะ!!

     “เอ่อ……….!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย พากันติดอ่างพูดไม่ออกไปเลย ไม่มีผู้ใดที่จะกล้าหาญตอบคำถามนี้จากเหนี่ยวเหนี่ยวกันสักคนว่าชอบที่จะขาดเหล่าบรรดาฮูหยินเป็นบางเวลาจริงๆ โดยเฉพาะเวลาที่ถูกโดนบ่นกันน่ะนะ

     “เจ้าตัวแสบเอ๊ย หาเรื่องให้พ่อโดนท่านแม่ของเจ้าดึงหูเสียแล้วไหมล่ะ ผู้ใดจะกล้าตอบคำถามเจ้ากัน”ท่านพ่อ ทำหน้าแบบส่งยิ้มฝืนๆเป็นคำตอบเงียบๆให้เหนี่ยวเหนี่ยว และแอบเหลียวมองผ่านแบบแว๊บๆไปทางพวกเหล่าฮูหยินด้วยเพื่อดูสถานการณ์รอบด้านเอาไว้ เพื่อความปลอดภัยสบายหูของพวกท่านเองอีกด้วย

     “ก็นั่นน่ะสิ เหนี่ยวเหนี่ยวยังจะมาถามย้ำพูดย้ำอะไรเสียสองสามรอบแบบนี้เล่า ช่วยกันหาทางให้นางหยุดพูดแบบนี้ได้แล้วนะ”ท่านลุงฉือ

     “พวกเจ้าก็ช่วยกันหันเหความสนใจของเหนี่ยวเหนี่ยวสิเร็วเข้า เจ้าเฒ่าหวัง เจ้าเฒ่าอี้”ท่านลุงฉือ

     “เอ่อ…ข้า…ข้า…”ท่านพ่อ

     “น้องเล็ก พวกพี่คิดแบบเดียวกันกับน้องเล็กเลย!!!”พี่รองเหล่าหู่ หน่วยกล้าตายผู้เป็นตัวแทนตอบออกมา และกำลังจะตายจริงๆแล้วตอนนี้!!

     “ใช่..!!อุ๊บ….”พวกผู้ชายที่เหลือต่างเผลอตอบว่าใช่ออกมาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวกันเลย และพากันหันหน้าหนีปิดปากกันอย่างรวดเร็ว แต่จะทันการณ์อย่างนั้นหรือ??

     “..............!!”พวกผู้ชาย

     “ฮึ่ม……”พวกบรรดาฮูหยิน เมื่อได้ยินคำตอบที่เหล่าบรรดาสามีตอบออกมาให้เหนี่ยวเหนี่ยวได้ฟัง เสมือนมีจิตใจเดียวกันของแท้ หันหน้ามาแบบพร้อมๆกันและใช้สายตามองแรงมาทางพวกสามีกันทันทีทันใดเลย

     “ควั่บ…ควั่บ…..”

     “อย่างนั้นหรือเจ้าคะท่านพี่….??”พี่สะใภ้ใหญ่

     “พวกท่านคิดแบบน้องเล็กทุกคำ ทุกประโยคเลยใช่ไหมเจ้าคะท่านพี่ ทุกๆคน??”พี่สะใภ้รอง

     “............!!”พี่ชายฝาแฝดพากันขนลุกเกรียวขึ้นมากันทันเลยเลย 

     “โอ้….พี่ใหญ่ พี่รอง พี่ๆทุกๆคนอย่าได้เขินอายไปเจ้าค่ะ พูดออกมาเลยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ฝ่ายสนับสนุนที่ไม่ได้เป็นที่ต้องการของเหล่าพวกผู้ชายเลยสักนิดเดียว

     “.....................!!”บรรดาพวกผู้ชาย อยากจะตะโกนออกมากันดังๆเสียงให้รู้แล้วรู้รอดไปว่า น้องเล็กเจ้าหุบปากเถอะอย่าพูดอันใดอีกต่อไปเลย!!!

     “อ้า….ไม่ไหว ไม่ไหว พวกพี่ชาย หลานชาย ตอบชักช้าเสียจริงเลย พวกเราต้องมีความจริงใจต่อคนในครอบครัวเดียวกันนะเจ้าคะ มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆเลยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..............!!”พวกผู้ชาย ไม่รู้ว่าพากันสะดุ้งสุดตัวกันกี่รอบแล้ว เจ้าตัวเล็กก็ยังไม่หยุดพูดเสนอเสียที 

     “ฮิ…ฮิ….”เจ้าพวกตัวเล็กๆก็พากันหัวเราะคิกคักแบบชอบใจกันยกใหญ่ เพราะพวกเขารู้ว่าท่านย่าเล็กกำลังกลั่นแกล้งเหล่าบรรดาพวกท่านพ่อของพวกนางกันอยู่ในตอนนี้

     เพราะการที่พูดความจริงออกมานั้นเป็นสิ่งไม่ตายจริงๆ แต่จะตายอย่างแน่นอนถ้าพูดไม่เข้าหูของพวกท่านแม่ของพวกนางน่ะนะ

     “พวกเจ้าดูสิ ท่านพ่อของข้า ท่านพ่อของพวกเจ้าน่ะกลัวใครที่สุด”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่พูดกระซิบกระซาบแต่ก็ยังคงได้ยินกันแบบทั่วถึงภายในถ้ำที่เสียงก็ช่วยดังก้องกังวานอีกด้วย

     “...........!!”พวกผู้ใหญ่ 

     “อ้า….อย่างที่ท่านย่าเล็กเคยพูดไว้เลยเจ้าค่ะถ้าพูดความจริงออกมาอย่างซื่อสัตย์นั้นย่อมเป็นผลดีและเป็นคนที่น่าคบหา แต่ความจริงที่พูดกับคนในครอบครัวนั้นอาจจะตายได้เลยเจ้าค่ะ”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “เอาน่า…ท่านพ่อของข้า กับท่านพ่อของพวกเจ้าไม่ตายทันทีทันใดหรอก อย่างไรเสียท่านแม่ของข้า กับท่านแม่ของพวกเจ้าคงจะประนีประนอมพูดคุยกันแบบนิ่มนวลได้น่ะนะ ข้ากับพวกเจ้าก็คอยมองดูอยู่ห่างๆ ให้กำลังใจแบบไกลๆแทนละกันนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..............!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย ที่ได้ยินแบบเต็มๆ

    “ฮ่า…ฮ่า…..”พวกบรรดาฮูหยินแรกๆ ก็มองแรงไปทางกลุ่มสามีของพวกนางกัน ว่าจะตอบออกมาเช่นไรอีกที่เหนี่ยวเหนี่ยวเอ่ยปากถามย้ำออกมา แต่พอได้ยินเจ้าตัวแสบพูดประโยคหลังนี้สิถูกใจพวกท่านแม่มากจริงๆ เลยทำให้ผ่อนคลายอารมณ์ครุกรุ่นไปได้เยอะเลยทีเดียว และเลิกสนใจพวกสามีกันหันมาจัดวางขนมและน้ำหวานให้พวกเด็กๆกันต่อเลย 

     “ฟู่…..ฟู่……”พวกบรรดาพวกผู้ชาย ต่างก็พากันเกร็งแบบสุดๆไปเลย แต่ก็ผ่านพ้นช่วงวิกฤตไปแล้วที่บรรดาฮูหยินไม่ได้สนใจพวกท่านอีกต่อไปหันไปดูแลพวกเด็กๆกันต่อแล้ว

************

     เหนี่ยวเหนี่ยว ได้ทีก็กลั่นแกล้งท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย พวกหลานชายอีกแล้ว น่าสงสารพวกท่านจริงๆเลยที่ต้องอยู่รับมือกับเจ้าตัวแสบแสนซน ตัวปั่นป่วนแบบนางเนี่ย!!