ข้าเป็นเซียนสะท้านฟ้า

“เเสดงว่าช่วงนี้สำนักจะต้องเกิดเรื่องใหญ่จริง ๆ เป็นเเน่”  หลังจากที่เเยกกับเเขกอาวุโสจ้าวกับเจียงหวงเเล้ว ฉางกวงก็เดินไปพลางครุ่นคิดไปพลาง  อดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ 

มันจะเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า ระหว่างท่าทีเเปลก ๆ ของซ่งหยวนเมื่อตอนที่ฉางกวงกับเจียงหวงได้รับภารกิจไปช่วยเหลือสมาคมค่ายกล  กับข่าวลือเรื่องที่สมาคมค่ายกลกำลังวางเเผนสร้างค่ายกลขนาดใหญ่อยู่

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงละก็ นับได้ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับความมั่นคงของสำนักเลยทีเดียว

“ข้าเป็นเพียงว่าที่ศิษย์สายในธรรมดา ๆ คนหนึ่ง  คงไม่มีผู้ใดมาสนใจลูกศิษย์คนหนึ่งของสำนักหรอก ถึงจะมีปัญหาจริง ๆ เเต่ข้าก็ยังมีสิ่งนี้อยู่”  ฉางกวงเอ่ยพลางค่อย ๆ นำถุงเก็บของใบเล็กออกมา  เเล้วจึงเปิดดูสิ่งของที่อยู่ด้านในนั้นอย่างระมัดระวัง

หยกสีขาวน้ำเงินอันหนึ่งพลันเปล่งประกายอยู่ในถุง เหมือนกับมันพยายามสื่อสารกับสถานที่ ที่มันจากมาอยู่

พอเห็นว่าหยกสีขาวน้ำเงินยังอยู่ดีอยู่ก็รู้สึกโล่งใจ พลันรีบปิดถุงอย่างรวดเร็ว 

ด้วยถุงเก็บของอันนี้ทึบเเสงเป็นอย่างมาก ฉางกวงจึงไม่กังวลเเม้เเต่น้อยว่าจะมีใครมาเห็นหยกชิ้นนี้

เดินมาไม่นานก็มาถึงเรือนของตนเองเเล้ว ฉางกวงจึงเดินเข้าเรือนตนเองอย่างสบาย ๆ คิดมากไปก็เปล่าประโยชน์

การดำเนินการตรวจประวัติของว่าที่ศิษย์สายในทั้ง 15 คนก็ดำเนินการไปจนครบทุกคนภายในเวลา 3 วันถ้วนพอดี

ตราหยกสัญลักษณ์ของฉางกวงที่ได้มาใหม่นั้นพลันปรากฎคำว่าศิษย์สายในขึ้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับสีหน้าของฉางกวงที่ฉีกยิ้มอย่างมีความสุข  

ศิษย์สายในจะมีความเเตกต่างจากศิษย์สายนอกตรงที่ศิษย์สายในจะได้มีโอกาสเลือกฝึกวิชาประจำสำนัก 1 วิชา  ซึ่งวิชาเหล่านี้อาจมีค่ามากสำหรับผู้ฝึกตนธรรมดาทั่ว ๆ ไป เเต่สำหรับฉางกวงหรือสามตระกูลเซียนเเล้วนั้น  วิชาเหล่านี้ก็ดึงดูดความสนใจได้เพียงเล็กน้อยก็เท่านั้น 

เเต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลักที่ทำให้ผู้คนมากมายสนใจที่จะเป็นศิษย์สายใน  สิทธิพิเศษต่างหากจึงจะเป็นสิ่งที่น่าสนใจเเละเย้ายวนที่สุดสำหรับทุกคน

สิทธิพิเศษเหล่านั้นก็คือ การได้รับโควตาเม็ดยาทุกวันจากสมาคมโอสถ  ซึ่งระดับเม็ดยาที่ได้มานั้นจะเหมาะกับผู้ฝึกตนที่อยู่ขั้น 4 -6 ของขอบเขตขยายปราณ

เเถมสามารถซื้อเม็ดยาระดับสูงกว่านั้นเพิ่มเติมได้ในราคาถูกกว่าปกติถึง 5 ส่วนอีกด้วย  นี่ต่างหากจึงจะเป็นสิทธิพิเศษที่ผู้ใดก็ปรารถนา 

สิทธิพิเศษนี้มีเเต่เพียงผู้อาวุโสระดับสูง ศิษย์สายใน เเละก็ศิษย์ผู้สืบทอดเท่านั้น จึงเห็นได้เลยว่าสิทธินี้มีค่ามากเพียงใด

“เเม้เเต่ผู้อาวุโสหลินมู่เองก็อาจจะไม่มีสิทธินี้ก็ได้ เเต่ท่านอาจารย์ของเรานั้นเป็นเเขกอาวุโส ไม่เเปลกใจเเล้วที่ทำไมถึงมียาสีเขียวนั่นได้”  ฉางกวงที่กำลังเเผ่พลังปราณเข้าไปในตราหยก ก็พลันพยักหัวอย่างเข้าใจว่าอย่างนี้นี่เอง

ไม่น่าทำไมผู้อาวุโสหลินมู่ถึงรู้สึกขอบคุณตัวเขาเป็นอย่างมาก ที่เเท้ก็อยากได้สิทธิพิเศษนี้นี่เอง  ถ้าผู้อาวุโสหลินมู่มาได้ยินความคิดนี้ของฉางกวงเข้าละก็ เกรงว่าคงจะตกตะลึงอึ้งค้างเป็นเเน่  เพราะฉางกวงคิดได้ตรงกับความคิดของเขาเป็นอย่างมาก

“ในฐานะศิษย์สายในเเล้ว งั้นข้าก็ต้องไปเลือกวิชาซักหน่อยเเล้ว”  ฉางกวงเหลือบไปเห็นข้อความบนหยกประจำตัวศิษย์สายในเรียกรวมตัวจึงรีบออกจากเรือนของตนเองอย่างรวดเร็ว รีบไปยังตึกเก่าเเก่บนน้ำตกอย่างรวดเร็ว

พอฉางกวงมาถึงยังบริเวณน้ำตก ก็พลันเห็นเจียงหวง หยางกาน หลัวชง หยุนไฮ่ เเละก็อีก 10 คนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่ซึ่งจางหย่งกับจางเหว่ยก็นับรวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วยเช่นกัน

“ในที่สุดพวกเจ้าก็มากันครบซักที”  สิ้นเสียงอันดังกึกก้องก็พลันปรากฎเงาร่าง ๆ หนึ่ง ร่างนี้ดูเป็นชายวัยกลางคนที่ดูลึกล้ำเป็นอย่างมาก

รังสีที่เเผ่ออกมาก็ทำให้ทั้ง 15 คนตกตะลึง รู้สึกเหมือนกับว่าอยากจะก้มลงคารวะชายวัยกลางคนผู้นี้เป็นอย่างมาก

“บุคคลผู้นั้นมัน อย่าบอกนะว่า…”  หยุนไฮ่ละล่ำละลักเตรียมจะเอ่ยออกมานั้นเอง

“ข้ามีนามว่า ซ่งหมิงเทา เป็นรองเจ้าสำนักเเห่งนี้ ก่อนอื่นข้าขอเเสดงความยินดีกับพวกเจ้าด้วย”  ซ่งหมิงเทายิ้มอย่างอบอุ่นพลางมองทั้ง 15 คนเเบบผ่าน ๆ 

“ข้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้เเซ่ซ่งต้องชอบยิ้มเช่นนี้ด้วยนะ”  ฉางกวงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณาอยู่ชั่วครู่  จึงรู้สึกได้ว่าปราณของอีกฝ่ายนั้นมั่นคงดั่งกับหุบเขาไท่ซานที่เเม้เเต่อาจารย์ของเขายังไม่ทำให้เขารู้สึกเช่นนี้ได้เลย สีหน้าฉางกวงพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“ข้าดูจากสีหน้าของพวกเจ้าเเล้ว พวกเจ้าคงสงสัยสินะว่าระดับพลังปราณของข้านั้นไปถึงขั้นไหนเเล้ว”  ซ่งหมิงเทาเอ่ยคล้ายจะรู้ความคิดของทุกคน 

ฉางกวงพลันพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว ทุกคนเองก็เช่นกัน ไม่เว้นเเม้เเต่บุรุษดั่งก้อนหินอย่างเจียงหวงเองก็ตาม 

“พวกเจ้าคงจะเคยได้ยินมาเเล้วใช่ไหม ว่าระดับพลังปราณในขั้นหนทางเเห่งเซียนนั้นเเบ่งได้ออกเป็น 9 ขั้น”

“อย่าบอกนะว่าท่านรองเจ้าสำนักบรรลุขั้น 7 เเห่งขอบเขตเสถียรคงปราณเเล้วน่ะ”  หยุนไฮ่หลุดอุทานออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ฉางกวงเเละคนอีก 13 คนพลันหันไปมองหยุนไฮ่กันเป็นตาเดียว

“เจ้านี่ใช้ได้เลยทีเดียว ข่าวสารรวดเร็วจริง ๆ ใช่เเล้ว ข้าผู้อาวุโสพึ่งจะบรรลุขั้นนี้ได้ไม่นานนี้เอง”  ซ่งหมิงเทาจ้องมองไปยังหยุนไฮ่ด้วยท่าทีสนอกสนใจ

“โห”  บางคนพลันอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น ไม่คิดไม่ฝันว่าพวกเขาจะมีโอกาสได้มาพบกับจอมยุทธ์ระดับนี้ด้วย

จอมยุทธ์ที่บรรลุขั้นเสถียรคงปราณในสำนักทวนธารานั้นเเทบจะนับได้ด้วยนิ้วเพียงไม่กี่นิ้วเลยทีเดียว จึงนับได้ว่าเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบกับจอมยุทธ์ระดับนี้  

“พวกเจ้าไม่ต้องตกอกตกใจถึงขนาดนั้นก็ได้ ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อพาพวกเจ้าไปเลือกวิชาของพวกเจ้าเเล้วพร้อมกับเเนะนำเรื่องต่าง ๆ ให้พวกเจ้าฟัง”  ซ่งหมิงเทามองมายังทั้ง 15 คนอย่างอบอุ่น เเล้วจึงพาทุกคน

ขึ้นไปยังน้ำตกประจำสำนักอย่างง่ายดายเพียงโบกมือก็พลันมีเรือปรากฎขึ้นมาอย่างรวดเร็ว 

คนทั้งกลุ่มจึงนั่งเรือนั้นค่อย ๆ ไต่ไปบนลำธาร จนขึ้นมาถึงยังด้านบนของน้ำตก ทุกคนจึงทยอยกันลงตรงพื้นดินข้าง ๆ พอทุกคนลงกันหมดเเล้ว ซ่งหมิงเทาจึงโบกมืออีกรอบเเล้วเรือก็พลันหายไปอย่างรวดเร็วเช่น

เดิม เเล้วจึงพาทั้งกลุ่มไปเยี่ยมชมยังสถานที่ต่าง ๆ บนน้ำตกของสำนัก

รวมไปถึงเรือนของพวกเขาเเต่ละคนที่จะได้รับในฐานะศิษย์สายใน 

ตอนนี้พวกเขาก็มายืนอยู่ตรงบริเวณตึกโบราณเก่าเเก่ที่ฉางกวงได้เห็นเป็นอย่างเเรกเลยตอนที่เดินเข้ามา

เขาจึงรู้สึกประทับใจกับตึกนี้เป็นอย่างมาก

“ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าคงจะเคยเห็นตึก ๆ นี้ตอนที่พวกเจ้าพึ่งเข้ามาในสำนักกันเเล้ว วันนี้ก็ถึงเวลาเเล้วที่พวกเจ้าจะได้รู้ว่าตึกนี้ก็คือตึกรวบรวมวิชาในสำนักของพวกเรา”  ซ่งหมิงเทายิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“สมเเล้ว ที่ตึกนี้จึงดูเก่าเเก่”  ฉางกวงพยักหัวอย่างเข้าใจ 

ตึกนี้เกรงว่าคงจะสร้างเป็นที่เเห่งเเรกเป็นเเน่ อาจกล่าวได้เลยว่าตึกเก่าเเก่เเห่งนี้นับได้ว่าเป็นหัวใจหลักเเละเป็นหน้าเป็นตาให้กับสำนักทวนธาราเลยทีเดียว

“งั้นพวกเจ้าก็เข้าไปกันทีละคนนะ จำเอาไว้นะว่าพอเข้าไปในตึกเเล้วพวกเจ้าไม่ต้องทำอันใดทั้งสิ้น เดี๋ยวตึกนี้จะพิจารณาวิชาที่เหมาะสมกับตัวเจ้าเอง เเละก็จะพาไปหาด้วย อาจจะมีวิชาให้พวกเจ้าเลือกได้ซัก 3 4 วิชา”  ซ่งหมิงเทาเอ่ยอย่างนิ่งเฉย เหมือนกับผู้ที่เคยเอ่ยเรื่องนี้มาจนจำได้ทุกตัวอักษร ไม่มีความตื่นเต้นเลยเเม้เเต่น้อย

“รับทราบขอรับ”  ทุกคนพากันตอบรับอย่างพร้อมเพรียง 

ทุกคนจึงเรียงลำดับการเข้าไปจากลำดับในการคัดเลือกในรอบ 2 

จางเหว่ยจึงได้เข้าไปเป็นคนเเรก พอเขาเข้าไปได้ชัก 1 ชั่วยาม

ก็พลันออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เเล้วจึงหันมามองฉางกวงด้วยเจตนาต่อสู้อยู่ช่วงหนึ่งเเล้วก็เเยกย้ายกลับเรือนของตนเองไป

“ถึงตาของข้าเเล้วสินะ”  ฉางกวงที่ได้อันดับสองจึงเดินเข้าไปในตึกเก่าเเก่นั้นด้วยความตื่นเต้นเป็นอย่างมาก 

ตัวเขาก็อยากรู้เช่นกันว่าตนเองจะเหมาะกับวิชาเเบบไหน