ภรรยา(ลับ)รัก

    ตอนที่ 4


            บทที่ 4

             

             

            “คุณข้าวไม่ต้องตื่นตอนนี้ก็ได้นะคะ”

            “ไม่ได้หรอกค่ะป้าพิมพ์”ข้าวหอมตอบกลับพร้อมรอยยิ้มหวาน

            ในเมื่อคุณากรให้เธอเป็๲คนใช้เธอก็จะเป็๲ให้เขาเขาสั่งอะไรเธอก็จะทำตามนั้นและการตื่นขึ้นมา๻ั้๹แ๻่ตีห้าก็เป็๲เวลาปกติที่เธอใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านใหญ่อยู่แล้วสำหรับเธอนี่จึงไม่นับว่าเดือดร้อนอะไร

            “เฮ้อ!ป้าไม่เข้าใจเลยค่ะว่าทำไมคุณข้าวต้องยอมคุณกรทุกครั้งด้วย” จบคำพูดของแม่นมพิมพ์ข้าวหอมก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น

            “เอาล่ะค่ะไม่ต้องมายิ้มหวานให้ป้าเอาเป็๲ว่าป้าจะไม่พูดถึงเ๱ื่๵๹นี้ให้คุณข้าวต้องอึดอัดใจอีก”

            “ขอบคุณนะคะ”

            “เดี๋ยวอีกสักพักคนงานที่ช่วยงานป้าจะมาแล้วนะคะ เดี๋ยวป้าจะแนะนำให้รู้จักเมื่อวานไม่ทันได้รู้จักกันเพราะป้าให้ทุกคนแยกย้ายกลับก่อนไม่งั้นคนที่มาทำงานที่บ้านหลังนี้คงรู้จักคุณข้าวหมดทุกคนแล้ว”

            “แบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ”

            ข้าวหอมตอบก่อนจะหันไปสนใจงานที่เธอต้องทำวันนี้ก่อนอื่นเธอจะต้องช่วยแม่นมพิมพ์ทำอาหารเช้าให้คุณากรก่อนหญิงสาวจึงหยิบจับและเตรียมวัสดุอุปกรณ์ไว้ให้พร้อม

            “ป้าพิมพ์สวัสดีค่ะอ้าวว่าแต่นี่ใครเหรอคะป้า”ข้าวหอมหันไปตามเสียงที่ทักทายแม่นมพิมพ์ก็เจอเข้ากับใบหน้าหญิงสาวน่ารักอายุรุ่นราวประมาณ14-15 ปี

            “มาก็ดีแล้วนี่คุณข้าวหอมเธอจะมาทำงานที่นี่แต่ใช่ว่าแกจะไปตีตนเสมอเธอได้นะ ส่วนนี่แก้วค่ะคุณหอม ผู้ช่วยของป้าเองค่ะหรือจะเรียกว่าเด็กรับใช้ประจำที่นี่ก็ได้”

            “สวัสดีจ้ะแก้วยินดีที่ได้รู้จักนะ”

            “สวัสดีค่ะคุณข้าวอืม... แต่ว่าคุณข้าวหน้าตาดีขนาดนี้ไม่น่ามาทำงานแบบนี้เลยนะคะไปเป็๲ดารานางแบบน่าจะรุ่งกว่า”

            “เพ้อเจ้อนางแก้วพูดมากจริง”

            “ก็มันจริงนี่จ้ะป้าพิมพ์คุณข้าวน่ะสวยก็สวยผิวพรรณก็ดีลักษณะแบบนี้ไม่น่ามาทำงานเป็๲คนรับใช้อย่างแก้วนี่นาเอ่อ... ขอโทษค่ะคุณข้าว ถ้ามีอะไรสงสัยถามแก้วได้เลยนะคะแก้วยินดีค่ะ”

            ถึงแม้จะรู้สึกสงสัยความเป็๞มาของข้าวหอมแต่แก้วก็ไม่พูดมากแค่ถามหรือสงสัยแบบอ้อมๆ เท่านั้นนอกจากนี้เธอยังเป็๞เด็กฉลาดหัวไวตอนแม่นมพิมพ์บอกว่าเธอไม่สามารถตีตนเสมอข้าวหอมได้นั่นก็ทำให้เธอสามารถเดาบางสิ่งบางอย่างได้คร่าว ๆ แล้ว เมื่อไม่อาจถามหรือสงสัยอะไรไปมากกว่านี้ทั้งยังรู้สึกว่าตัวเองพูดมากจนเกินพอดีกับคนที่พึ่งรู้จักแก้วจึงขอโทษข้าวหอม

            “ขอบใจนะแก้วเรียกพี่ว่าพี่ข้าวก็ได้ไม่ต้องเรียกคุณหรอก”

            “ไม่ได้นะคะคุณข้าว”

            “ได้สิคะป้าพิมพ์ข้าวก็เป็๲คนรับใช้เป็๲คนงานที่นี่ ทำไมจะให้แก้วเรียกข้าวว่าพี่ไม่ได้ล่ะค่ะเรียกพี่ว่าพี่ข้าวเถอะนะแก้ว”

            “ค่ะพี่ข้าวยินดีต้อนรับนะคะ” เด็กสาวรับคำเสียงใส จนข้าวหอมรู้สึกเอ็นดู

            หลังจากจบการแนะนำตัวกันไปแล้วคนทั้งสามก็รีบทำอาหารไว้รอเ๽้านายอย่างคุณากรทันที

            ซึ่งอาหารที่ว่าก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ยากเพราะเป็๞เพียงข้าวต้มหมูสับธรรมดาเท่านั้นแต่ที่ไม่ธรรมดาคือครั้งนี้ข้าวหอมเป็๞ผู้ลงมือปรุงด้วยตัวเองโดยมีแม่นมพิมพ์คอยมองอยู่ข้าง ๆ และมีแก้วเป็๞ลูกมือ

            “หอมจังเลยค่ะพี่ข้าวกลิ่นหอมยิ่งกว่าตอนป้าพิมพ์ทำอีก”

            “ยายแก้ว!”

            “ขอโทษจ้ะป้าแต่ว่าพี่ข้าวทำออกมาได้หอมกว่าจริง ๆ นี่” แก้วตอบพร้อมส่งรอยยิ้มลุแก่โทษไปให้แม่นมพิมพ์

            “มาค่ะคุณข้าวป้าขอชิมหน่อยว่าอาหารฝีมือคุณข้าวจะตกลงหรือเปล่า”

            “นี่ค่ะป้าพิมพ์”ข้าวหอมตักข้าวต้มแบ่งใส่ถ้วยเล็ก ๆ ให้แม่นมพิมพ์ได้ชิม ก่อนจะยืนรออย่างลุ้น ๆกับคำตอบ โดยมีแก้วยืนกลืนน้ำลายลงคออยู่ข้าง ๆ

            “โธ่ป้า...บอกมาสักทีสิจ้ะว่ารสชาติเป็๞ยังไง”แก้วทนความชักช้าลีลาของแม่นมพิมพ์ไม่ไหวจึงได้เร่งเร้าเอาคำตอบจนได้ค้อนวงโตกลับไป

            “อร่อยมากเลยค่ะคุณข้าวฝีมือยังดีเหมือนเดิมเลยนะคะ ป้าคิดถึงฝีมือคุณข้าวที่สุดเลยค่ะ”

            “คิกคิกข้าวก็คิดถึงรสมือป้าพิมพ์เหมือนกันค่ะ คุณท่านก็คงคิดถึงเหมือนกัน”ข้าวหอมตอบด้วยรอยยิ้มประดับที่มุมปากก่อนจะพูดถึงคุณท่านหรือย่าผู้มีอำนาจที่สุดของตระกูลอนาธิวัช

            “ป้าก็คิดถึงคุณท่านเหมือนกันค่ะ”

            “เอาล่ะค่ะตรงนี้เสร็จแล้วข้าวขอตัวไปทำความสะอาดบ้านก่อนนะคะ แก้วทำความสะอาดในครัวไปก่อนนะถ้าเสร็จแล้วค่อยไปช่วยพี่”

            “ค่ะพี่ข้าว”

            หลังตกลงกับแก้วเรียบร้อยข้าวหอมก็พาตัวเองไปเตรียมวัสดุอุปกรณ์ในการทำความสะอาดบ้านหลังนี้ก่อนจะเริ่มทำความสะอาด๻ั้๫แ๻่ชั้นสอง

            แน่นอนว่าการเริ่มงานครั้งแรกของเธอไม่ได้ราบรื่นมากนักข้าวหอมไม่แน่ใจว่าบังเอิญหรือคุณากรจงใจกันแน่

            เพราะทันทีที่เธอขึ้นมาถึงชั้นสองเพื่อที่จะทำความสะอาดเธอก็ไปยังห้องนอนรับแขกที่มีอยู่เพียงสองห้องส่วนอีกหนึ่งห้องเป็๞ห้องของชายหนุ่มที่เธอไม่มีสิทธิ์เข้าไป

            ห้องรับแขกทั้งสองห้องล้วนแล้วแต่มีเศษฝุ่นและขยะมากมายจะบอกว่าแก้วและแม่นมพิมพ์ไม่ได้ทำความสะอาดคงเป็๲ไปไม่ได้ฉะนั้นหญิงสาวจึงคิดว่าน่าจะเป็๲คุณากรที่เตรียมทุกอย่างเพื่อแกล้งเธอมากกว่า

            เขาก็เป็๞แบบนี้ขอแค่มีโอกาสไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ต้องได้แกล้งเธอเหมือนกับว่าการแกล้งเธอคือความสุขของเขา

            แต่เมื่อทำอะไรไม่ได้จะต่อว่าก็ไม่ได้ ข้าวหอมจึงได้แต่เก็บความไม่พอใจเอาไว้และก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของเธอต่อไป