Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบสอง Social Problem

Social problem ปัญหาของสังคม นิยามศัพท์แบบกำปั้นทุบดินคือปัญหาที่สังคมมองว่าเป็นปัญหา อะไรที่สังคมมองว่าไม่เป็นปัญหาเรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาสังคม

ในดินแดนภารตะแห่งนี้

การพนันมองเป็นเรื่องธรรมดากิจกรรมเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ

ทั้งที่มีตำนานมากมายที่ทำให้คนฆ่ากันล้างตระกูลโดนคำสาป กลายเป็นหญิง ฯลฯ

สารพัดเพราะบางเรื่องเริ่มมาจากการพนันตามตำนานของอินเดีย

แต่อนิจจา เมื่อทุกคนมองว่าติดการพนันไม่ใช่ปัญหา

การพนันจึงไม่ใช่ปัญหาสังคม

สิ่งบันเทิงเริงใจ หมอกควันมนต์ขลังต่างๆทุกอย่างหาได้ที่ที่แห่งนี้หากคุณมีเงิน อินเดียก็ราวกับแดนสวรรค์เลยทีเดียวที่คุณสามารถอยู่ได้อย่างสุขสันต์ไปชั่วชีวิต

ขอเพียงอย่ามาใกล้กับที่ที่คนยากจนอยู่คุณก็จะมองไม่เห็นปัญหาของสังคมแต่ประการใด

คุณชายพาราณจีเป็นชนชั้นสูงน่าจะเคยอ่านตำนานต่างๆมา

แต่การอ่านตำราต่างๆไม่ได้หมายความววาเราจะไม่ย้อนความผิดพลาดของคนที่เคยอ่านมา

อย่างแทนที่จะได้บทเรียนว่า

“อย่าให้พรแก่คนที่บ้าอำนาจไม่อย่างนั้นเขาจะเอาพรนั้นมาไล่ฆ่าเทวดาบนสวรรค์”

อาจจะได้บทเรียนว่า

“เจ้าได้ความทุกข์ใจเพราะโดนตบหัวล้านและไม่มีฤทธิ์เช่นนี้เถอะ เพื่อพิสูจน์ว่าข้าเป็นมนุษย์สองกรสามารถเอาชนะเจ้าเป็นยักษ์ที่มีสิบแขน ข้าจะไปเกิดเป็นมนุษย์และมีกองทัพของคนและวานรที่มีวิทยาอาคมมหาศาลมีโหรที่ทำนายอนาคตล่วงหน้า มีศรที่สังหารคนเป็นอมตะได้เห็นไหมพิสูจน์ว่าการมีแขนมากกว่าไม่ได้ทำให้ต่างกันเลยคนที่มีพลังโกงต่างหากถึงจะเป็นเรื่องสำคัญไม่ใช่จำนวนของแขน”

การมีมุมมองที่ต่างไปแม้จะมีข้อมูลเดียวกันก็จะทำให้ได้ผลลัพธ์ที่ต่างไปด้วยในการมองปัญหาหรือการแก้ปัญหาต่างๆในสังคม

คนที่มีสติอาจจะรู้สึกว่า

“ผมว่าเราควรจะแก้ปัญหาในเรื่องการบูลลี่คนเรื่องหน้าตาหรือหัวล้านและวางมาตรการไม่ให้เทวดารังแกคนที่มีหน้าที่ล้างเท้าให้เทวดาทุกคนมีหน้าที่บนสวรรค์ ไม่ควรดูถูกกันเพราะหน้าที่ต่างกัน”

ส่วนเทพเจ้าอาจจะคิดว่า

“ไม่ล่ะลงไปเกิดและเอาทหารของสองฝ่ายมาฆ่ากันล้างผลาญโคตรยักษ์ ให้มีตำนานสรรเสริญวีรกรรมของเทพเจ้าตลอดกาลต่างหากคือการแก้ปัญหาที่ถูกต้อง”

ซึ่งคนที่มีสติคิดผิด และเทพเจ้าคิดถูกเพราะในโลกนี้ คนที่ตัดสินถูกผิดคือคนที่มีกำลังมากกว่าอย่างเทพเจ้า

และคนที่จะตัดสินความบ้าคลั่งหรือความมีสติคือคนที่มีพลังเหนือกว่าเท่านั้น

พฤติกรรมของคุณชายพาราณจีคนธรรมดามองก็หาว่าเป็นคนบ้า

แต่สำหรับเมืองนี้คำพูดของคุณชายพาราณจี ไม่ใช่กฎหมาย แต่คือกฎของรรมชาติ ที่มันต้องเป็นไปเช่นนั้น

คนธรรมดามีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามโดยไม่ต้องคิดเพราะมันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญอย่างมาก

เมื่อคุณชายนพาราณจรกล่าวว่าหนึ่งสัปดาห์ก็ไม่เร็วกว่าหนึ่งวันหรือช้ากว่าหนึ่งวันอย่างแน่นอน

“เจ้าจะได้ตายในอีกหนึ่งสัปดาห์”

คุณชายพาราณจีไม่สนใจที่จะหันกลับมากล่าวแต่บอดี้การ์ดได้นั้นกลับมาข่มขู่

“เจ้ามีความสุขให้เต็มที่เถอะเจ้ามีชีวิตได้อีกแค่สัปดาห์เท่านั้น”

คนที่กล่าวคราวนี้คือเน็ดมองอ้าวป้าหม่าไม่ต่างกับคนที่ตายไปแล้ว