ทันทีที่คุณชายหยางเฟยลงจากรถม้า เดินย่างเข้าประตูจวน เฉินฝูรีบเดินมาประชิด
"ข้ารู้ว่าเ้ามีเื่จะพูด เราไปคุยกันข้างในห้องเถอะ" หยางเฟยกล่าวขึ้นทันที เมื่อเห็นเฉินฝูเดินมาใกล้เช่นนี้ คงมีเื่ข้องใจที่จะสอบถาม
"คุณชาย สัญญาฉบับนี้ ให้ทำอย่างไรกับมันดี"
"...เอาไปให้พ่อบ้านจางเก็บไว้" คุณชายหยางเฟยครุ่นคิดเพียงครู่ ก่อนเอ่ยคำออกมา
"แต่ว่าคุณชาย ทำไมท่านถึงได้ยินยอมเช่นนี้ ไม่กลัวคนอื่นจะนินทาลับหลัง....ว่าคุณชายมีสัญญาหมั้นกับเด็ก...ผู้หญิงเพียงสิบขวบ" เฉินฝูพยายามกล่าวออกมา ด้วยท่าทีที่อึดอัด
"เ้าคิดว่า...ข้าอยากจะแต่งงานกับเด็กผู้หญิงจริงๆหรอกหรือ...เื่นี้...ข้าคิดดีแล้ว เ้าอย่าได้คิดมากไป ทุกอย่างสามารถเปลี่ยนแปลงได้" เขาพยายามอธิบายให้คนข้างกาย เข้าใจถึงความหมายที่เขาเอ่ยออกมา
"เข้าใจแล้ว...ขอรับ"
เฉินฝูรับคำแล้วเดินออกไป ยังห้องเก็บของ เป็จังหวะพอดีที่พ่อบ้านจางกำลังจัดเก็บของ อยู่ในห้องพอดี
"พ่อบ้านจาง คุณชายให้ท่านเก็บของชิ้นนี้ไว้" เฉินฝูยื่นของสิ่งนั้นให้กับพ่อบ้านจาง ซึ่งเป็กล่องหีบเล็กๆที่ข้างในเป็สัญญาหมั้น
"มันคือ....." พ่อบ้านจางรับมาอย่าง งวยงงเพราะเห็นสีหน้าเฉินฝูดูไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไรนัก
"เอกสารสัญญาหมายหมั้นของคุณชายหยางเฟย" เมื่อเห็นสีหน้าของพ่อบ้านจาง ที่ดูเหมือนจะสงสัย พร้อมกับที่เอ่ยถามมา ทำให้เขาจึงกล่าวออกมา
"อืม...ดีๆๆเป็สัญญาที่ดี" พ่อบ้านจางรับมาพร้อมกับพยักหน้า มีท่าทางที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มองดูกล่องเล็กๆที่เฉินฝูยื่นมาให้ อย่างรู้สึกดีใจ
"จะดีอะไรกัน สัญญาผูกมัดคุณชายไว้กับเด็กผู้หญิงเพียงสิบขวบ ไม่รู้หรือไง ตอนนี้คุณชายก็สามารถออกเรือนได้แล้ว แต่ต้องมาผูกมัดไว้ตั้งแปดปี" เฉินฝูกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับส่ายหน้าไปมา
"เ้าจะเข้าใจอะไรกัน คนมีวาสนาก็ได้เคียงคู่กัน หากไร้วาสนาเคียงคู่กันต่อให้ต้องแต่งงาน ก็ต้องมีเลิกรากันไป มันเป็เื่ลิขิตฟ้า" พ่อบ้านจางเอ่ยพลาง มองดูคนตรงหน้า ที่กำลังทำสีหน้าข้องใจอยู่ไม่น้อย
"พูดแบบนี้แสดงว่าพ่อบ้านจาง คิดว่าสัญญาฉบับนี้เป็ผลดีต่อคุณชายนั่นเหรอ" เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ในความหมายมากนัก
"เ้านิ ไม่เข้าใจอะไรสักเลย มันเป็เื่ของอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ดังนั้นจะไปกลุ้มใจทำไมกันเล่า เอาเป็ว่า ข้าจะเก็บไว้ให้ดีแล้วกัน เผื่อภายภาคหน้าจะมีประโยชน์กับคุณชาย"
"หากเป็จริงอย่างที่...พ่อบ้านจางพูดมา..ข้าจะไม่คิดมากเื่นี้แล้วกัน นั่นข้าไปก่อนล่ะ ยังมีงานที่ต้องทำอีก"
ณ จวนตระกูลซู่จิน
"ท่านพี่...ทำไหม ท่านถึงเขียนสัญญาหมั้นหมายไปแบบนั้น...ลูกสาวเรายังเด็ก..คุณชายหยางเฟยอายุตอนนี้ก็น่าจะมีคู่ครองได้แล้ว แบบนี้ลูกสาวเราจะลำบากที่ต้องไปเป็อนุภรรยาได้นะ"
หลังจากรับรู้เื่สัญญาหมั้นหมายทำให้ฮูหยินรู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก เพราะเหตุใดกันสามีของตนถึงได้ทำเช่นนี้
"เ้าอย่าร้อนใจไปเลย ฮูหยิน ข้าคิดดีแล้ว หากวันนี้ไม่ได้คุณชายหยางเฟยช่วยไว้ เ้าคิดดูสิ จะเกิดอะไรขึ้น อีกอย่างคุณชายหยางเฟยก็ไม่ได้สนใจอะไรกับเื่สัญญาหมั้นฉบับนี้ คงไม่มีผลอะไรหรอก" ลู่จิ้นกล่าวปลอบใจภรรยาของตน ที่ดูเหมือนว่านางจะไม่ค่อยพอใจเท่าไร ที่เขาทำเช่นนี้
"แต่สัญญาอย่างไรก็เป็สัญญาอยู่วันยังค่ำ จะไม่มีผลกับลูกสาวเราได้อย่างไรกัน" ฮูหยินกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ
"อีกหลายปี ถึงเวลานั้น เขาอาจจะลืมก็ได้ เ้าไม่ต้องกังวล ข้าได้ระบุข้อความไว้ชัดเจน ซูหลินถึงอายุยี่สิบปีหากคุณชายหยางเฟยไม่มาสู่ขอนาง ก็ถือว่าทุกอย่างเป็โมฆะ เ้าสบายใจได้"
"เอาเป็ว่าท่านพี่พูดแบบนี้แล้ว..น้องจะไม่คิดมากก็แล้วกัน" แม้ฮูหยินจะพูดออกมาแบบนั้น แต่ก็อดคิดไม่ได้ หากถึงวันนั้นคุณชายหยางเฟยทำตามในสัญญาฉบับนั้นขึ้นมา บุตรสาวของนางมิต้องเป็อนุภรรยาหรอกหรือ ณ เวลานี้นางได้แต่ภาวนาอย่าให้คุณชายหยางเฟยทำตามในสัญญาดังกล่าว
39K
