ครอบครัวหวงใช้เวลาในการทำของส่งลูกค้าสามวันและยังมีคนสั่งที่จับปลามาอีกมาก ชาวบ้านในหมู่ก็มักจะสั่งไปขายในหมู่บ้านใกล้ๆ และตอนนี้คนในเมืองก็เริ่มรู้จักที่จับปลาบ้านหวงทำให้คนในบ้านนางไม่มีเวลาว่างให้นั่งพักผ่อน คงจะมีคนสงสัยว่าทำไมนางไม่นำไปขายเองไม่จ้ารวยเกินไปเดี๋ยวชาวบ้านอิจฉา แบ่งๆ กันรวยนะดีแล้ว
หว่านอิ่งกำลังหาเงินซื้อที่ดินปลูกผักและปลูกบ้านใหม่ก่อนฤดูหนาวและหน้าจะสร้างร้านขายของชำขึ้นมาไว้นอกรั้วบ้านในร้านจะขายที่จับปลา ที่นอน หมอนหนุน หมอนยาว ผ้าห่ม เสื้อกันหนาว ปลาตากแห้งและผักดองที่นางจะทำในอีกไม่ช้าและถ้าเป็ไปได้นางจะทำข้าวราดแกงขาย ขายวันละไม่มากหมดแล้วไม่ทำอีกค่อยมาซื้อวันหลังเพราะแม่ค้าร้านนี้จะเป็คนชิวมากลูกค้าต้องทำใจฮ่าๆๆๆก็ด้วยแต่คิดอ่ะนะ
หว่านอิ่งและมารดายังนั่งเย็บที่นอนเก็บไว้อีกมากเพราะนางบอกกับครอบครัวแล้วว่าจะเปิดร้านขายของในเมื่อหมู่บ้านนางห่างจากตัวเมืองไม่มากต้องมีคนออกมาซื้อเป็แน่
"ท่านแม่เ้าค่ะข้าขอไปบ้านหยุนผิงก่อนนะเ้าค่ะ"หว่านอิ่งหันไปบอกมารดา
"อิ่งเออร์เ้าจะไปทำอันใดหรือ"จิ้งหรงถามบอกบุตรสาวทุกวันนี้บุตรสาวยิ่งมีความคิดไม่เหมือนผู้ใดเลยอดเป็ห่วงไม่ได้ อย่างเช่นเมื่อสามวันก่อนหลังกินข้าวเสร็จนางก็ต้องใกับกองนุ่นขนาดใหญ่ข้างบ้านแต่เมื่อถามที่ไปที่มาแล้วกับเป็บุตรสาวนางคิดขึ้นมา
"ข้าจะเอาลายผ้าใหม่ไปให้หยุนผิงเ้าค่ะ"หว่านอิ่งบอกมารดาที่จริงแล้วนางวาดเสร็จนานแล้วแต่นางไม่ว่างจะเอาไปให้เลยจำเป็ต้องไปวันนี้
"เช่นนั้นก็ไปเถิด"จิ้งหรงไม่ได้ห้ามหว่านอิ่งเนื่องจากนางเคยเห็นเงินจากการขายผ้าของหว่านอิ่งกับสหายแล้วได้มากมายกว่าพวกเขาเสียอีก
"เ้าค่ะ"หว่านอิ่งเดินเข้าห้องนอนไปเอาลายผ้าที่วาดออกมาสิบแผ่นและเดินไปบ้านสหาย
"หยุนผิงเ้าอยู่หรือไม่"หว่านอิ่งะโเรียกเมื่อเห็นว่าบ้านเงียบๆ
"หว่านอิ่งเข้ามาก่อนสิข้ากำลังปักผ้าอยู่"หยุนผิงออกจากบ้านมาดูและเรียกสหายเข้าบ้าน
"คารวะท่านป้าเ้าค่ะ"หว่านอิ่งคารวะมารดาบุญธรรมของสหาย
"ข้านำแบบลายปักผ้าเช็ดหน้าและลายปักชุดมาให้เ้า นี้เป็ลายปักชุดห้าลวดลายแต่เ้าปักออกไปทีละลวดลายนะรอบแรกปักลายนี่ห้าชุดถ้ามีคนมีสั่งอีกก็ปักลายเดิมออกไปจนกว่าคนสั่งจะน้อยลงค่อยปักลวดลายใหม่ออกไปก็แล้วกัน ส่วนผ้าเช็ดหน้าก็ปักเหมือนที่เ้าเคยปัก"หว่านอิ่งอธิบายให้หยุนผิงฟัง
"ได้แต่จะช้าเสียหน่อยนะพี่สาวร้านผ้าแพรสั่งผ้าเช็ดหน้าหนึ่งพันผืนเอาทุกลวดลายจะส่งไปขายทุกสาขาทั่วแคว้น"หยุนผิงบอกสหายทุกวันนี้นางได้แต่นั่งปักผ้ากับมารดาไม่หยุดมือ
"อืมมากมายนักที่หมู่บ้านมีคนที่ปักผ้าสวยๆหรือไม่เ้าค่ะท่านป้า"หว่านอิ่งพยักหน้าให้กับคำพูดของสหายและถึงจะมากมายแค่ไหนข้าก็ไม่มีปัญญามาปักช่วยเ้าหรอก
"มีมากอยู่นะแต่ก็ไม่ได้ปักงดงามมากนักหรอกเ้าถามทำไมหรือ"จางหลินซินถามสหายของบุตรสาวแต่ตั้งหยุนผิงเริ่มลงทุนปักผ้ากับหว่านอิ่งและเหมยอิงครอบครัวก็มีเงินเข้ามามากขึ้น
"เช่นนั้นเราจ้างพวกเขามาปักให้ก็ได้เ้าค่ะให้ท่านป้าและหยุนผิงดูว่าคนไหนพอปักใช้ได้หรือไม่ เราจะจ้างวันวันละหนึ่งร้อยอีแปะหรือขิ้นละห้าอีแปะก็ได้เ้าคะให้ท่านป้าและหยุนผิงตัดสินใจ ส่วนเงินที่จะใช้จ้างหักออกจากส่วนแบ่งของเราสามคน"หว่านอิ่งรายยาวในอนาคตถ้าชุดปักของหยุนผิงขายออกไปนางก็จะไม่มีเวลามานั่งปักผ้าเช็ดหน้าแล้วกิจการของพวกนางกำลำรุ่ง
"อือได้ป้าจะไปถามชาวบ้านที่ว่างงานให้คงมีคนสนใจเป็อย่างมาก"ถึงนางจะช่วยบุตรสาวปักก็ไม่ใช่จะเสร็จในเร็ววันและจะมีมากขี้นทุกครั้งที่เหมยอิงนำผ้าไปขาย
"ได้ถ้าจ้างคนทำจะได้เร็วขึ้นตอนนี้ข้าก็เริ่มเหนื่อยแล้วปักไม่ได้หยุดพัก"
"เ้าสมควรจะเหนื่อยนานแล้วหยุนผิงหว่านอิ่งคิดในใจ "เ้าบอกเื่นี้กับเหมยอิ่งด้วยนะที่บ้านข้ายุ่งวุ่นวายนัก" หว่านอิ่งบอกสหายกว่านางจะก้าวขาออกจากบ้านได้ และมีแค่สามสถานที่ที่นางจะได้ออกจากบ้านขึ้นเขาเก็บงิ้ว ไปตัดไม้ไผ่ทำแพและริมลำธารตักน้ำชีวิตนางช่างน่าสงสารนัก
"ได้ข้าจะบอกนางเองอีกสักประเดี๋ยวนางก็นำผ้ามาส่ง ว่าแต่ที่นอนบ้านเ้าดีมากเลยนะหว่านอิ่งเ้าไม่ลองนำไปขายที่ร้านผ้าแพรดูหรือ"หยุนผิงถามสหาย
"หยุนผิงทุกวันนี้ข้าก็ไม่ว่างจะทำอะไรแล้วถ้านำที่นอนไปขายอีกเ้าว่าข้าจะมีลมหายใจอีกหรือไม่"หว่านอิ่งบอกสหายถ้านางนำไปขายจริงอย่างที่หยุนผิงบอกนางคงต้องนอนกับกองนุ่นแล้ว
"คิกคิกข้าเชื่อเ้า"หยุนผิงหัวเราะสหาย
"เช่นนั้นข้ากลับล่ะนะลาท่านป้าเ้าค่ะ"จางหลินซินพยักหน้า
หว่านอิ่งเดินออกจากบ้านสหายและวันนี้นางตั้งใจจะเข้าป่าไผ่ไปเก็บหน่อไม้
"พี่ใหญ่เราไปเก็บหน่อไม้กันเถิดเ้าค่ะ"หว่านอิ่งเดินมาถึงบ้านก็บอกพี่ชายส่วนอานตี๋ไม่สบาบนิดหน่อยท่านแม่ต้มยาให้กินและให้นอนพักผ่อนวันนี้เลยมีแต่นางและพี่ชาย
"ได้ๆ"ชางอวี่บอกน้องสาวและเดินไปหยิบกระบุง
หว่านอิ่งและชางอวี่เก็บหน่อไม้ได้มากถึงสองกระบุงนางจะทำหน่อไม้ดองน้ำซาวข้าว หน่อไม้ดองน้ำส้มสายชูและหน่อไม้ดองเกลือ
หว่านอิ่งปอกเปลือกหน่อไม้ หั่นเป็แผ่นบางใส่เกลือลงไปบนหน่อไม้ คลุกจนเข้ากันดี นำไปตากแดดหนึ่งชั่วยามพอตากแดดเสร็จก็นำมาใส่ชาม เทน้ำซาวข้าวลงไปจนท่วมเพื่อไม่ให้หน่อไม้มีกลิ่นฉุนและเป็ตัวเร่งให้หน่อไม้เปรี้ยวขึ้นด้วย
นำไปใส่ไว้ในไหเอาชามใส่ก้อนหินมาปิดทับหน่อไม้เพื่อไม่ให้โดนอากาศและกดหน่อไม้ให้จม ปิดฝาให้สนิทและนำออกตากแดดประมาณเจ็ดวัน พอครบกำหนดนำหน่อไม้มาล้างให้สะอาด และเอาไปนึ่งให้สุกก็จะได้หน่อไม้ดองน้ำซาวข้าว
อันที่สองหน่อไม้ดองน้ำส้มสายชูนางปอกเปลือกหน่อไม้ นำไปล้างให้สะอาด เสร็จแล้วสับหน้อไม้ให้เป็เส้นใส่ชาม เติมน้ำเปล่าลงไปแช่ทิ้งไว้ข้ามคืน ตักหน่อไม้ขึ้นมาสะเด็ดน้ำแล้วเคล้ากับแป้งให้ทั่วเพื่อให้หน่อไม้เปรี้ยวเร็วขึ้น นำใส่ลงในไหละลายเกลือกับน้ำเปล่าเทลงไปดองในหน่อไม้เติมน้ำส้มสายชูหรือซอสเปรี้ยวบ้านนางลงไปเพื่อให้หน่อไม้สีขาวและหมักทิ้งไว้
และอันสุดท้ายหน่อไม้ดองเกลือ หว่านอิ่งปอกเปลือกหน่อไม้ หั่นเป็แผ่นบางใส่เกลือละลายกับน้ำเปล่า ใส่หน่อไม้ลงไปหมักประมาณหนึ่งคืนเทน้ำเกลือออก ใส่หน่อไม้ลงไหเทน้ำเปล่าพอท่วมปิดฝาให้สนิททิ้งไว้เจ็ดวันเท่านี้นางก็มีหน่อไม้ดองเอาไว้กินหน้าหนาวแล้ว
"เสี่ยวตี๋เ้าตื่นแล้วหรือเป็เช่นไรบ้าง"หว่านอิ่งเดินไปนั่งข้างน้อยชายที่งัวเงียตื่นขึ้นมา
"ข้าไม่เป็ไรแล้วขอรับพี่รอง"อานตี๋บอกพี่สาวเมื่อเช้าเขากินเยอะไปหน่อยเลยทำให้ปวดท้อง
"เช่นนั้นหรือ"หว่านอิ่งเอามือแตะหน้าผากน้องชายเพื่อวัดไข้แน่ใจว่าไม่มีไข้นางจึงเอามือออก
"ท่านพ่อท่านแม่และพี่ใหญ่ไปที่ใดหรือขอรับ"อานตี๋มองไปรอบบ้านไม่เห็นใครนอกจากพี่สาวตน
"ท่านพ่อไปซื้อเชือกในเมืองส่วนท่านแม่และพี่ใหญ่อยู่ในสวนผักเ้าไปล้างหน้าล้างตาหน่อยเถิด"หว่านอิ่งบอกน้องชาย
"ได้ขอรับ"อานตี๋เดินออกจากบ้านไปล้างหน้าแล้วเดินไปหามารดา
"เสี่ยวตี๋เป็เช่นไรบ้างเ้ายังเจ็บท้องอยู่หรือไม่"จิ้งหรงถามบุตรชายอย่างเป็ห่วง
"ทีหลังจะกินอะไรต้องกินพอประมาณไม่งั้นเ้าก็จะป๋วยอีกเข้าใจหริอไม่"จิ้งหรงดุบุตรชายที่กินมากจนเกินความจำเป็
"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ"อานตี๋พูดเสียงอ่อยก็อาหารที่พี่รองทำมันอร่อยนี้ถ้าจะเหลือไว้เขาก็เสียดายเลยฝืนกินเข้าไปจนหมด
"เข้าบ้านกันเถอะขอรับท่านแม่"ชางอวี่เอ่ยชวนมารดาไม่งั้นน้องชายเข้าคงโดนบ่นอีกนานแน่
หว่านอิ่งนั่งเขียนลายชุดใหม่กับไว้เพราะไม่รู้ว่านางจะมีเวลาว่างอย่างนี้อีกเมื่อใดนางต้องรีบเขียนเก็บไว้
จื่อหานกลับมาจากในเมืองซื้อซาลาเปาและขนมมาฝากทุกคนด้วยวันนี้บ้านเขาหยุดพักการทำงานครึ่งวันตามที่หว่านอิ่งเสนอเขาเลยซื้อข้าวของมานั่งกินเล่นพูดคุยกันนานๆ ที่จะได้หยุดมือจากการทำงานอันหนัก
ทุกคนในบ้านนั่งๆ นอนๆอย่างไม่คุ้นชินกับการไม่ได้ทำงานแต่ด้วยความนอนดึกตื่นเช้าทำงานตลอดทั้งเดือนเลยทำให้พลิกไปมาและหลับไปหว่านอิ่งยังคงนั่งขีดเขียนปล่อยให้คนในบ้านนอนกลางวันไปเพราะพรุ่งนี้ต้องทำงานหนักกันอีก
4K
