ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        หากสตรีร่วมรักยามที่มีระดูย่อมส่งผลเสียต่อร่างกายยิ่งไปกว่านั้นยามที่สตรีกำลังอยู่ไฟหลังคลอด ช่วงเวลานั้นร่างกายอ่อนแอเป็นพิเศษบริเวณที่ลับของสตรีจะอ่อนนุ่มเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรมีเพศสัมพันธ์อย่างเด็ดขาดหากยังดื้อดึงที่จะทำต่อไป ย่อมส่งผลกระทบต่อร่างกายอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน

        ไต้ซื่อจะเคยนึกถึงได้อย่างไรว่า สาเหตุที่ร่างกายของนางโชยกลิ่นเหม็นไม่พึงประสงค์เป็นเพราะว่านางปฏิบัติกิจกรรมรักร่วมกับสามียามที่อยู่ไฟหลังคลอดวินาทีนั้นหลังจากผ่านความโมโหไปแล้วสองมือของนางก็ถูกยกขึ้นมาปิดหน้าร่ำไห้ด้วยความเสียใจในภายหลังทันที

        ก่อนหน้านี้ก็เคยมีผู้อาวุโสเตือนไต้ซื่อแล้วเช่นกันทว่าสิ่งที่พวกเขาสั่งสอนคือห้ามร่วมรักกับสามียามที่ตั้งครรภ์ เพื่อปกป้องลูกน้อยไม่ให้ได้รับอันตรายทว่าพวกเขากลับไม่เคยบอกว่ายามอยู่ไฟหลังคลอดเองก็เป็นช่วงเวลาที่ห้ามร่วมรักเช่นกัน

        หากเอ่ยไปแล้ว หลังจากที่แต่งงานกันเถียนหู่ก็ปฏิบัติต่อไต้ซื่ออย่างดีมาตลอดญาติผู้พี่ของเถียนหู่หาได้มีเงินมากมายเช่นสามีของนางทว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อนกลับรับอนุภรรยาเข้ามาในบ้าน อีกทั้งยังรับเข้ามาถึงสองคนด้วยซ้ำทว่าเถียนหู่กลับยืนกรานไม่ยอมรับอนุภรรยาเลยสักคน

        เถียนหู่ที่มีใจหนักแน่นเช่นนี้ย่อมทำให้ไต้ซื่อซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่งดังนั้นแม้ไต้ซื่อจะต้องอยู่ไฟหลังคลอดนางก็ยังคงตกลงที่จะเติมเต็มความปรารถนาให้กับสามี

        เฮ้อหากไต้ซื่อรู้ว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้ ตีนางให้ตายนางก็ไม่ยอมตกลงรับคำวอนขอจากเถียนหู่อย่างแน่นอน

        หลี่ชิงชิงมองไต้ซื่อร่ำไห้จนดวงหน้าเปียกชื้นไปด้วยน้ำตานางเองก็เอ่ยสิ่งใดไม่ออกเช่นกัน ในยุคสมัยนี้การแพทย์ล้าหลังเป็นอย่างยิ่งอีกทั้งเรื่องทางเพศก็ค่อนข้างแปลกประหลาดมากเช่นกัน ชาวบ้านทุกคนไม่รู้แม้แต่สามัญสำนึกขั้นพื้นฐานเลยด้วยซ้ำงมงายไร้ความรู้ พี่สาวสามีของนางเองก็มิใช่ว่าออกเรือนไปหลายปีก็ยังไม่รู้ว่าสามีตนเองมิอาจมีลูกมิใช่หรือ“เอาละ ท่านหยุดร้องเถิด ดีร้ายอย่างไรโรคของท่านก็ใช่ว่าจะไร้หนทางรักษาหากท่านให้ความร่วมมือก็สามารถรักษาให้หายขาดได้เช่นกัน”

        ไต้ซื่อสะอึกสะอื้นพร้อมเอ่ยถาม“โรคของข้าสามารถรักษาให้หายได้หรือ?”

        “ท่านต้องให้ความร่วมมือในการรักษาโรคทางนรีเวชของท่านรุนแรงยิ่ง ระหว่างที่ทำการรักษานี้ไม่อนุญาตให้ท่านมีเพศสัมพันธ์กับสามีเด็ดขาด”

        ไต้ซื่อตกลงอย่างสุดใจ

        หลี่ชิงชิงกล่าวเสริมอีกว่า“ตราบใดที่ท่านทานเผ็ดก็จะทำให้เกิดอาการร้อนในได้ง่ายอาการอักเสบก็จะทวีความรุนแรงขึ้น ยามที่ทำการรักษา ห้ามทานพริกเด็ดขาด”

        ไต้ซื่อพยักหน้ารับด้วยท่าทีจริงจัง

        แม้ว่านางจะโปรดปรานการทานพริกหากไม่เผ็ดนางไม่กิน ทว่าเพื่อรักษาโรคที่มีกลิ่นเหม็นและเพื่อให้ได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างคนปกติ นางจะเชื่อฟังคำพูดของหลี่ชิงชิงจะไม่กินพริกระหว่างทำการรักษาเด็ดขาด

        หลี่ชิงชิงกล่าวเพิ่มเติมอีกว่า “มดลูกของท่านหย่อนแล้วจำเป็นต้องค่อยๆ ฟื้นฟู ยามนี้ข้าจะสอนท่าให้ท่านสองสามท่า ยามท่านว่างก็จงทำเสีย”

        “ขอบคุณเจ้าค่ะ” ไต้ซื่อซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่งนางพุ่งสมาธิตั้งสติเพื่อเรียนรู้การสาธิตของหลี่ชิงชิงอย่างตั้งใจ

        ครึ่งชั่วยามต่อมาหลี่ชิงชิงกับไต้ซื่อก็กลับมายังห้องโถง

        ยามที่เถียนฉางเซิงเห็นว่าดวงตาสองข้างของไต้ซื่อแดงก่ำมีร่องรอยของคราบน้ำตาเขาก็นึกว่าไต้ซื่อป่วยหนักเป็นโรคร้ายแรงเด็กน้อยขวัญหายจนน้ำเสียงที่พูดแฝงไปด้วยแรงสะอื้น “ศิษย์พี่สะใภ้ท่านแม่ของข้าเป็นโรคใดหรือ?”

        “โรคของสตรี ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตเป็นเด็กเป็นเล็กอย่าฟังเลย” หลี่ชิงชิงเลื่อนสายตาไปยังเถียนหู่ผู้มีสีหน้าประหม่าเช่นกันนางเอ่ยกำชับอย่างเคร่งเครียดจริงจังว่า “ที่มารดาของฉางเซิงเป็นโรคนี้ท่านก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบเช่นกัน รอกระทั่งมารดาของฉางเซิงกลับถึงบ้าน นางจะบอกให้ท่านทราบเองหากท่านจริงใจต่อภรรยาจริง เช่นนั้นก็จงปฏิบัติตามที่นางเอ่ยเถิด”

        สีหน้าของเถียนหู่เต็มไปด้วยความสงสัย

        ไต้ซื่อเห็นว่าสายตาของคนสกุลหวังล้วนตกอยู่ที่นางแท้จริงนางขลาดอายเป็นอย่างยิ่ง ริมฝีปากของนางปิดแน่น ไม่เอ่ยอันใดออกมาสักคำหลังจากที่รับยาสองสามห่อจากมือของหลี่ชิงชิงเสร็จ นางก็ทำท่าจะจากไปทันที

        หลี่ชิงชิงเอ่ยปากกำชับ“ข้าจะขอตรวจอีกครั้งหลังครบเดือน”

        ไต้ซื่อกลัวว่าจะถูกคนในสกุลหวังหัวเราะเยาะนางจึงรีบยกเท้าจากไปทันที

        ในหัวของเถียนหู่เต็มไปด้วยความสับสนมึนงงกลับเป็นเถียนฉางเซิงที่หลังจากทราบว่าโรคของไต้ซื่อไม่อันตรายถึงชีวิต ในใจนึกก็ยินดียิ่งนักเด็กน้อยโค้งกายขอบคุณหลี่ชิงชิงด้วยความซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง

        ไต้ซื่อออกจากหมู่บ้านหวัง ตลอดทางที่เดินบนถนนเส้นหลักนางก็เอาแต่นิ่งเงียบ

        เถียนหู่เป็นห่วงไต้ซื่อสุดท้ายก็อดเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่ได้

        ในใจของไต้ซื่อกำลังว้าวุ่น นางรู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่แล้วเดิมทีคิดว่าจะกลับบ้านก่อนค่อยคุยกัน ทว่าเถียนหู่ถามออกมาเช่นนี้ไต้ซื่อจึงมิอาจควบคุมอารมณ์ของตนได้อีกต่อไป นางปล่อยโฮออกมาทันที“ข้าเป็นโรคอันใดน่ะหรือ เฮอะ ที่ข้าเป็นโรคประหลาดนี้ก็เพราะเจ้าล้วนเป็นเพราะเจ้าทั้งสิ้น!”

        “ข้า เรื่องนี้เกี่ยวข้องอันใดกับข้าด้วยข้ามิได้ยั่วโมโหเจ้า แล้วก็ไม่ได้ทำอันใดเจ้าสักหน่อย?”

        “ยังกล้าบอกอีกหรือว่าไม่ใช่ฝีมือเจ้า เฮอะข้าเพิ่งจะคลอดฉางผิงได้ไม่กี่วัน ยังอยู่ในช่วงอยู่ไฟเจ้าก็ต้องการจะขึ้นเตียงกับข้าแล้วล้วนเป็นความผิดของเจ้าที่ทำให้ข้าเป็นโรคแปลกประหลาดเช่นนี้!” ไต้ซื่อร้องไห้อย่างเจ็บปวดรวดร้าวใจยิ่งนัก

        “อะไรนะ เจ้าติดโรคเพราะเรื่องนี้หรือ นี่เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้ แต่ก่อน แต่ก่อนที่เจ้าเพิ่งให้กำเนิดฉางเซิงยามที่เจ้ายังอยู่ไฟ พวกเราก็ปฏิบัติภารกิจฉันสามีภรรยากันเจ้าก็ยังอยู่ดีไม่ได้เป็นโรคร้ายอันใด เหตุใดครานี้เจ้าให้กำเนิดฉางผิงแล้ว เจ้าเจ้าถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า? เป็นหลี่ชิงชิงผู้นั้นที่ตรวจผิดหรือไม่?”

        “เพ้ย หลี่ซื่อมิได้ตรวจผิดเรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะเจ้าที่ทำร้ายข้า”

        คำพูดที่บิดามารดาสาดใส่กัน มีส่วนที่เถียนฉางเซิงฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างทว่าเขามั่นใจว่าวิชาการแพทย์ของหลี่ชิงชิงที่สามารถล้างพิษที่สะสมมานานของท่านอาจารย์จนสำเร็จได้แสดงว่านางย่อมไม่มีทางตรวจโรคให้มารดาของเขาผิดอย่างแน่นอน

        หลังจากเถียนหู่ฟังคำของหลี่ชิงชิงที่ถูกเล่าผ่านไต้ซื่อจบเขาก็รู้สึกว่าหลี่ชิงชิงเอ่ยได้มีเหตุผลจนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจต่อไต้ซื่อ “ข้าผิดไปแล้วภรรยา เป็นข้าที่ผิดเอง มารดาของฉางเซิง เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของข้าข้าไม่รู้ว่าการทำเช่นนี้จะเป็นการทำร้ายเจ้า ต่อจากนี้ไปข้าจะไม่ทำเช่นนั้นอีกข้าจะอดทนอดกลั้นแน่นอน”

        หลังจากไต้ซื่อด่าเถียนหู่จบ นางก็เอ่ยว่า“ข้าเองก็โง่งม ไม่รู้จักถนอมร่างกายของตัวเอง”

        ทั้งสองยืนอยู่ข้างถนนเส้นหลักเอ่ยกันอยู่ครึ่งค่อนวัน ยังดีที่เมื่อครู่ยามที่นางโวยวายเสียงดังไม่มีผู้ใดผ่านมา

        เถียนฉางเซิงก้าวขึ้นไปข้างหน้าเด็กน้อยเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล “ท่านแม่ขอรับอาการป่วยของท่านสามารถรักษาได้หรือไม่?”

        “จะรักษาได้หรือไม่ได้ผ่านไปหนึ่งเดือนหลังจากที่ตรวจอีกครั้งถึงจะรู้” ไต้ซื่อถลึงตามองเถียนหู่อีกครั้ง

        จางซื่อรอจนกระทั่งครอบครัวสกุลเถียนจากไปไกลแล้วนางถึงได้เปิดปากเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ไต้ซื่อเป็นโรคอันใดหรือ?”

        หลิวซื่อส่ายศีรษะ ก่อนเอ่ยว่า“เมื่อครู่ชิงชิงไม่ได้เอ่ยไปแล้วหรือว่านางเป็นโรคทางนรีเวช อย่าถามอีกเลย”

        “นางเป็นโรคทางนรีเวชประเภทที่ค่อนข้างรุนแรงเจ้าค่ะแท้จริงแล้วโรคนี้มักเกิดขึ้นในสตรีที่แต่งงานแล้วเพียงแต่ว่าหนักเบาต่างกันเท่านั้น”หลี่ชิงชิงรู้สึกว่านางควรจะคว้าโอกาสนี้ให้ความรู้ทางนรีเวชขั้นพื้นฐานแก่จางซื่อหลิวซื่อและหวังเยวี่ย โดยเฉพาะอย่างยิ่งจางซื่อที่ใกล้จะครบกำหนดคลอดแล้วหลี่ชิงชิงกลัวว่าจางซื่อเองก็จะมีเพศสัมพันธ์กับหวังจื้อในระหว่างที่นางกำลังอยู่ไฟหลังคลอดจนเป็นการทำร้ายร่างกายของตนเองเช่นกัน

        หวังเยวี่ยมีสีหน้าแปลกประหลาดนางเอ่ยถามเสียงเบา “โรคทางนรีเวชคือโรคทางเพศสัมพันธ์หรือ?”

        ยามที่หลี่ชิงชิงเห็นว่าสีหน้าของหลิวซื่อจางซื่อและหวังเยวี่ยล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวนางก็รู้ว่าพวกเขาทั้งสามเข้าใจในตัวไต้ซื่อผิดไปเสียแล้วหลี่ชิงชิงรีบร้อนเอ่ยปากอธิบาย“โรคที่มารดาของฉางเซิงเป็นหาใช่โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ นางเป็นโรคทางนรีเวชหรือก็คือโรคที่จะเกิดขึ้นกับสตรีเท่านั้น เอาเช่นนี้แล้วกันวันนี้ฤกษ์งามยามดีไม่มีธุระใดให้ต้องไปทำข้าจะอธิบายเกี่ยวกับโรคทางนรีเวชให้พวกท่านฟัง”

        หวังเยวี่ยรีบร้อนโบกมือ ก่อนเอ่ย“ข้ามิได้เป็นโรคทางนรีเวชใดๆ”

        “ข้าเองก็มิได้เป็นโรคทางนรีเวชเช่นกันร่างกายของข้าหาได้มีกลิ่นเหม็นประหลาด” ทันทีที่หลิวซื่อเริ่มร้อนรนเสียงของนางก็จะยิ่งสูงขึ้น

        จางซื่อเอ่ยว่า “ท่านแม่เจ้าคะเบาเสียงลงหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

        “โรคทางนรีเวชคือโรคใดหรือ?” หวังจวี๋เดินเข้ามาในห้องโถงเห็นได้ชัดว่านางถูกเสียงแผดลั่นของหลิวซื่อดึงดูดให้เข้ามาหา

        “เช่นนั้นก็จงปิดประตูแล้วพูดให้ชัดเจนเถิด”หลิวซื่อประหลาดใจยิ่งนัก นางกระโดดลงจากเก้าอี้เพื่อเดินไปปิดประตู

        ดวงจันทร์ลอยสูงแสงดาวเปล่งประกายพร่างพราวระยิบระยับ หมู่บ้านหวังยามราตรีในฤดูใบไม้ร่วงสงบเงียบไร้สรรพเสียงใด

        ณ ห้องนอนห้องหนึ่งของบ้านตระกูลหวังหลี่ชิงชิงกำลังทอดกายนอนอยู่บนเตียง ทว่ายากเหลือเกินที่นางจะเข้าสู่ห้วงนิทราได้

        เรื่องราวของไต้ซื่อในวันนี้ สะเทือนคลื่นอารมณ์อันบางเบาของหลี่ชิงชิง

        เถียนหู่มิอาจอดรนทนไหวและร่วมรักกับไต้ซื่อยามที่นางยังอยู่ไฟทว่าหวังเฮ่ากลับอดทนได้ดีไม่แตะต้องหลี่ชิงชิงให้หมองมัวตลอดหลายวันที่เขาอยู่บ้าน

        เป็นบุรุษเช่นเดียวกันทั้งหวังเฮ่ายังเป็นคนหนุ่มเลือดร้อน แถมการจากไปแต่ละครั้งก็ไม่ต่ำกว่าครึ่งปีกว่าจะได้กลับมาที่บ้าน

        “ภรรยา เจ้าดีกับข้าเหลือเกิน!”

        จริงหรือ ท่านเองก็ดีกับข้าเช่นกัน

        ภายใต้สายธารแห่งความคิดของหลี่ชิงชิง ปรากฏภาพรอยยิ้มสดใสของหวังเฮ่ามันเปล่งประกายพร่างพราวราวกับดวงดาวในห้วงราตรี

        ช่วงเวลายามจื่อ หมู่บ้านเฟิงที่ห่างออกไปไกลหลายสิบลี้ปรากฏบ้านหลังคามุงจากกำลังมีไฟลุกไหม้ เปลวไฟส่องสว่างไปถึงฟากฟ้าควันดำหนาทึบลอยละล่องท่ามกลางสายลมในยามราตรีของฤดูใบไม้ร่วง