ศาลเทพสวรรค์ข้าต้องการแต้มบุญ

เมื่อหนึ่งเด็กน้อยได้ขบคิดแล้วฉินเทียนก็ไม่พูดกล่าวต่อ

มันมองจ้องไปที่สตรีฟู่เหยียนด้วยแววตาเมตตา ก่อนจะพูดกล่าว "ฟู่เหยียนอาการของเจ้า... ให้ข้ารักษาเถอะ" ฉินเทียนไม่รอให้ฟู่เหยียนกล่าวตอบ มันพลิกมือร่ายอิทธิฤทธิ์ไม่ช้าร่างของฟู่เหยียนก็ล่องลอย ฉินเทียนพลิกมืออีกครั้งก็เกิดแสงสีทองทอประกายมากมาย ม้วนตัวขดพุ่งเข้าสู่ร่างสตรีฟู่เหยียน

"อาา" เสียงร้องเบาๆ ของนางดังขึ้น หากแต่หาใช้เพราะความเจ็บปวดไม่ หากแต่เป็นเพราะไม่คุ้นเคยต่ออาการคันขยุบขยิบ

แท้จริงแล้วอาการเหล่านี้เกิดจากโอสถที่ทำหน้าที่คล้ายยาชาที่ฉินเทียนได้เตรียมมา ในฐานะผู้รู้ศาสตร์โอสถวิเศษระดับ 4 ความรู้ในการรักษาผู้คนสามัญนั้นนับว่าเกินขอบเขตไปมากแล้ว โดยทั่วไปตัวฉินเทียนมันสามารถใช้โอสถ 3 ลายเส้นมอบให้นางกิน ไม่ช้าอาการของสตรีฟู่เหยียนก็จะดีและหายในเร็ววัน

หากแต่นั่นจะแลดูธรรมดาเกินไปสำหรับตัวมัน ฉินเทียนจึงใช้ความรู้ของมันผสมเข้ากับศาสตร์โอสถวิเศษระดับ 4 ศาสตร์ลับกลั่นโอสถเข้าร่าง โดยใช้อิทธิฤทธิ์ส่งตัวยาเข้าไปรักษาในจุดที่มีโรค วิธีนี้นอกจากรวดเร็วแล้ว ยังลดผลค้างเคียงของโอสถที่จะเกิดแก่ร่างกายของคนธรรมดาผู้ไม่มีอิทธิฤทธิ์หรือพลังวิญญาณได้อย่างดีอีกด้วย

โดยทั่วไปมักใช้เข็มเงินกับด้ายทองในการส่งตัวยา หากแต่ฉินเทียนแม้จะใช้วิธีนี้เช่นกัน หากแต่มันกลับผสมหัตถ์นางสวรรค์ ปิดซ่อนเข็มเงินกับด้ายทองเอาไว้ ทำทีท่าร่ายอิทธิฤทธิ์ให้เกิดเป็นภาพแปลกตาแลดูน่าอัศจรรย์ สันดานของมันตอนนี้ต้องยอมรับติดนิสัยของมิจฉาชีพแล้ว ทำอะไรธรรมดาทั่วไปไม่ได้ ต้องแอบอ้างเป็นเทพเซียนอยู่ตลอด

หากตรงนี้มีผู้ชำนาญฤทธาก็อาจจะมองทะลุในอุบายของมันได้โดยง่าย หากแต่เนื่องด้วยรอบบริเวณนี้หามีผู้บำเพ็ญระดับสูงไม่ ดังนั้นแต่ละคนจึงได้แต่คิดว่า...

.

.

.

"นิ.. นิมัน... การรักษาด้วยการร่ายฤทธิ์ของเหล่าผู้อยู่เหนือตำนานงั้นรึ ข้าเคยเพียงแต่ได้ยินมิคิดว่าจะได้เห็นจริงๆ" ฟันต้าขยับปากพึมพำ ฟันจิน ฟันไท่ก็เหลียวมอง แม้แต่เจ้าเด็กน้อยฟู่เฉิง

ตัวมันก็ได้แต่กล่าวพึมพำ จากนั้นก็ปาดเช็ดน้ำตา นิมารดาของตัวมันจะไม่ตายแล้วใช่ไหม

"ท่านแม่... ท่านจะไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม ท่านจะอยู่กับข้าต่อไปใช้ไหมท่านแม่"

แม้ฟู่เฉิงจะพูดกล่าวแบบนั้นหากแต่ฟู่เหยียนนางสตรี ตอนนี้นางหาได้รู้สึกตัวไม่ เพราะฉินเทียนได้ผลักโอสถที่มีฤทธิ์ตัดการรับรู้ซึ่งคล้ายกับยาชาเข้าร่างของนาง เพื่อปิดกั้นความเจ็บปวด ก่อนในไม่ช้ามันจะค่อยๆ ทำลายเนื้อร้ายในร่างของนางด้วยโอสถวิเศษ 3 ลายเส้น ที่ถูกเข้มเงินผลักตัวยาเข้าไปรักษาอย่างตรงจุด จุดแล้ว จุดเล่า อย่างรวดเร็ว

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ไม่ช้าฉินเทียนก็พบว่าในร่างกายของฟู่เหยียนไม่มีเนื้อร้ายแล้ว

มันใช้โอสถฟื้นคืน มอบพลังแก่นาง และทำให้ร่างกายของนางฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว สำหรับคนธรรมดาแล้วเพียงโอสถหนึ่งลายเส้นก็เกินพอ ไม่ช้าฉินเทียนก็ดึงเข็มเงินออก การรักษาเสร็จสิ้นแล้ว

และเช่นกัน วันนี้ตัวมันฉินเทียนก็ได้ตระหนักรู้ถึงคุณค่าของศาสตร์โอสถวิเศษที่ใช้ในการช่วยเหลือผู้คนอย่างน่าอัศจรรย์

ฟู่เหยียนเมื่อร่างลอยลงมาสัมผัสพื้น นางราวกับว่าเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ อาการเจ็บท้องน้อยและเหนื่อยล้าใดๆ ของร่างกายหายไปราวกับพึงผลัดเนื้อเปลี่ยนกระดูกมา

ใบหน้าที่อมโรคขาวซีด ปากแห้ง

ตอนนี้ก็กลับมีน้ำมีนวล ดูเป็นหญิงงาม นงคราญน่ามองคนหนึ่งอีกครั้ง ฟู่เหยียนจับท้องน้อยของตัวเองลูบสัมผัสคลำคลึงมันเบาๆ ไม่ช้าก็กดจุดที่เคยเจ็บปวดเจียนตาย หากแต่ตอนนี้อาการเจ็บปวดทรมานใดๆ ของนางหมดสิ้นแล้ว นางมองจ้องไปยังท่านเซียนย่ำฟ้า ก่อนที่จะร้องไห้โห่ออกมา พร้อมคุกเข่าก้มกราบ

"ท่านย่ำฟ้าฟู่เหยียนมิรู้ว่าจะกล่าวขอบคุณ หรือทำเช่นไรดีจึงจะสมควรกับความเมตตาของท่านเซียนที่มีต่อฟู่เหยียน ผู้เป็นแค่สตรีสามัญเช่นนี้"

ฉินเทียนแหงนหน้ามองฟ้าพร้อมหัวเราะน้ำเสียงกังวาน

"ฟู่เหยียนเราย่ำฟ้าทำสิ่งใดย่อมมิเคยหวังผล หากแต่ถ้ามีสิ่งที่เราปรารถนาต่อผู้คน ก็คงเป็นคุณธรรมความดีงาม ที่จะนำพาผู้คนทั่วฟ้ายิ้มสุขสันต์ มีชีวิตร่มเย็น โดยที่รวยจนมิสำคัญ บำเพ็ญสูงต่ำมิคำนึง เกียรติฐานะเทียมฟ้าหากแต่คนทั้งหลายจะประดุจพี่น้อง สหายบุตรหลานร่วมวัฏฏะของเราย่ำฟ้า"

ฟู่เหยียนน้ำตารินไหลพร้อมกล่าววาจา

"ฟู่เหยียนจะจดจำ จดจำไปชั่วชีวิตเจ้าค่ะ"

ไม่ช้าฉินเทียนก็พยักหน้ารับเบาๆ มันมาที่นี่ไม่ใช่เพราะอยากมาเห็นน้ำตาอิสตรี หากแต่มาเพื่อรักษาฐานลูกค้าชั้นดี เพื่อเก็บเกี่ยวแต้มบุญ

หากแต่แม้ฉินเทียนจะมักพูดกล่าวแบบนี้ในใจ

หากแต่ในวันนี้ด้วยโอสถระดับ 3 ลายเส้น กับอีก 1 โอสถระดับ 1 ลายเส้น สามแสนหนึ่งหมื่นแต้มบุญของมันหมดไปกับสตรีฟู่เหยียน หากนางเป็นเพียงนางสตรีสามัญ เกรงว่าทั้งชีวิตนี้ แต้มบุญสามแสนหนี่งหมื่นฉินเทียนคงมิมีวันจะได้คืนกลับจากนางแล้ว

ไม่ช้าฉินเทียนก็หัวเราะก่อนจะพูดกล่าว "ฟู่เหยียนมิใช่ว่าเจ้าจะเชิญเราย่ำฟ้าผู้ชรามาเลี้ยงดื่มกินรึ เราย่ำฟ้ามาอยู่นี่แล้ว ยื่นอยู่หน้าบ้านก็นานแล้วยังมิได้ให้เจ้าได้เลี้ยงดูเลย"

ฟู่เหยียนได้ยินเช่นนี้ก็หน้าบานมีความสุข นางพูดกล่าวขออภัยหากแต่รีบเชื้อเชิญท่านเซียนเข้าบ้าน

บ้านหลังนี้ไม่ใหญ่โตมากนัก หากแต่มันก็เพียงพอที่จะต้อนรับบุรุษชราผู้หนึ่ง ฟู่เหยียนรินชาด้วยตัวเอง ก่อนจะพูดกล่าวขอท่านเซียนเมตตานั่งรอนางนานเสียหน่อย นางอยากทำอาหารฝีมือตัวเองให้ได้เซียนได้ลิ้มชิม จากนั้นนางก็ขอตัว พร้อมรีบเดินออกไป ทิ้งให้ฟันต้า ฟันจิน ฟันไท่ อยู่เป็นเพื่อนท่านเซียน

ฟันต้า ฟันจิน ฟันไท่ แต่ละคนเมื่ออยู่ต่อหน้าท่านเซียนมิมีใครกล้าทำตัวสามหาว แม้ฉินเทียนทำมือไม้ให้มันนั่งร่วมโต๊ะ มันก็ไม่กล้ากะทำ ขอยืนอยู่ข้างๆ หรือนั่งคุกเข่าดีกว่า ฉินเทียนหัวเราะขบขัน ไม่ช้าก็พูดคุยถามไถ่เรื่องการเดินทางมาเมืองฟ้าอนันตร์จากพวกมันอย่างเป็นมิตร

เวลาค่อยๆ ล่วงผ่าน

ในมุมหนึ่งของบ้าน มีหนึ่งเด็กน้อยแอบอยู่หน้าประตู ในใจมันยามนี้รู้สึกผิดต่อท่านเซียนย่ำฟ้าเหลือเกิน

วาจาสามหาวของมันก็ช่างน่ารังเกียจนัก

มาตอนนี้ในใจน้อยๆ ก็รู้สึกละอายที่จะอยู่ต่อหน้าท่านเซียนย่ำฟ้าเหลือเกิน

หากแต่อีกใจ ก็อยากเห็นท่านเซียนเหลือเกิน

มันคิดถึงคำพูดของท่านเซียนที่ทำทุกสิ่งอย่างโดยไม่หวังผลตอบแทน ปรารถนาในใจก็มีแต่เพื่อผู้คน ปณิธานเช่นนี้สำหรับฟู่เฉิงแล้วมันช่างยิ่งใหญ่อาจหาญเหลือเกิน

.

.

.

ฟู่เฉิงเด็กน้อย แอบอยู่หน้าประตู แอบมองท่านเซียนย่ำฟ้านัยน์ตาทอประกายราวกับมีเดือนดารานับพันอยู่ในนั้น

เมื่อเห็นตัวมารดาของมันและนางรับใช้ถือจานชามอาหารมามันก็รีบวิ่งหนีไป คล้ายไม่ต้องการให้ใครเห็นตัวมัน

หากแต่ฉินเทียนเล่า มันเห็นเจ้าเด็กน้อยนี่ตั้งนานแล้ว

ฉินเทียนยิ้มบางเบา มองบานประตูที่เด็กน้อยฟู่เฉิงแอบอิง ก่อนจะวิ่งหนีไป

.

.

.

ฟู่เหยียนมาถึงก็จัดวางอาหารเชิญท่านเซียนลิ้มชิมรส วันนี้นางทำสุดฝีมือทั้งอาหารคาวหวาน ฉินเทียนพยักหน้ารับ กินอาหารของนางอย่างไม่เกรงใจ ไม่รู้นานเท่าไรที่มันมิได้กินอยู่แบบผู้คนสามัญ และกินจนอิ่มหนำ สตรีฟู่เหยียนก็พูดกล่าว

"ท่านเซียนเจ้าค่ะ ฟู่เหยียนมีเรื่องในใจใคร่ขอความเมตตาจากท่านเซียน ท่านเซียนพอเมตตาฟู่เหยียนอีกสักครั้งได้ไหมเจ้าค่ะ"

ฉินเทียนในร่างผู้ชราย่ำฟ้ามันยิ้ม จากนั้นจึงพูดกล่าว

"เรื่องเด็กน้อยฟู่เฉิงใช่หรือไม่"

"ท่านเซียนรู้อยู่แล้วรึเจ้าค่ะ"

ฉินเทียนหัวเราะ

"รู้หรือไม่ ไม่สำคัญ หากแต่ถ้าถามว่าเราผู้ชราช่วยได้หรือไม่ เราผู้ชราก็ขอพูดตรงๆ เรานั้นช่วยได้ หากแต่..."

ฟู่เหยียนมองจดจ้องนัยน์ตาคล้ายวิงวอนเป็นที่สุด หากแต่นางก็รู้ดีว่าตัวนางมิอาจจะพูดกล่าวสิ่งใด ทำได้เพียงขอให้ท่านเซียนเมตตา และตัวนางกับลูกมีโชคบ้าง นางติดค้างท่านเซียนย่ำฟ้ามากจนเกินไปที่จะกล่าวร้องขอ ไม่ช้าฉินเทียนในร่างผู้ชราก็พูดกล่าว

"ขึ้นอยู่วาสนาและหัวใจของตัวเด็กน้อยเองแล้ว มิใช่เราผู้ชราไม่ปรารถนาช่วย หากแต่เส้นทางสายนี้ที่เจ้าหวังแก่เด็กน้อย ตัวมันต้องเป็นผู้สร้างเอง"

"ฟู่เหยียนเข้าใจเจ้าค่ะ" นางพยักหน้ารับอย่างรู้ความ

"อีกเจ็ดวันที่ทิศใต้ของเมืองฟ้าอนันตร์ มีศาลามองฟ้าแห่งหนึ่งตั้งอยู่ จากตีนเขาสู่ศาลาหากเดินก้าวปกติใช้เวลา 2 ชั่วยาม หากแต่ถ้าเด็กน้อยต้องการเป็นศิษย์เราและรับวาสนาบำเพ็ญ ก็ให้เดินเจ็ดก้าว กราบสามครั้ง หากหยุดก้าว หยุดก้มกราบก็ให้ถือว่าเรากับเขาไร้วาสนาต่อกัน ในวันนั้นเราจะรอเด็กน้อยอยู่ที่นั่น"

ฟู่เหยียนได้ยินเช่นนี้ในใจส่วนหนึ่งก็พลันมีความสุข หากแต่ครู่ต่อมาก็คล้ายมีกังวล เพราะเจ็ดก้าวเดิน สามก้มกราบบนเส้นทางขุนเขาที่ต้องเดิน 2 ชั่วยามนับว่าไม่น้อยเลย

หากแต่เมื่อนางได้มองไปที่ท่านเซียนนางก็คล้ายเข้าใจ

ท่านเคยบอกกล่าวชะตาชีวิตคนต้องมาจากสองมือสองเท้าของตัวเอง นี่คงเป็นการทดสอบของท่าน ไม่ช้าฟู่เหยียนก็พยักหน้ารับ นางเข้าใจ

ไม่ช้าฉินเทียนก็ยิ้มให้นางและมองไปที่ฟันต้า ฟันจิน ฟันไท่

สำหรับฉินเทียนแล้วคนเหล่านี้คือแต้มบุญชั้นดีของมัน มันลงทุนกับคนเหล่านี้ไปเยอะเหลือเกิน จะปล่อยให้อยู่สุขสบายเฉยๆ ไม่ได้ ตายไวๆ มันก็ไม่ยอม และเพราะแบบนั้นมันจึงพูดกล่าวอะไรบางอย่างออกมา

"ฟู่เหยียน ฟันต้า ฟันจิน ฟันไท่ พวกเจ้าอยากเป็นศิษย์นอกของเราผู้ชราไหม เรียนเคล็ดบำเพ็ญกับเรา กลายเป็นผู้บำเพ็ญที่อยู่เหนือวัฏสงสารมีอายุหมื่นปี แสนปี"

ฟู่เหยียน ฟันต้า ฟันจิน ฟันไท่ ได้ยินเช่นนี้ก็ตกตะลึง พวกมันไม่เคยคิดฝันเลยจะมีเรื่องเช่นนี้

เพราะว่าเคล็ดบำเพ็ญใดๆ ก็เป็นที่รู้กัน กว่าจะได้มาแต่ละเคล็ดวิชาล้วนยากลำบาก และเป็นที่หวงแหนของทุกสำนักน้อยใหญ่ ผู้ใดจะร่ำเรียนได้ นอกจากเป็นศิษย์แล้วยังต้องมักทำงานอาสาชดใช้ บ้างเรียกระบบคุณูปการ บ้างเรียกระบบแต้มบุญ หากแต่ทั้งหมดทั้งมวลต่างมีความหมายเดียวกันก็คือ หากปรารถนาเคล็ดวิชาฝึกฝนก็จำต้องทำงานให้คุ้มค่ากับเคล็ดวิชาในสำนักเสีย

ไม่ช้าฟู่เหยียนก็พูดกล่าว "ท่านย่ำฟ้าฟู่เหยียนสตรีต่ำต้อยจะเป็นผู้บำเพ็ญได้รึเจ้าค่ะ วัยเด็กบิดาพูดกล่าวว่าร่างข้ามีเพียง 1 ชีพจรวิญญาณ ต่อให้ร่ำเรียนเคล็ดบำเพ็ญก็ตายก่อนสำเร็จ"

ฉินเทียนหัวเราะบางเบาครู่หนึ่ง จากนั้นก็วาดมือไม้ก่อนที่ปลายนิ้วดัชนีจะเกิดเส้นแสงพุ่งตรงไปกลางกระหม่อมของสตรีฟู่เหยียน

ร่างของสตรีฟู่เหยียน คล้ายขนลุกซู่ซ่า อยู่ดีๆ นางก็รู้สึกว่าตัวนางเองเข้าใจเคล็ดวิชาบำเพ็ญเรียบง่ายชุดหนึ่ง มันชื่อ [ร่ายรำสมดุล]

ไม่ช้าฉินเทียนก็พูดกล่าวอีกครั้ง "เป็นอย่างไรบ้างฟู่เหยียน เจ้าคิดว่าเคล็ดวิชาบำเพ็ญเข้าใจยากหรือไม่ ทีนี่จะเรียกเราว่าเป็นอาจารย์ได้แล้วหรือยัง"

ไม่ช้าสตรีฟู่เหยียนก็คุกเข่าลงอีกครั้งพร้อมก้มกราบ "ฟู่เหยียนคำนับท่านอาจารย์เจ้าค่ะ" เมื่อก้มกราบเสร็จฟู่เหยียนก็ลุกขึ้นนัยน์ตาของนางงเป็นประกายอย่างที่สุด

ไม่ช้าฉินเทียนก็ทำเช่นเดียวกันกับฟันต้า หากแต่เคล็ดวิชาของตัวมันนั้นกลับไม่เหมือนของสตรีฟู่เหยียน ไม่ช้าฉินเทียนก็พูดกล่าวอีกครั้ง

"ฟันต้าเคล็ดวิชานี้เป็นเจ้าที่ต้องนำไปฝึกฝนให้เหล่าพี่น้อง และคนที่เจ้าเห็นว่าสมควร"

ฟันต้าที่ได้รับการตระหนักรู้ทางเคล็ดวิชา นัยน์ตาของมันตอนนี้มีความสุขยิ่ง ไม่ช้าตัวมันก็คุกเข่าก้มกราบท่านเซียนย่ำฟ้าผู้มีบุญคุณ ฟันจิน ฟันไท่ก็เช่นกัน

ฉินเทียนเห็นเช่นนี้ก็พูดสำทับเรื่องสำคัญ สิ่งนี่คือแผนการที่มันวางมาอย่างดี

"ฟู่เหยียน"

"เจ้าค่ะท่านอาจารย์"

"เจ้าจงจำไว้เคล็ดวิชาร่ายรำสมดุลนี้ของเรา แม้ไม่นับว่ามีอิทธิฤทธิ์สูงล้ำ หากแต่มันช่างเหมาะกับคนธรรมดาและผู้คนทั้งหลาย เจ้าจงนำสิ่งนี้บอกกล่าวสั่งสอนผู้คน พร้อมชี้นำพวกเขาเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้อง มีความเมตตานำวิถี ผู้ใดอยากร่ำเรียกก็จงให้เขาเรียน อย่าได้มีเงื่อนไขใดๆ ในฐานะศิษย์เจ้าทำสิ่งเหล่านี้ได้หรือไม่"

ฟู่เหยียนได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกปลื้มปีติในความเมตตาของท่านอาจารย์ย่ำฟ้า จากการตระหนักรู้ทางด้านเคล็ดวิชาของนาง เคล็ดวิชาร่ายรำสมดุลนี้ไม่ธรรมดาเลย นอกจากจะฝึกฝนง่าย หากแต่ก็ยังเป็นเคล็ดพื้นฐานที่ทำให้ผู้ศึกษาสามารถบำเพ็ญไปได้จนถึงสุดขอบเขตแห่งผู้ท่องนภา ปกติเคล็ดวิชาแบบนี้ มิมีทางตกมาถึงผู้สามัญ

หากแต่ท่านอาจารย์ของนางกลับ...

"ท่านอาจารย์ปรารถนานำเคล็ดวิชานี้มอบสู่ผู้คนจริงๆ หรือเจ้าค่ะ"

ไม่ช้าฉินเทียนก็พยักหน้า ก่อนจะเชิดหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดกล่าว "เราทุ่มเทคิดค้นวิชานี้มาหมื่นปี ปรับส่วนยากทำให้ง่าย ส่วนที่ง่ายก็ต้องง่ายยิ่งกว่าเดิม หวังว่าคนทั้งหลายทั่วแผ่นดินจะได้ใช้ชีวิตกันยืนนาน ได้เรียนรู้โลกหล้า ได้ชื่นชมความงดงามของธรรมชาติและเรียนรู้ซึ่งสรรพธรรมอันงดงาม จนเข้าสู่ที่สุดมรรคา ได้เป็นทวยเทพกันทุกผู้คน"

.

.

.

เมื่อฉินเทียนกล่าวจบนัยน์ตาของคนทั้งหลายที่ฟังไม่ได้มีเพียงแค่ฟู่เหยียน ฟันต้า ฟันจิน ฟันไท่ หากแต่นางรับใช้ทั้งหลาย พร้อมบริวารโดยรอบที่แอบจ้องมองมาในห้องที่มีท่านเซียนอยู่ แต่ละคนก็พลันคล้ายพอเจอพระโพธิ์สัตย์ผู้เมตตาเกินจะกล่าว ราวกับว่านัยน์ตาของคนทั้งหลายอยู่ๆ ก็เห็นธรรมขึ้นมาในบัดดล จิตใจแช่มชื่นอย่างประหลาด

และในเวลาเดียวกันนั้น

ในห้วงความคิดของบุรุษผู้หนึ่ง

.

.

.

'หุหุ ข้าช่วยพวกเจ้ามาขนาดนี้ หมดแต้มบุญไปอีกมากโขก หากปล่อยพวกเจ้าตายกันไปง่ายๆ มันจะคุ้มแต้มบุญข้ารึ จงอยู่กันจนถึงหมื่นปีแสนปี เป็นทาสแต้มบุญข้าตลอดไปเถอะกร๊ากๆ' ยามนี้ฉินเทียนหัวเราะในใจมีความสุขยิ่งนัก

.

.

.

และในมุมหนึ่งของบ้าน มีเด็กน้อยผู้หนึ่งแอบเปิดหน้าต่างมองดูย่ำฟ้า

และเมื่อได้รับฟังปณิธานของย่ำฟ้าผู้ราวกับเป็นพระโพธิ์สัตย์เดินดิน

หัวใจของมันก็ราวกับมีน้ำทิพชโลม เกิดปณิธานอย่างแรงกล้า จะใช้ชีวิตเพื่อผู้คน

ปรารถนาเป็นศิษย์แห่งย่ำฟ้า

แม้ต้องตกตาย

ก็ต้องเป็นให้ได้ ปรารถนาจะเมตตาผู้คนด้วยชีวิตของตัวมันเช่นกัน

.

.

.

ตึง ตึง ตึง เสียงระบบศาลเทพสวรรค์ร้องเตือน หากฉินเทียนเปิดดูมันจะพบว่า ตอนนี้มีผู้ศรัทธาอย่างแรงกล้าเพิ่มขึ้นอีกมากมาย และหนึ่งในนั้น

มีเด็กน้อยนามฟู่เฉิง