Pioneer Era

วันที่ 30 เอนมูว์ทัวร์

ณ ห้องประชุมที่ปราสาทของราชินีแฟต

“เหนื่อยเจ้าหน่อยนะฮอร์เนส”

“ไม่เป็นไรครับ”

“ถ้ารู้ตัวว่าใช้งานโหด วันหลังก็ใช้ขุนศึกของตัวเองสิยะ ราชินีแฟต”

“ฮะ ฮะ ฮะ ขอโทษด้วยนะ ราชินีโอเปอร์ แต่ถ้าฉันส่งสเลบไปคุ้มครองลูกสาว มีหวังทุกคนคงรู้หมดแน่ว่าฉันตั้งใจจะปั้นใครขึ้นมารวมอำนาจของ 5 อาณาจักรเผ่ามนุษย์มดกันพอดีสิ ถ้าเป็นฮอร์เนสของเธอที่เป็นอาจารย์สอนวิชาการต่อสู้ของโรงเรียน มันคงไม่แตะตาหรอกใช่ไหมละ? ”

“นั่นมันก็จริงอยู่…”

เหล่าราชินีทั้งห้าต่างเริ่มเปิดฉากพูดคุยอย่างเป็นกันเอง โดยมีที่นั่งฝั่งตรงข้ามเป็นภาพโฮโลแกรมของคณะรัฐบาลที่อยู่ในทวีปคริสตัล

เป็นองค์ประชุมที่ไม่ต่างไปจากการประชุมของวันที่ 17 ที่เคยผ่านมาแล้ว

“แต่ว่า... ข้านะเห็นเต็มสองตาเลยว่ามีคนยิงกระสุนใส่ลูกของท่านจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อวันก่อน คิดว่าจะรวมอาณาจักรทั้ง 5 เข้าด้วยกันสำเร็จจริง ๆ หรือครับท่านแฟต? ”

ฮอร์เนสถามราชินีแฟตด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า

หากมองให้ดี จะพบว่าเขามีแผ่นแม่เหล็กแก้ปวดติดไปทั่วตัวอยู่ใต้เสื้อสูทสีดำของเขา

“ยากอยู่ แต่ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้จริงไหม? มาใช้อำนาจของราชินีกับช่วงชีวิตที่เหลืออันน้อยนิดของพวกเราให้เป็นประโยชน์กันดีกว่าเถอะทุกคน”

ราชินีแฟตตอบทุกคนในที่นี้ด้วยรอยยิ้ม

“ที่เรียกมาวันนี้ไม่ใช่อะไร แต่เป็นเพราะจะมาปรึกษากันเรื่องวิธีรับมือตัวตนที่ชื่อว่า [โนอาร์] กัน”

แฟตเริ่มเปิดการประชุม พร้อมกับใช้แขนข้างหนึ่งชี้ออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ขนาดสี่เมตรตรงหน้า

[เมืองหลวงของเผ่ามนุษย์สัตว์] - ใจกลางทวีป

[หุบเขาสีชาด] -ทิศตะวันออกเฉียงใต้

[ป่าเส้นด้ายดำ] - ตะวันออกเฉียงเหนือ

[ถ้ำดอกบัวเฮเดส] - ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของทวีป

และล่าสุด [บึ่งมรกต] - ทิศตะวันตกของทวีป

นี่คือรายชื่อดินแดนที่มีหอคอยสีขาวลึกลับปรากฏขึ้นเหนือแผ่นดิน

“อย่างที่รู้กัน ว่าสัญญาที่พวกเราทำกับแม่หุ่นยนต์แมวที่ชื่อ [โนอาร์] ในวันที่ 18 ที่ผ่านมา คือการที่ต่างฝ่ายต่างวางตัวเป็นกลางต่อกัน โดยพวกเราต้องช่วยสนับสนุนให้ [ไพไรต์] ขึ้นมาปกครองเผ่ามนุษย์สัตว์ หากทำได้ เธอจะมอบความลับของทวีปนี้ให้กับพวกเราทั้งหมด”

ราชินีแฟตหยุดพักหายใจ แล้วฉายภาพถ่ายของหอคอยสีขาวเหยียดฟ้าขึ้นมาบนหน้าจอภายในห้อง

“แต่ทว่าวันก่อน จากเหตุการณ์ปราบ [อะบอม] ที่ได้กลายเป็นนรกของพวกนักเรียนไปอย่างน่าเศร้า จากคำให้การของฮอร์เนส ถึงภายนอกจะดูเป็นมิตรตอนนี้ แต่ถ้าดูให้ลึกถึงขางใน จะพบว่าความจริงโนอาร์ไม่ได้ให้ความสำคัญกับการปกป้องพวกเราเลยแม้แต่น้อย เธอไม่มีความสนใจต่อชีวิตของเผ่าพวกเรา แม้แต่พรรคพวกของลูกสาวฉันที่เรียกได้เต็มปากว่าเป็นเพื่อนเธอ เธอก็ไม่สนใจเช่นกันค่ะ เมื่อรวมกับเหตุการณ์ที่มีหอคอยฝุดขึ้นเพิ่มขึ้นมาเมื่อวานอย่างลึกลับ ประกอบกับการที่เป็นหุนยนต์ระดับมีความนึกคิดเป็นของตนเอง เลยทำให้คิดว่าพวกเราควรหามาตรการตอบโต้เจ้าหุ่นยนต์ตัวนี้กันได้แล้วค่ะ”

แฟตพูดสรุปเนื้อหาโดยรวมให้กับทุกคน

“ทุกท่านค่ะ [โนอาร์] หุ่นยนต์โบราณตัวนี้ พวกเราเชื่อใจเธอไม่ได้อีกต่อไปแล้วค่ะ”

ในเวลาเดียวกัน

***ภูติน้อยที่มีความรัก [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

ตอนนี้ฉันกำลังพบกับเรื่องที่ทำใจลำบากที่สุดในชีวิต

กรี๊ดดด~

นั่นคือ---

กรี๊ดดดดดด~ แล้วก็ กรี๊ดดดดดดดดดดดด~

---ฉันไม่สามารถมองหน้าของเพื่อนฉัน มองหน้า [โฮป] คนนั้นตรง ๆ ได้...

พอฉันหันหน้าไปมองโฮปที่นอนอยู่เตียงผู้ป่วยข้าง ๆ ในตอนนี้ ฉันก็---

กรี๊ดดดดดด~ ขึ้นมาในใจอีกสักรอบ...

หลังจากผ่านเหตุการณ์ในวันนั้น พวกเราก็ถูก ผอ. บานา พาขึ้นรถกลับมาที่เมือง

นักเรียนส่วนใหญ่ถูกพาตัวไปรักษา ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงพวกเราสองคนด้วย

แต่เพราะว่าทั้งฉันกับโฮปทำตัวบ้าบิ่นกระโดดไปใจกลางวงศัตรู แถมโฮปยังฝืนตัวเองใช้อาวุธรังสีในระดับสูงสุดโดยไม่สนใจร่างกาย พวกเราจึงโดนลงโทษด้วยการให้รับการรักษาแบบสมัยก่อนแทน

พูดง่าย ๆ คือได้รับการรักษาแบบค่อยเป็นค่อยไป จนต้องมานอนติดเตียงอย่างที่เห็นในตอนนี้…

ถ้าเข้าแคปซูลรักษานะ แปบเดียวก็สามารถกลับมาเดินได้แล้ว ดอง~

อาการบาดเจ็บของฉันส่วนใหญ่เกิดจากที่ฝืนใช้พลังภูติจนเกินลิมิต เลยต้องนอนเดี้ยงติดกันมา 5 วันแล้ว

มาคิดดูตอนนี้ ท่านแม่นี่สุดยอดจริง ๆ ที่สามารถทำเรื่องพวกนี้ได้โดยที่ตัวเองไม่หมดสภาพไปก่อนเนี่ย

ส่วนโฮปนั้น เพราะฝืนจนร่างกายพัง เลยต้องรับการผ่าตัดใหญ่หลายครั้ง จนพึ่งจะกลับมาขยับร่างกายได้ [นิดหน่อย] ในวันนี้

แล้วอย่างที่บอกว่าพวกเราโดนสั่งห้ามใช้เทคโนโลยีปัจจุบันในการรักษา เลยต้องรอให้ร่างกายค่อย ๆ ฟื้นตัวกลับมาเองตามธรรมชาติอย่างที่เห็นนี่แหละ

สรุปเลยต้องนอนติดเตียงด้วยกันทั้งคู่ ในห้องเดียวกัน ในตอนช่วงเวลาที่ฉันเริ่มมี [ความรู้สึกบางอย่าง] ให้กับเขา

ซึ่งไม่อยากจะยอมรับ แต่ก็ต้องยอมรับมัน

ว่าฉันกำลังเริ่มรู้สึก… ระ….ระ…. [รัก] ….

ว่าแล้วก็ขอ กรี๊ดดดดดดดดดด~ อีกสักรอบ

ทั้งหมดเป็นความผิดของโฮปที่ทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้ดอง!

ถ้าวันนั้นมันไม่ทำเรื่องน่าอายขนาดนั้น ฉันก็คงไม่ต้องรู้สึกเขินแบบนี้หรอกดอง!

ถูกเขาใช้ร่างกายโอบอุ้มอย่างอ่อนโยน เป็นโล่คอยปกป้องฉันในช่วงที่ไร้ซึ่งการป้องกัน ในสภาพที่ฉันตัวเปล่าเปลือยมีเพียงแค่ผ้าคลุมตัวบางของเขาห่อหุ้มกาย----

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด (ดอ-เด็ก ล้านตัว) !

มันจะน่าอายไปแล้วดอง!

แถม…

ฉันจ้องมองไปที่แฝงหน้าอกของโฮป

ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมีกล้ามที่แข็งแรงบึกบึนสมชายชาตรีได้ขนาดนี้

เพราะเคยสัมผัสโดยตรงด้วยร่างกายของตัวเองมาแล้ว เลยทำให้ฉัน---

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! นี่ฉันคิดอะไรอยู่กันเนี่ยดอง!?

“ซู๊ดดดดด”

สูดลมหายใจเข้า~ ดอง~

“ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา”

สูดลมหายใจออก~ ดอง~

ทำสมาธิเพื่อตัดกิเลสเรียบร้อย! ดอง! จงตัดความรู้สึกของตัวเองทิ้งไปซะ! ดอง!

“นี่เธอ… เห็นทำตัวเพี้ยนตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ”

“เหวอออ!? ตื่นตั้งแต่ตอนไหนนะโฮป! ดอง! ”

“ตั้งแต่ตอนที่เธอสูดลมหายใจเข้าออกนั่นละ”

ตอนที่ฉันกำลังทำตัวติ๊งต๊องอยู่เมื่อกี้นะหรือดอง!?

ว่าแล้วอุณหภูมิบนใบหน้าก็เริ่มแดงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ---

ไม่สิ สาเหตุมันก็รู้ ๆ กันอยู่ดอง

นั่นคือฉันไม่อยากให้เขาเห็นด้านบ้า ๆ บอ ๆ ของฉันนั่นละ…

ทะ… ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้…

ฉันรีบเอาหน้าซุกหมอนแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมโป่งตัวเอง เพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าตัวเองกำลังหน้าแดงเป็นลูกตำลึง

“สะ… สภาพของนายเป็นยังไงบ้างโฮป? ดอง~”

“กลับมาขยับแขนได้แล้ว แต่ยังหายใจลำบากอยู่… แล้วก็ยังมีก้อนมะเร็งที่ต้องผ่าออกอีกสองรอบ ก็น่าจะหายสนิทแล้ว”

“ยะ...อย่างงั้นหรือ รักษาหายได้ก็ดีแล้วละดอง~”

“อืม… โชคดีที่ทางโรงเรียนจ่ายค่ารักษาทั้งหมดให้ ไม่งั้นผมคงไม่มีปัญญาจ่ายค่ารักษาจนนอนเน่าตายไปแล้วแน่”

“...”

โฮปพูดอย่างเลือนลอยพร้อมกับมองผ่านออกไปทางหน้าต่าง

ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ ว่า

“ (ความจริงตายไปเลยคงดีกว่านี้…) ”

กะ… เกิดอะไรขึ้นกับเขากันดอง?

ความเศร้าที่เขากำลังเผชิญอยู่มันคืออะไรกัน? ดอง...

แบบนี้ต้องรีบเปลี่ยนบรรยากาศดอง!

“ฮะ… โฮป! จริงสิ นายเห็นสภาพของไฮเจนเมื่อวานหรือยัง!? หมอนั่นกลายเป็นผู้หญิงเต็มตัวไปแล้วนะ ฮะ ฮะ ฮะ ดอง~”

ทุกคนมาเยี่ยมอาการของพวกเราเมื่อวานตอนบ่ายกัน

พรุนยังคงดูเศร้ากับการจากไปของพี่ชาย เลยทำให้การเยี่ยมเมื่อวานมีบรรยากาศหม่นหมองพอสมควร

แต่อย่างน้อยแค่เธอมีน้ำใจมาเยี่ยมพร้อมกับฝืนยิ้มให้พวกเรา มันก็สุดยอดแล้วละดอง

ทว่าคนที่สุดยอดจริง ๆ คือไฮเจน

[เขา] ได้กลายเป็น [เธอ] เต็มตัวไปแล้ว

ไฮเจนได้กลายเป็นสตรีที่มีผมสีแดงยาวนุ่มสวยงาม มีหน้าอกกับร่างกายแสนเย้ายวนใจ จนไม่น่าเชื่อว่าไม่กี่วันก่อนยังมีร่างกายเป็นผู้ชาย

สมกับเป็นหนึ่งในเรื่องลึกลับของเผ่ามนุษย์นก

เรียกได้ว่าฮอร์โมนเพศหญิงของพวกเขาทำงานดีจริง ๆ ดอง

พอถามว่า “จะผ่าตัดเพื่อติดไอน้องหนูกลับเข้าไปด้วยเทคโนโลยีโคลนนิ่งหรือไม่? ” เธอก็ตอบว่า “ขอสะสมเงินให้พอค่าผ่าตัดก่อน ยังไงก็จะกลับไปเป็นผู้ชายแน่ เพราะเรายังไม่อยากทิ้งความเป็นชายนะ”

ไฮเจนจึงกลายเป็นผู้หญิงที่จิตใจของผู้ชายไป

“นั่นสินะ… ไฮเจนมีรูปร่างที่สุดยอดไปเลยจริง ๆ นั่นละ สมเป็นผู้หญิงผิดกับใครบางคนตรงนี้เลย”

โฮปว่าเช่นนั้นพร้อมกับใช้สายตาจับจ้องมาที่ร่างกายของฉัน...

“นี่นายหลอกด่าฉันอยู่หรือดอง! ”

“ยัยกระดาน~”

“ถึงจะเป็นกระดาน แต่ก็สมส่วนตัวเล็กน่ารักนะ! ดอง! ”

ถึงจะโดนหลอกด่า แต่ดูเหมือนว่าจะทำให้โฮปมีรอยยิ้มกลับคืนมาได้บ้างแล้ว

ดีจังดอง~

“เออ… จะว่าไป หลังจากเหตุการณ์ล่าอะบอม เห็นว่า ผอ. บานา ก็เริ่มเดินเรื่องส่งนักเรียนที่สมัครใจอยากกลับบ้านในทันทีเลยนี่นะ”

“ออ~ ฉันเองก็พอได้ยินมาบ้างแล้วเหมือนกัน แถมเห็นว่าจะมีการเปลี่ยนตัวผู้อำนวยการแผนกการทหาร บานา ออกจากตำแหน่งด้วย...ดอง...”

เพราะการออกล่าอะบอมในครั้งนี้ มีนักเรียนตายไปถึง 140 คน เลยต้องหาคนมารับผิดชอบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ซึ่งคน คนนั้นคือ ผอ. บานา

เห็นว่าเขาเอยปากขอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวด้วยตัวเองเลย

ทั้งที่ต้นเหตุคนสั่งให้ส่งนักเรียนไปฝึกในสนามจริง มันมาจากคนอื่นแท้ ๆ …

“เธอจะเอายังไง? จะยื่นเรื่องขอกลับบ้านหรือเปล่า? ”

“ของแบบนั้นแน่นอนอยู่แล้วว่า [ไม่] ความฝันของฉันคือการเป็นเหมือนอย่าง บานา นะดอง”

“สมกับเป็นเธอดีนะ…”

ใช่ไหมละ!

ต่อให้พบกับความทุกข์กับความลำบากแค่ไหน ฉันก็จะไม่เปลี่ยนเป้าหมายในชีวิตง่าย ๆ เด็ดขาด ดอง~

พวกเราทุกคน ดิวซ์ พรุน โฮป เอท เยลโล่ แฟต ไฮเจน โทแพช ซุนไกท์ วานาดิไนต์ ไพไรต์ จาวิช โนอาร์ กลัทโทนี่ย์ สล็อต…. แล้วก็เอซด้วย...

โอ้ยเหนื่อย… สมาชิกจะเยอะเกินไปแล้ว…

แต่เอาเป็นว่าพวกเราทุกคน จะร่วมผจญภัยและสร้าง---

“ส่วนผมจะกลับบ้าน”

---ชื่อไปด้วยกัน...

“ผม… ไม่ไหวแล้ว คิดว่าจะเลิกเรียนสายนี้แล้วละ...”

“...”

วะ… ว่ายังไงนะดอง!

ในเวลาเดียวกัน

***พี่ติดน้อง [เอซ]

“ดิวซ์ เธออยู่หน่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! ”

เป็นเวลาหลายสิบ… ไม่สิ อาจจะยี่สิบวันแล้ว?

ผมไม่รู้…

เพราะตอนนี้ผมจำวันเวลาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

เอาเป็นว่าผมเข้ามาตามหาน้องสาวสุดรัก ที่หายตัวไปในป่าลึกมาได้หลายวันจนกระทั้งถึงวันนี้

ทั้งที่ทุ่มสุดชีวิตตามหาเธอ แต่ก็ยังตามหาน้องสาวที่น่ารักไม่เจออยู่ดี

แถมยังเจอน้ำป่าสีเขียวเมื่อห้าวันก่อนซัดเข้าใส่ จนทำให้มือถือกับอุปกรณ์หลายอย่างปลิวหายไปหมด

ยังดีที่อุปกรณ์ควบคุมวัตถุของผมยังอยู่ดี เลยพอมีอาวุธมาล่าสัตว์เป็นอาหารประทังชีวิตได้

“ดิววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววซ์! ”

และวันนี้เองผมก็ยังคงตะโกนก้องอยู่ในป่าเพียงคนเดียวต่อไป

ผมจะไม่กลับไปที่เมืองเด็ดขาด ถ้ายังตามหาน้องสาวไม่พบ

ดิวซ์นะเป็นเด็ก [อ่อนแอ] ที่ทำได้แต่เรียก “พี่จ๊า~ พี่จ๊า~” เท่านั้น

บางทีตอนนี้เธอคนนั้นอาจจะกำลังนอนตัวสั่นอยู่ในป่าอันน่ากลัวอยู่ตัวคนเดียวก็ได้

***ในเวลาเดียวกัน

“ลิลลี่ ฉันมาเยี่ยมนะ มีเค้กมาฝากด้วย~”

“เค้ก! ขอบคุณมากดิวซ์! ”

***ตัดกลับมาที่เอซ

พอคิดแบบนี้ ก็ยิ่งมัวแต่มาชักช้าแบบนี้ไม่ได้แล้ว!

รอก่อนนะดิวซ์ พี่ชายคนนี้จะตามหาเธอ แล้วช่วยเธออกมาให้ได้คอยดูสิ!