ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ

สนิทสนมมากขึ้น
ใช้เวลาไม่นาน เกาเฉียงก็ขับรถกลับมาถึงที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ ฮุ่ยหรันหัวหน้าแม่บ้านยืนรอต้อนรับอยู่ที่ประตูทางเข้าคฤหาสน์พร้อมกับคนรับใช้อีกสองสามคน
“นายน้อยใหญ่ คุณท่านและคุณผู้หญิงรออยู่ที่ห้องรับประทานอาหารค่ะ” ฮุ่ยหรันพูด แต่หลังจากพูดจบ เธอก็ต้องตกตะลึงในความสวยระดับเทพของไป๋มู่เสวี่ย
ไม่เพียงแค่เธอที่ตกตะลึง คนรับใช้อีกสองสามคนที่อยู่ข้างหลังเธอก็ตกตะลึงเช่นเดียวกัน
“ป้าฮุ่ย นำทางไปเถอะ” เย่กู่เฉินพูด เขาไม่สนใจกับการตกตะลึงของพวกฮุ่ยหรันเลยสักนิด
ฮุ่ยหรันพยักหน้าและรีบเดินนำทางไป
เย่กู่เฉินพาไป๋มู่เสวี่ยเดินตามไป ส่วนเกาเฉียงกับจูอวี้ลี่ไม่ได้เดินตามเข้าไป พวกเขายืนรออยู่ที่ทางเข้าคฤหาสน์
“รุ่นพี่เกา นายน้อยเย่กู่เฉินเป็นคนยังไง?” จูอวี้ลี่พลันถามเกาเฉียง ตั้งแต่รู้ว่าเขาไม่ธรรมดา เธอก็เกิดสนใจในตัวเขาขึ้นมา จึงไม่แปลกที่จะถามเรื่องนี้กับเกาเฉียง
เกาเฉียงเกาหัว “บอกตามตรงเลยนะเสี่ยวลี่ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันเพิ่งจะถูกย้ายให้มาเป็นคนขับรถและบอดี้การ์ดของนายน้อยใหญ่วันนี้เอง”
“อย่างนั้นเหรอ?” จูอวี้ลี่ส่ายหน้าด้วยความผิดหวังเล็กน้อย ที่ไม่ได้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเย่กู่เฉินเลย
“แต่ฉันได้ยินมาว่านายน้อยเย่ เป็นคนเย่อหยิ่ง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ที่โรงเรียนจึงไม่มีเพื่อนสักคนเดียว” เกาเฉียงพูด
จูอวี้ลี่ก้มหน้าลง เธอไม่เห็นว่าเย่กู่เฉินจะเป็นอย่างที่เกาเฉียงได้ยินมาเลย เขาดูเป็นมิตรและเข้าถึงได้ง่ายมาก
ภายในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ตระกูลเย่ มีอาหารมากมายถูกจัดวางอยู่บนโต๊ะ ที่ข้างโต๊ะมีเย่ฉูเหวินกับเจี่ยซิ่นนั่งอยู่
ในเวลานี้พวกเขาต่างรอคอยที่จะได้พบเจอกับลูกสะใภ้ เหตุผลที่ทำให้พวกเขาคิดว่าไป๋มู่เสวี่ยเป็นลูกสะใภ้นั้น มันเป็นเพราะว่าเย่กู่เฉินไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อน
ในเมื่อเขาสนใจผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรก พวกเขาที่เป็นพ่อแม่ ทำไมจะไม่รู้ว่าเย่กู่เฉินต้องรู้สึกพิเศษกับผู้หญิงคนนี้แน่ และเมื่อรู้สึกพิเศษด้วย พวกเขาก็คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากลูกสะใภ้ของพวกเขา
“มากันแล้ว” เย่ฉูเหวินพูด แต่หลังจากที่พูด เขาก็ต้องตกตะลึงจนดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเขาได้พบกับความสวยระดับเทพอย่างไป๋มู่เสวี่ย
ไม่เพียงแค่เขาที่ตกตะลึง เจี่ยซิ่นภรรยาของเขาก็ตกตะลึงเช่นเดียวกัน พวกเขาต่างมีความคิดแบบเดียวกันขึ้นมาในใจ นั่นก็คือในโลกนี้จะมีคนที่สวยมากขนาดนี้อยู่ได้ยังไง?
แต่ในไม่ช้า พวกเขาก็หายจากอาการตกตะลึง และเต็มไปด้วยความปิติยินดี ด้วยความที่พวกเขาคิดว่าไป๋มู่เสวี่ยคือลูกสะใภ้ของพวกเขา พวกเขาย่อมเต็มไปด้วยความปิติยินดีและความสุขเป็นธรรมดา
เย่ฉูเหวินลอบยกนิ้วให้กับลูกชายของเขา ที่สามารถพาผู้หญิงสวยขนาดนี้กลับมาทานข้าวที่บ้านได้
“มู่เสวี่ย นี่พ่อของฉันเย่ฉูเหวิน ส่วนนี่แม่ของฉันเจี่ยซิ่น” เย่กู่เฉินรีบแนะนำ
“สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า” ไป๋มู่เสวี่ยรีบทักทายอย่างกระวนกระวายใจเล็กน้อย
“พ่อ แม่ นี่ไป๋มู่เสวี่ย เพื่อนของผม” เย่กู่เฉินรีบแนะนำอีกครั้ง
“สวัสดี เข้ามานั่งเร็ว” เย่ฉูเหวินพูดด้วยรอยยิ้ม
“มานั่งข้างป้า” เจี่ยซิ่นมองไป๋มู่เสวี่ย ยิ่งเธอมองเธอก็ยิ่งชอบ อยากได้มาเป็นลูกสะใภ้เหลือเกิน
‘ต้องบอกให้เฉินเอ๋อร์รีบจีบซะแล้ว ไม่อย่างนั้นหนูมู่เสวี่ยจะหลุดมือไป!’ เธอคิดในใจ และตัดสินใจแล้วว่าหลังจากที่ไป๋มู่เสวี่ยกลับ เธอจะบอกลูกชายของเธอรีบตามจีบไป๋มู่เสวี่ยให้ติด
เนื่องจากในใจของเธอ มองว่าไป๋มู่เสวี่ยเป็นลูกสะใภ้แล้ว ดังนั้น โดยธรรมชาติ เธอจะไม่ยอมปล่อยให้เย่กู่เฉินปล่อยไป๋มู่เสวี่ยให้หลุดมือ
“เข้าไปนั่งเถอะ” เย่กู่เฉินบอกไป๋มู่เสวี่ย เธอพยักหน้า เดินเข้าไปนั่งข้างๆ เจี่ยซิ่น แม้ว่าเธอจะประหม่า แต่ผู้ใหญ่พูดแล้วว่าให้มานั่งข้างตัวเอง เธอจะไม่มานั่ง มันก็คงจะเสียมารยาท
เย่กู่เฉินไปนั่งข้างๆ ไป๋มู่เสวี่ย มื้ออาหารเย็นได้เริ่มต้น บรรยากาศบนโต๊ะอาหาร เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทั้งสี่คนทานอาหารไป พูดคุยกันไป
ได้รับรู้ถึงความเป็นกันเองของพ่อแม่ของเย่กู่เฉิน ไป๋มู่เสวี่ยก็ผ่อนคลาย และรู้สึกชอบพ่อกับแม่ของเขามาก ทั้งสองคนเป็นคนช่างพูด ทำให้เธอมีความสุขที่ได้พูดตอบโต้กับพวกเขา
การที่พูดได้ เป็นความสุขของเธอ เมื่อได้พูดคุยกับคนอื่นเยอะๆ เธอจะไม่มีความสุขได้ยังไง
หลังมื้ออาหารจบลง ไป๋มู่เสวี่ยก็เตรียมที่จะกลับบ้าน เย่กู่เฉินแน่นอนว่าเดินออกมาส่งเธอที่หน้าประตูคฤหาสน์
ที่หน้าประตูคฤหาสน์มีเกาเฉียงและจูอวี้ลี่ยืนรออยู่
“กู่เฉิน ขอบคุณมากนะที่ชวนฉันมา วันนี้ฉันมีความสุขมาก” ไป๋มู่เสวี่ยแย้มยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ว่าจะเห็นกี่ครั้งก็ชวนให้เหม่อลอย
เย่กู่เฉินส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้ม “ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ”
“ไว้วันหลัง ฉันจะมาอีกนะ คุณลุงคุณป้าก็ดูเหมือนจะชอบฉันด้วย” ไป๋มู่เสวี่ยยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ไม่ใช่แค่ชอบธรรมดานะ พ่อแม่ของฉันอยากได้เธอเป็นลูกสะใภ้ด้วยซ้ำไป” เย่กู่เฉินพูดติดตลก แต่มันส่งผลให้ใบหน้าของไป๋มู่เสวี่ยแดงขึ้น
“นายนี่ก็นะ!” เย่กู่เฉินได้แต่หัวเราะ ไป๋มู่เสวี่ยคงจะคิดว่าเขาล้อเล่น แต่เขาพูดความจริงแท้แน่นอน
จากสายตาเวลามองไป๋มู่เสวี่ยของพ่อกับแม่ของเขา ทำไมเขาจะมองไม่ออกว่าอยากจะได้เธอเป็นลูกสะใภ้ใจแทบขาด
และอย่าว่าแต่พ่อแม่ของเขาเลยที่อยากจะได้เธอเป็นลูกสะใภ้ เขาก็อยากได้เธอเป็นภรรยาใจแทบขาดเหมือนกัน!
ไป๋มู่เสวี่ยดีทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา นิสัย ฐานะ และฝีมือการทำอาหาร ภรรยาที่ดีเช่นนี้ เขาจะไปหาได้ที่ไหนอีก?
“เอาล่ะ ฉันจะให้พี่เกาไปส่งเธอกับพี่จูนะ” เย่กู่เฉินพลันพูด ส่งสายตาให้เกาเฉียง
เกาเฉียงพยักหน้า รีบไปเอารถมาอย่างรวดเร็ว
“พี่จู?” จูอวี้ลี่ชี้นิ้วมาที่ตัวเอง
เย่กู่เฉินยิ้ม “ไม่ให้เรียกพี่จู หรือจะให้ผมเรียกน้องจู?”
ความจริงจูอวี้ลี่อายุเท่ากับเขาก่อนข้าม เขาจะไม่เรียกเธอพี่ก็ได้ แต่ใครใช้ให้ตอนนี้อายุของร่างที่เขาอยู่อายุเพียงแค่สิบแปดปีกันล่ะ เขาย่อมต้องเรียกหาเธอเป็น ‘พี่’ อย่างช่วยไม่ได้
จูอวี้ลี่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยาก “ห่างเหินไปนะ เรียกฉันอวี้ลี่ก็ได้ค่ะนายน้อยเย่”
“งั้นผมเรียกพี่อวี้ลี่แล้วกัน พี่ก็ไม่ต้องเรียกผมนายน้อยอะไร เรียกกู่เฉินก็ได้ เหมือนกับที่มู่เสวี่ยเรียก ใช่ไหมมู่เสวี่ย” เขาพูดและมองไป๋มู่เสวี่ย
เธอพยักหน้าหงึกๆ “ใช่แล้วพี่อวี้ลี่ เรียกเขากู่เฉินเถอะ เขาไม่ถือหรอก”
“ถ้างั้น...ก็ได้ กู่เฉิน” จูอวี้ลี่ค่อนข้างคิดไม่ถึงว่าเย่กู่เฉินจะเข้าหาได้ง่ายมากขนาดนี้
“รถมาแล้ว” เย่กู่เฉินเห็นว่าเกาเฉียงขับรถมาถึงแล้ว
“งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ” ไป๋มู่เสวี่ยบอกลาเย่กู่เฉิน
เขาพยักหน้าและเดินเข้ามากระซิบเธอเบาๆ “เธอสามารถพูดได้อีกสามชั่วโมงกว่าๆ ใช้ให้คุ้มล่ะ”
“นายพูดจริงเหรอ?!” ดวงตาคู่สวยของไป๋มู่เสวี่ยโตขึ้น
“แน่นอน ฉันจะโกหกเธอทำไม ใช้ใหเคุ้มล่ะ ถือเป็นการขอบคุณที่เธอมาทานข้าวที่บ้านฉัน” เย่กู่เฉินยิ้ม
ไป๋มู่เสวี่ยพยักหน้าติดต่อกันหลายครั้ง รู้สึกมีความสุขเกินบรรยาย เธอแน่นอนว่าจะใช้มันพูดคุยกับแม่ของเธอและจูอวี้ลี่
เมื่อไป๋มู่เสวี่ยกับจูอวี้ลี่ขึ้นรถแล้ว เย่กู่เฉินก็เดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยอารมณ์ที่ดีเยี่ยม เขารู้สึกว่าเขาสนิทสนมกับไป๋มู่เสวี่ยมากขึ้นยิ่งกว่าเดิมมาก
จบบทที่ 20

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 20 : สนิทสนมมากขึ้น

นิยายแนะนำ

ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 20 : สนิทสนมมากขึ้น

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้