ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม

          หวังเสวียนจ้านไม่คิดว่าจัดการคนที่ยุ่งไม่เข้าเรื่องแล้วจะมีอีกคนโผล่มาแก้แค้นอย่างน่างุนงงอีก

            ที่สำคัญคนที่มาแก้แค้นยังมาเอาคืนให้คนที่ยุ่งไม่เข้าเรื่องคนนั้น!

            นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

            ซ้ำยังเป็นคู่หูมนุษย์สุนัข นี่มันตัวประหลาดจากแห่งหนใด

            หวังเสวียนจ้านนิสัยไม่ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วบัดนี้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน รู้สึกเหมือนตัวเองถูกสัตว์เทพนับหมื่นตัวเหยียบย่ำผ่านไปไม่อาจบรรยายความรู้สึกเลวร้ายเช่นนั้นได้จริงๆ

            “อันหลิน ปีหนึ่งห้องหนึ่ง ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”

            “ต้าไป๋ สัตว์คู่กายอันหลิน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย โฮ่ง!”

            หวังเสวียนจ้าน “…”

            หวังเสวียนจ้านตัดสินใจแล้วว่าเขาจะใช้หอกทะลวงคู่หูประหลาดคู่นี้ให้เป็นหมูเสียบไม้!

            ขณะที่การต่อสู้ใกล้จะเริ่มต้น จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาระหว่างหวังเสวียนจ้านกับอันหลิน

            เมื่อหวังเสวียนจ้านกับอันหลินเห็นร่างที่โผล่มากะทันหันต่างก็ชะงักงัน

            “ศิษย์พี่ ท่านอย่ามาห้ามข้า รีบหลบไป!” อันหลินพูดอย่างร้อนใจ

            “ศิษย์น้องอันหลิน อันที่จริงข้ากับหวังเสวียนจ้านนัดกันไว้นานแล้วว่าจะต่อสู้กันที่นี่ต่อให้ร้อนใจอย่างไร แต่ก็ต้องยึดหลักลำดับก่อนหลัง เจ้าว่าใช่หรือไม่”

            ดวงตาสุกใสของเฉินเฉินจ้องมองอันหลิน พูดอย่างสุภาพ

            อันหลินได้ฟัง ก็แสดงอาการเหลือเชื่อออกมา “ศิษย์พี่มีระดับพลังยุทธ์แค่กายแห่งมรรคขั้นแปดจะสู้กับศิษย์พี่ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณหรือ”

            เฉินเฉินพยักหน้าเป็นจริงเป็นจัง ความเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่บนใบหน้าแม้จะเป็นอันหลินก็สัมผัสได้ชัดเจนเช่นกัน

            อันหลินไม่เจอเหตุผลที่จะคัดค้านจึงสะกดกลั้นอารมณ์โทสะ พาต้าไป๋ถอยไปอีกทาง

            หวังเสวียนจ้านกลับลิงโลดในใจเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเฉินเฉินจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอรบเอง!

            ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ หากจะให้ยกตัวอย่าง ก็คงเป็น

            เขาจะต้องแต่งงานกับหมูตัวหนึ่งจากนั้นก็มีหญิงสาวงดงามดุจนางฟ้านางสวรรค์โผล่มากะทันหัน เตะหมูตัวเมียกระเด็นจากนั้นจะลากเขาเข้าเรือนหอให้ได้...

            “รุ่นพี่เฉิน คำพูดของเจ้าเมื่อครู่เป็นความจริงหรือ!”

            ความฮึกเหิมของหวังเสวียนจ้านระเบิดอีกครั้ง พลังโหมซัดดุจคลื่นทะเลคลั่งจ้องมองเฉินเฉินด้วยสายตาร้อนระอุ

            “ถูกต้อง ลงมือเถอะ” เฉินเฉินถอนหายใจเบาๆแล้วเอ่ยปาก

            เขารู้ว่าหากไม่ขัดขวางอันหลิน อันหลินก็จะมีจุดจบเช่นเดียวกับเซวียนหยวนเฉิง

            มีคนมายืนขวางหน้าเขาไม่หยุดเช่นนี้ทำให้เขาเกิดความรู้สึกผูกพันอย่างน่าประหลาด

            ตอนนี้เขารู้กระจ่างแจ้งแล้วอย่างน้อย จะทำให้ศิษย์น้องที่น่ารักเหล่านี้ตกรอบเพราะเรื่องของตัวเองไม่ได้อีกแล้ว...

            “ได้!”

            เมื่อได้ฟังคำของเฉินเฉิน ในที่สุดหวังเสวียนจานก็เริ่มระเบิดพลังแล้ว

            ความปรารถนาอยากต่อสู้ที่สั่งสมมาสามปีกว่าถูกปล่อยออกมาในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง!

            ตูม!

            เกล็ดทั่วร่างของหวังเสวียนจ้านสั่นระริกลูกตาสีทองเจืออานุภาพเย้ยหยันทุกสรรพสิ่ง พลังแห่งสายเลือดมังกรโบราณได้รับการปลดปล่อยแล้ว

            ขณะที่ปล่อยพลังสายลมพัดหวีดหวิว เมฆดำรวมตัวบนนภา ระคนด้วยเสียงสายฟ้าฟาดมังกรคำราม

            เมื่อเซียนพสุธาชางชิงเห็นฉากนี้ใบหน้าก็เปี่ยมด้วยความตะลึง “มันคือ...ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติหรือ!”

            ในวังมังกรทะเลบูรพามีเพียงพญามังกรระดับแปลงจิตเท่านั้นจึงจะอาศัยพลังแห่งสายเลือดฉวยโอกาสชักนำปรากฏการณ์ทางธรรมชาติได้แต่หวังเสวียนจ้านกลับทำได้ตั้งแต่ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณทำเอาเซียนพสุธาชางชิงสะดุ้งโหยง

            “จะไม่ถึงตายใช่ไหม...” เซียนพสุธาชางชิงปาดเหงื่อบนหน้าผากมองเฉินเฉินด้วยสีหน้าเป็นกังวล

            ความสามารถของเฉินเฉินเป็นปริศนามาโดยตลอดแม้ห้าปีมานี้เขาจะหยุดอยู่ในระดับกายแห่งมรรคขั้นแปดแต่หากบอกว่าเขามีความสามารถแค่กายแห่งมรรคขั้นแปด กลับไม่มีผู้ใดเชื่อ

            แค่เพียงวิชานั้นวิชาหลีกลี้ที่สามารถรอดเงื้อมมือของนักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณได้อย่างง่ายดาย ก็ไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนระดับกายแห่งมรรคขั้นแปดจะทำได้แล้วมันเป็นวิชาหลีกลี้ที่แม้แต่เหล่าอาจารย์ก็มองไม่ออก!

            แต่ทว่า หวังเสวียนจ้านที่ระเบิดพลังจนถึงขีดสุดแล้ว ยามพลังต่อสู้บรรลุระดับที่น่ากลัวที่สุดแล้วแม้เฉินเฉินจะเก็บซ่อนความสามารถแต่ความสามารถที่แท้จริงของเขาจะทัดเทียบฟ้าได้อย่างไรกัน

            หวังเสวียนจ้านจู่โจมโดยไม่ยั้งมือเลยสักนิดเกิดทำเฉินเฉินตายขึ้นมาจริงๆ จะทำอย่างไร

            ตอนนี้เซียนพสุธาชางชิงปวดหัวอย่างยิ่งหลังขบคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจใช้ท่าไม้ตายของเขาบีบยันต์หยกชิ้นหนึ่งจนแตกละเอียด

            เรียกหามาริโอ้!

            ถุยเรียกรองผู้อำนวยการอวี้หัวต่างหาก!

            ท่ามกลางเมฆดำทะมึน สายฟ้าเส้นใหญ่ฟาดเปรี้ยงลงบนหอกของหวังเสวียนจ้าน

            ทันใดนั้นมังกรอัสนีก็รายล้อมหอกยาว ด้วยอานุภาพฟ้าดินอันน่ากลัว

            “ท่านี้ของข้า เรียกว่าหอกแสงแห่งมังกรอัสนีเจ้าเตรียมพร้อมหรือยัง”

            หวังเสวียนจ้านในตอนนี้เป็นดุจเทพสงครามยามเอ่ยวาจาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สะเทือนฟ้าดิน

            เฉินเฉินเงียบไม่พูดไม่จาทำท่าผายมือเป็นเชิงเชื้อเชิญ

            หวังเสวียนจ้านขยับแล้วมือถือหอกที่มีมังกรอัสนีพันรอบ จะทิ่มแทงเฉินเฉิน

            ไม่อาจนิยามได้ว่ามันเป็นความเร็วแบบไหน

            ภายในชั่วพริบตาหวังเสวียนจ้านก็มาอยู่ตรงหน้าเฉินเฉิน ประหนึ่งสายฟ้าแลบ

            ซ้ำร้ายหอกยังอยู่ในระยะประชิดมาพร้อมกับอานุภาพอันไร้เทียมทาน ชวนให้หายใจไม่ออก

            สีหน้าของเฉินเฉินไม่แปรเปลี่ยนเขายกมือขึ้นมา ชูนิ้วชี้ไปที่หน้าผากของหวังเสวียนจ้าน

            ปฐพีเงียบสงัดทันทีภายใต้นิ้วมือของเฉินเฉิน!

            ร่างของหวังเสวียนจ้านหยุดนิ่งกับที่เขามองปลายนิ้วของเฉินเฉิน สัมผัสได้ถึงความพรั่นพรึงอันเหนือคำบรรยายนิ้วนั้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ อานุภาพของวิถีสวรรค์แผ่คลุมทั่วร่าง

            หวังเสวียนจ้านตัวสั่นระริกเขามองเห็นนิ้วมือที่ทะลวงผืนฟ้าได้ กำลังยื่นมาทางเขา หากนิ้วนั้นสัมผัสกายเขาต้องสูญสิ้นเป็นแน่แท้!

            เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนมดตัวหนึ่งกำลังแหงนหน้ามองนิ้วที่บดขยี้ท้องฟ้าได้!                    

            เปรี๊ยะ...

            มังกรอัสนีบนหอกราวกับพบเจอกับบางสิ่งที่น่ากลัวเป็นที่สุดกลายเป็นกระแสไฟฟ้านับไม่ถ้วนหนีเตลิดเปิดเปิง

            ความฮึกเหิมของหวังเสวียนจ้านหยุดนิ่งถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว เหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผาก

            เมฆดำทะมึนบนนภากระจายตัวแสงตะวันสาดส่องลงมาอีกครั้ง...

            เฉินเฉินถูกแสงสว่างปกคลุมยังคงมีลักษณะบริสุทธิ์ไร้มลทินเช่นเดิม

            “นี่มัน...วิชาอะไรของเจ้า!” ริมฝีปากของหวังเสวียนจ้านสั่นระริกพูดกระอึกกระอัก

            “ดรรชนีวิถีสวรรค์” เฉินเฉินยกมือประสานกันแล้วตอบ

            พูดจบเขาก็หันหลังจากไป

            หวังเสวียนจ้านมองภาพของเฉินเฉินที่เดินจากไปแต่กลับไม่มีความคิดอยากจะหยุดยั้ง

            ความฮึกเหิมของเขาถูกทำลายเมื่อนึกถึงนิ้วที่ช่วงชิงพลังแห่งฟ้าดิน ก็นึกกริ่งเกรงในใจ...

            “เหอะๆ ข้าช่างน่าขันสิ้นดี...”

            หวังเสวียนจ้านหัวเราะเยาะตัวเอง นั่งลงกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยากพึมพำเสียงเบา

            ชั่วขณะที่อันหลินซึ่งชมศึกอยู่ไกลๆ มาตลอดเห็นเฉินเฉินชูนิ้วขึ้นมาก็รู้แจ้งแก่ใจ ต่อมา หัวของเขาก็เริ่มปวดอย่างรุนแรงขึ้นมา

            “อ๊าก! เจ็บจังเลย!”

            อันหลินล้มลงไป กุมหัวร้องตะโกนด้วยความทรมาน

            เขารู้สึกเหมือนว่าหัวของตัวเอง ถูกอะไรบางอย่างดันจนระเบิดความเจ็บปวดแบบนั้นเหนือจินตนาการ

            ระบบกำลังสาดแสงสว่างไสวในสมองของเขา       

            ‘ดรรชนีวิถีสวรรค์ เป็นนิ้วมือที่แฝงด้วยวิถีดั้งเดิมของฟ้าดิน

            บรรลุขั้นต้นสามารถทำลายสรรพสิ่งได้เมื่อประสบผลสำเร็จขั้นสูงสามารถทลายมิติ กาลเวลา บดขยี้มรรควิถีได้นิ้วเดียว...

            วิถีสวรรค์บกพร่องสายทลายสวรรค์กับสายผนึกสวรรค์ต่างก็เป็นวิถีแห่งการบรรลุมันเรียกว่าการทลายฟ้า...’

            ข้อมูลมากมายเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในสมองของอันหลินแต่ตอนนี้เขาเจ็บปวดจนไม่อาจย่อยข้อมูลเหล่านี้ได้ทำได้แค่กุมหัวตัวเองด้วยความทรมาน

            ต้าไป๋ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกอยู่ข้างๆมันไม่เข้าใจว่าทำไมหลังเฉินเฉินชูนิ้วธรรมดาที่ไม่มีอะไรพิเศษขึ้นมาแล้วหวังเสวียนจ้านจะหยุดการโจมตี ตกใจจนทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

            และไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมหลังอันหลินเห็นนิ้วนั่น จู่ๆ ถึงได้ลงไปกลิ้งบนพื้น

            ณจัตุรัสหยกขาว นักเรียนหลายหมื่นคนก็มึนงงเช่นกัน

            เจ้ามองข้าข้ามองเจ้า อย่างมากที่สุดก็แค่ขยี้ตา จากนั้นมองหน้าจอต่อด้วยความฉงนสนเท่ห์

            พวกเขาอยากพูดอะไรบางอย่างหรือทำการสันนิษฐานสักหน่อย เพื่ออธิบายเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

            แต่ทว่าไม่นานพวกเขาก็พบว่า ไม่สามารถหาคำอธิบายใดมารองรับเหตุการณ์นี้ได้เลย!

            พวกเขาเห็นเพียงหวังเสวียนจ้านผู้ไร้เทียมทานถูกนิ้วธรรมดาสามัญของเฉินเฉิน ทำให้ตกใจจนทรุดตัวนั่งลงกับพื้นเท่านั้น

            ภาพนี้ประหลาดเหลือเกินพวกเขาควรเริ่มอธิบายจากจุดไหนดี

            หรือจะบอกว่าเฉินเฉินลืมใช้พลังพิเศษตอนที่ใช้กระบวนท่านี้

            หากว่ามีคนคาดเดาเช่นนี้เช่นนั้นก็ยินดีกับคนคนนั้นด้วย เพราะเขาเดาถูกครึ่งหนึ่ง!

            ตอนที่เฉินเฉินใช้ท่านี้เขาใช้พลังกับหวังเสวียนจ้านเพียงผู้เดียว คนอื่นไม่มีวาสนานั้น...

            และเป็นเพราะเหตุนี้เองยามเซียนพสุธาชางชิงที่อยู่เหนือเขตแดนเห็นฉากนี้เข้า ก็เบิกตากว้างเคราขาวหลายเส้นถูกเขาดึงจนหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว

            “บัดซบ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใครก็ได้มาอธิบายบอกข้าที!”

            เซียนพสุธาดูด้วยความสับสนงุนงงแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

            นักเรียนมึนงงยังพอว่าแต่เขาเป็นอาจารย์ผู้ประเมินพลังต่อสู้นะ!                                        

            หวังเสวียนจ้านแพ้เฉินเฉินแล้วหรือ

            ถ้าอย่างนั้นใครบอกเขาได้บ้างว่า จะคำนวณพลังต่อสู้ของเฉินเฉินอย่างไร

            แม้แต่เขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่านิ้วนั้นของเฉินเฉินหมายความว่าอะไร จะมีสิทธิ์อะไรไปบันทึกค่าพลังของเฉินเฉินกัน!

            เซียนพสุธาชางชิงใช้สายตาเจือความอ้อนวอนมองไปทางบุรุษที่ยืนอยู่กลางอากาศ

            เขามีคิ้วดกดำและหนวดดำสนิทเส้นใหญ่แลดูน่าขบขำอย่างยิ่ง

            ใช่แล้วเขาก็คือรองผู้อำนวยการอวี้หัวที่มาปรากฏกายอย่างเร่งด่วนหลังเซียนพสุธาชางชิงบีบยันต์หยกจนแตก!

            เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ รองผู้อำนวยการอวี้หัวก็เห็นกับตาเช่นกัน

            “อะแฮ่ม...ชางชิง...เมื่อครู่ข้าใช้กระแสจิตไปมองการต่อสู้ที่อื่นแล้วเจ้ารายงานข้าสักหน่อยแล้วกันว่า เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่” เซียนสวรรค์อวี้หัวพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ

            ใบหน้าของชางชิงกระตุกรองผู้อำนวยการช่วยหาข้ออ้างที่มันดีกว่านี้หน่อยได้ไหม

            แม้เคราข้าจะขาวแล้วแต่ไม่ได้หมายความว่าข้าจะเป็นโรคสมองเสื่อมนะ!