ตอนที่เก้าสิบเก้า พลังของโอตะ
โอโตนาชิ ชิสึกะ
[เจ้าชาย] The Prince who was promised
HP 2130/2130 => 2180/2180 MP 2100/2100=>2120/2120
STR 158=>160 New
DEX 158=>160 New
VIT 213=>215 New
LUK 216=>218 New
INT 210=>212 New
WIS 158=>160 New
CHA 228=>230 New
Strength synchro 151%=>153%New
อย่างที่ผมคิดสมกับเป็นการจ่ายเงินเพื่อเอาชนะ
การฝึกที่นี่ได้ผลดีกว่าการฝึกที่อื่นจริงๆด้วยข้อจำกัดมีแค่เวลาที่คุณอยู่ได้เท่ากับเวลาที่คุณจ่ายเงิน
“ไม่ต้องคิดมากครับคุณเขาเงินเขาทองผมคิดว่าผมยังมีเรื่องให้คุณต้องสอนในอีกบางกระบวนท่าน่ะ”
โปวโปว โปว
ทั้งสองคนบินวนไปวนมาข้อดีของร่างมาสค็อตคือพวกเขาดูเหมือนจะลอยตัวได้ต่างจากร่างวานรอสูรที่ยังต้องออกแรงในการบังคับร่างกายตนเองให้เดินไปมาตามพื้นดิน
“ผมสงสัยมานานแล้วว่าเวทย์ที่ทำให้การโจมตีกายภาพไม่ได้ผลกับการโจมตีทางเวทย์ไม่ได้ผลนี่มันมีเคล็ดลับอย่างไรกัน?”
ปรกติแล้ว
บอสจะมีความสามารถแปลกๆที่ผู้เล่นไม่สามารถมีได้แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นโลกความจริงเราสามารถใช้ประโยคคำพูดที่เราไม่สามารถใช้ได้ในตอนเล่นเกมส์ไม่แปลกที่ผมจะพยายามหาข้อมูลทั้งหมดเท่าที่ผมจะหาได้
เพราการต่อสู้กับศัตรูข้างหน้าสืบไปมีคนมีความสามารถแปลกๆและขี้โกงอีกมากมายนั่นเอง
รู้สึกเหมือนกับคนที่ต้องเข้าโลกใหม่ในวันพีซหรือผู้ใช้เน็นในฮันเตอร์
เราไม่สามารถรู้ได้ว่าคนที่เราจะเจอคนต่อไปจะมีความสามารถแบบใดบ้าง
เราทำได้แค่เตรียมการไว้ก่อนเท่าที่จะทำได้เท่านั้น
“โปว โปว โปวนั่นไม่ใช่ขั้นพื้นฐานที่พวกข้าจะสอนได้ในวันเดียว เจ้าอาจจะต้องใช้เวลานับร้อยปีของการเป็นโยวไคและฝึกอย่างหนักถึงจะทำได้”
ผมพยักหน้ารับ
“ผมยังไม่สามารถจับเคล็ดลับได้ช่วยชี้แนะด้วยครับ”
ฟรึ่บ
ร่างกายของผมกลายเป็นร่างสิงโตที่มีแสงทองคำเรื่อขึ้นมา
Golden Lion สิงโตทองคำ
“โปว โปว เจ้า”
ทันใดนั้นร่างสิงโตก็เปลี่ยนสีกลายเป็นสีเงินสลับกับสีทอง
Silver Lion สิงโตเงิน
“ฟู่”
ผมกลับมาเป็นร่างมนุษย์แล้วกล่าวว่า
“อย่างที่เห็นล่ะครับผมยังมีรายละเอียดที่ยังไม่เข้าใจอยากให้ท่านเขาเงินเขาทองชี้แนะเล็กน้อย”
แต่ร่างมาสค็อตเขาเงินเขาทองร่วงลงกับพื้น
“โปวเจ้าเป็นใครกันแน่?”
เขาเงินเขาทองกล่าวอย่างอ่อนแรง
“เจ้าชายที่แข็งแกร่งที่สุดไงล่ะ”
คานาเอะกล่าวพร้อมกระโดดเกาะหลังผม
ทั้งที่การขโมยเคล็ดวิชาระหว่างต่อสู้เป็นเรื่องธรรมดาแค่ผมไม่อยากใช้วิชาที่ยังไม่สมบูรณ์ต่อหน้าเจ้าของวิชาเท่านั้นเอง