หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 15 วิธีการของนาง (2)

        หลังชิงอวี้ไปแล้ว เจียงเย่ว์เหยาก็โยนถุงเครื่องหอมทิ้งไปอีกด้านทันที นางนอนอยู่บนเตียงสักพัก ก่อนลุกขึ้นมาหยิบถุงเครื่องหอมใบนั้น รอจนตกกลางดึกจึงค่อยเปิดดูอย่างเงียบๆ ครั้นเห็นว่ากลีบดอกไม้ด้านในล้วนเป็นพวกดอกไม้ที่บานในเรือนชิงจื่อสองสามชนิดนั้นก็หัวเราะอย่างดูแคลน แล้วเย็บมันกลับเข้าไปใหม่ หมายจะผูกห้อยเอวหลังตื่นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น

        “คุณหนู”

        หลังออกมาจากห้องหลิงเสวี่ย ชิงอวี้ก็ไปที่ห้องหลิงทิงรอบหนึ่ง นางนั่งอยู่ในห้องหลิงทิงสักพัก ครั้นชิวเอ๋อร์ออกไปเข้าห้องสุขา นางเองก็ลุกขึ้นขอตัวลา หลังกลับมาอาบน้ำที่เรือนชิงจื่อขจัดความอัปมงคลบนร่างกายจนหมดเกลี้ยงแล้ว ถึงค่อยมาปรนนิบัติกู้อวิ๋นหวงอาบน้ำ หลังอาบน้ำเสร็จ สองคนต่างนั่งลงริมหน้าต่าง สายลมยามราตรีพัดเอื่อยๆ คนหนึ่งอ่านหนังสือรอผมแห้ง อีกคนถักเชือกอย่างชำนาญมือ

        กู้อวิ๋นหวงไม่ชอบห้อยเครื่องประดับบนร่างกาย ด้วยรำคาญน้ำหนักที่จะส่งผลต่อการเคลื่อนไหว ชิงอวี้จึงต้องคิดหาวิธีอื่นโดยใช้เชือกถักมาแทน เชือกลายมงคลหรูอี้เสร็จหนึ่งเส้น ชิงอวี้ขยับข้อมืออย่างคล่องแคล่วขณะพูดไปพลาง “วันๆ เฉี่ยวเอ๋อร์เอาแต่ประจบขอข้าวของจากเจียงเย่ว์เหยา คุณหนูจะไม่จัดการหรือเจ้าคะ”

        “คนหนึ่งเต็มใจให้ อีกคนเต็มใจรับ ปล่อยพวกนางไปเถอะ” กู้อวิ๋นหวงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

        ชิงอวี้ครุ่นคิด “บ่าวเพียงเป็นห่วง ไม่อยากให้เฉี่ยวเอ๋อร์เดินตามรอยของชิวเอ๋อร์”

        “แต่ไรมาเรือนชิงจื่อไม่เคยขาดคน” กู้อวิ๋นหวงเอ่ย

        เห็นกู้อวิ๋นหวงพูดเช่นนี้ ชิงอวี้ก็หยุดบทสนทนาแล้วลงมือถักเชือกต่อ นางมีฝีมือยอดเยี่ยม รูปแบบลวดลายการถักไม่เหมือนใคร ทั้งยังสามารถใช้ลูกปัดหยกเม็ดเล็กๆ วาดมังกรแต้มนัยน์ตา[1]เติมประดับให้ยิ่งดูมีชีวิตชีวาและไม่จืดชืดจำเจ

        เชือกประดับถักเสร็จหลายเส้น เวลาก็ค่ำมากแล้ว หลังเลือกเชือกถักลายถวนฮวาเอาไว้ใช้สำหรับวันพรุ่งนี้เสร็จก็เก็บเส้นอื่นๆ ไป แล้วกลับมาเก็บหนังสือในมือของกู้อวิ๋นหวง เตือนให้นางเข้านอนพักผ่อน

        กู้อวิ๋นหวงส่ายศีรษะอย่างเอ็นดู ก่อนจะขึ้นบนเตียงอย่างว่าง่าย ชิงอวี้สอดมุมผ้าห่ม เว้นโคมไฟที่ทำจากเขาแพะและหยกขาวไว้ดวงหนึ่ง แล้วดับโคมไฟดวงอื่นๆ ที่เหลือ ก่อนออกไปจู่ๆ นางก็นึกถึงเรื่องของหมอซ่งขึ้นมา ชะงักฝีเท้าหยุดเดิน “ที่คุณหนูสั่งให้คุณหนูรองไปจัดการท่านหมอซ่ง เพราะรู้แต่แรกแล้วว่าเด็กรับใช้ช่วยงานในห้องครัวผู้นั้นมีความสามารถด้านวิชายุทธ์ และเขาก็ยังเป็นคนของคุณหนูรองด้วยอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”

        นึกถึงเมื่อคืนตอนนางตามเด็กรับใช้คนนั้นไปถึงหน้าประตูโรงหมอของท่านหมอซ่ง เห็นเด็กรับใช้ผู้นั้นออกแรงดีดผลหลี่[2]ใส่เข่าของท่านหมอซ่ง ท่านหมอซ่งร้องโอดโอยล้มลง หัวกระแทกเข้ากับขั้นบันไดพอดิบพอดีไม่มีคลาดเคลื่อน ตอนนี้พอนึกถึงความแม่นยำและความชาญฉลาดในการวางแผน ก็อดไม่ได้อยากจะเอ่ยชมเชย ที่มากไปกว่านั้นก็คือ ชิงอวี้กลับนับถือความสามารถในการคาดเดาดุจเทพของคุณหนู

        “ตอนนี้รู้แล้วสินะ” กู้อวิ๋นหวงยกยิ้ม นางมั่นใจว่าไม่ได้ดูกู้หมิงจูผิดไป หรือบางทีกู้หมิงจูอาจแข็งแกร่งมาโดยตลอด เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสได้แสดงออกมาก็เท่านั้น ทว่าสำหรับนางแล้ว ยิ่งกู้หมิงจูแข็งแกร่งยิ่งเป็นผลดีต่อนาง

        ชิงอวี้ร้อง ‘อ้อ’ หนึ่งเสียงแล้วถามต่อ “ท่านหมอซ่งไม่อยู่แล้ว นายท่านจะต้องเชิญหมอท่านอื่นมาแน่ จัดการท่านหมอซ่งได้ แล้วหมอคนอื่นล่ะเจ้าคะ จะทำเช่นไร”

        “เดี๋ยวพรุ่งนี้เจ้าจะได้รู้”

        ชิงอวี้ได้แต่ตอบเสียง ‘อ้อ’ อีกหน แล้วออกไปนอนข้างนอกอย่างว่าง่าย นอนหลับตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าด้านนอกเพิ่งเริ่มสาง นางลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง พวกสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกกำลังตัดเล็มหญ้ากันแล้ว มองหารอบๆ ไม่เห็นตัวเฉี่ยวเอ๋อร์ คาดว่าน่าจะช่วยงานอยู่ในห้องครัวเล็ก นางจึงกลับเข้าห้องเตรียมน้ำร้อน จากนั้นจึงไปปลุกกู้อวิ๋นหวง

        “ประเดี๋ยวจะไปเรือนจิ้งอี๋หรือไม่เจ้าคะ” หลังทานอาหารเสร็จ ชิงอวี้ก็ถามขึ้นระหว่างที่เจียงเย่ว์เหยาเก็บชามตะเกียบ

        กู้อวิ๋นหวงตอบอืมเสียงหนึ่ง ก่อนจะผินหน้ามองทางเจียงเย่ว์เหยา “ในเมื่อเจ้าพอจะรู้หลักวิชาแพทย์อยู่บ้าง ประเดี๋ยวก็ไปด้วยกันเถอะ”

        “เจ้าค่ะ” เจียงเย่ว์เหยาขานรับด้วยความดีใจ เก็บกวาดชามและตะเกียบเสร็จอย่างรวดเร็ว ทั้งยังตั้งใจกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้องหลิงเสวี่ยก่อนจะติดตามกู้อวิ๋นหวงไปยังเรือนจิ้งอี๋

        

        เชิงอรรถ

^ วาดมังกรแต้มนัยน์ตา อุปมาถึงการเติมแต้มจุดเล็กๆ ในผลงานทำให้ผลงานดูสมบูรณ์หรือมีเสน่ห์น่าสนใจมากยิ่งขึ้น^ ลูกพลัม