ณ โรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งหนึ่ง
บรรยากาศรายล้อมไปด้วยต้นไม้เรียงรายสวยงาม อาคารโรงเรียนใหญ่โต สมกับเป็โรงเรียนประจำจังหวัดชื่อดังผู้ปกครองทุกคนอยากจะให้ลูกๆของพวกเขาได้เข้าโรงเรียนนี้กันทั้งนั้นจึงต้องทำทุกวิถีทาง เพื่อจะได้เข้าโรงเรียนแห่งนี้
เวลานี้เป็เวลากลางวัน มักจะมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชอบนั่งเล่นอยู่ที่อัฒจันทร์เธอถือน้ำแดงหนึ่งแก้วและลูกชิ้นปิ้งสองไม้มาด้วยทุกครั้ง เพื่อมาชมบอลขณะที่เธอดูการเตะบอลเพลินๆอยู่นั้น เพื่อนของเธอก็มานั่งข้างๆ
“ขวัญข้าว เพื่อนรัก มานั่งดูบอลอยู่นี่เช่นเดิมเลยนะ”
“อืม”
ขวัญข้าวตอบเพื่อนข้างๆ ไม่ยอมละสายตาจากการดูบอลสักเสี่ยววินาที เพื่อนของเธอเริ่มสงสัยว่าการชมบอลมันน่าดูอะไรกันนักหนาจึงตั้งใจดูบ้าง แล้วหันมามองขวัญข้าวเป็ระยะ เธอจึงยิ้มกริ่ม
“เธอชอบเก็นจิหรอ”
เพื่อนเธอดูขวัญข้าวได้สักพักก็พอจะเข้าใจแล้ว เนื่องจากการชมบอลของขวัญข้าวไม่ได้ดูการเตะบอลจริงๆแต่มุ่งมั่นดูคนๆหนึ่งอยู่ต่างหาก
เมื่อเพื่อนของเธอรู้แล้วว่าขวัญข้าวชอบใครขวัญข้าวจึงต้องรีบหันไปมองเพื่อนของเธอ
“ชู่ ห้ามบอกใครนะ”
เธอยกนิ้วชี้ขึ้นมาตรงริมฝีปากเธอเอง เป็การบอกว่าเื่นี้ต้องเป็ความลับมากๆขวัญข้าวไม่เคยบอกใคร จึงอยากให้เื่นี้เป็ความลับให้มากที่สุดเธอคิดว่าการแอบชอบใครสักคนมันก็พอแล้ว
“นั่นไงเขายิ้มมาแล้ว”
เพื่อนของขวัญข้าวตื่นเต้นมากที่เก็นจิยิ้มให้ส่วนขวัญข้าวเองก็ยิ้มตอบกลับไปมันดูเป็เื่ธรรมดา สำหรับสองคนนี้กันเสียแล้วเพราะจะมีรอยยิ้มให้กันทุกครั้งที่เห็นหน้า
ตึ้งตึงตึงตึ่ง ตึ่งตึงตึ้งตึง เสียงออดโรงเรียนดังขึ้น
“ว้า ได้เวลาเรียนแล้ว เสียดายจัง”
เพื่อนของขวัญข้าวบ่นอุบ
“เสียดายอะไร ไปเรียนกันเร็ว”
ขวัญข้าวรีบดึงมือเพื่อนของเธอขึ้น เพื่อบอกให้รีบไปเรียนได้แล้วแต่เพื่อนของเธอยังอิดออด ไม่ยอมไปสักที
“เดี๋ยวก่อนสิ ทักทายเก็นจิก่อน”
“ทักทายอะไร ไม่เอานะฟ้า”
“เถอะน่า”
ขวัญข้าวปล่อยมือเธอ แล้วเดินจากไปเฉยๆ
“ขวัญข้าว”
เพื่อนของขวัญข้าวเรียก แต่ขวัญข้าวไม่หันกลับมา ดูเหมือนเธอจะรีบเดินมากๆจนตอนนี้เดินไปไกลมากแล้วเพื่อนของขวัญข้าวจึงะโเรียกอีกคนแทน
“เก็นจิ”
เก็นจิ ซึ่งกำลังจะเดินอยู่ก็ต้องหยุด แล้วหันกลับมาตามเสียงเรียก ฟ้าซึ่งเรียกให้เก็นจิหันมาก็ต้องนิ่งคิดสักครู่เธอรู้สึกหงุดหงิดใจ เมื่อจะพูดแต่กลับไม่รู้จะเริ่มพูดตรงไหน
“โทษที ไม่มีอะไรแล้ว”
ฟ้าจับหลังคอตัวเองอย่างเก้อเขิน แล้วรีบเดินจากไปทันที ปล่อยให้เก็นจิยืนงง สักพัก แล้วเขาจึงหันกลับไปเดินต่อไป
ห้องเรียน
“ขวัญข้าวเธอเดินหนีทำไมอ่ะ”
“ฟ้า เราบอกแล้วไง”
ขวัญข้าวพูดอย่างหงุดหงิด
“ก็เธอชอ..”
ขวัญข้าวรีบปิดปากเพื่อนรัก
“ฉันบอกให้เงียบๆ”
“อืม”
เพื่อนรักของขวัญข้าวพยักหน้าตกลง เพราะตอนนี้เธอโดนปิดปากจนพูดไม่ได้ทำได้เพียงอืม ตกลง ขวัญข้าวจึงค่อยๆปล่อยมือออก
“เธอไม่อยากจะ”
“ไม่ แบบนี้ดีแล้ว”
ฟ้าทำหน้างอ เธอหมดสนุกที่เพื่อนรักปฏิเสธตอนแรกเธอนึกอยากให้เพื่อนสมหวัง แต่เมื่อเห็นเพื่อนเธอไม่ยอม จึงปล่อยไป
ขวัญข้าวยังทำเช่นเดิมทุกครั้งที่พักเที่ยง ส่วนเพื่อนรักของเธอฟ้าก็มานั่งอยู่ด้วยทุกครั้ง การชมบอลของขวัญข้าว คือการชมเก็นจิ มากกว่าฟ้ามองเห็นเพื่อนรักและเก็นจิ ส่งสายตากันไปมาก็หดหู่เพราะในใจลึกๆอยากให้เพื่อนรักสมหวัง
ฟ้าสังเกตุไปเห็นกระเป๋าของขวัญข้าวที่มีพวงกุญแจอยู่ แต่พวงกุญแจนั้นเหมือนจะมีกระดาษอะไรอยู่นะ ฟ้ามองมันอยู่ก็รู้สึกประหลาดใจ จนมาถึงเวลาเข้าเรียน่บ่ายเป็่เวลาที่ ขวัญข้าวอยากเข้าห้องน้ำ ปกติฟ้าจะไปเป็เพื่อนแต่ครั้งนี้เธอปฏิเสธไม่ไป เพราะเธออยากรู้ว่าในพวงกุญแจมีอะไรกันแน่ถ้าหากบอกไปตรงๆ ขวัญข้าวน่าจะไม่ยอม แล้วต้องเก็บพวกกุญแจไป แต่ถ้าเธอแอบเปิดดูเองโดยไม่บอกขวัญข้าวน่าจะดีกว่า เมื่อขวัญข้าวไปแล้วเธอจึงปฏิบัติการทันที
เธอค่อยๆหยิบพวกกุญแจขึ้นมา แล้วค่อยๆใช้มือแงะสิ่งที่อยู่ข้างใน ในที่สุดมันก็ออกมาจนได้ว่าแล้วต้องเป็กระดาษ เขียนว่าอะไรกันนะ
เธอคลี่กระดาษออกก็ต้องตาโต มันคือจดหมายบอกรัก ซึ่งเพื่อนรักของเธอเขียนจดหมายรักถึงเก็นจิเมื่อเธออ่านจนจบ สมองของเธอก็แล่นขึ้นทันที ฟ้ายิ้มกริ่มอย่างสุขใจ
เวลาพักเที่ยงมาถึง เป็เวลาเดิมที่ขวัญข้าวนั่งอยู่ที่อัฒจันทร์เธอถือน้ำแดงหนึ่งแก้วและลูกชิ้นปิ้งสองไม้มาด้วยเช่มเดิม
วันนี้ต่างออกไปเก็นจิยังไม่มา ส่วนฟ้าซึ่งเดินมาด้วยรอยยิ้มไม่หุบนั่งลงข้างๆขวัญข้าวก็ต้องชะงัก เพราะมองไม่เห็นเก็นจิ
“วันนี้เก็นจิไม่มาหรอ”
“ไม่รู้”
ขวัญข้าวตอบเพื่อนรักเธอนั่งด้วยสีหน้าเศร้าๆเล็กน้อย ส่วนฟ้าเริ่มนั่งไม่ติด เริ่มพยายามหาเหตุผลดีๆมาคิด
“สงสัยเก็นจิติดธุระ หรือไม่ก็ไม่สบายหรือเปล่า”
“สงสัยนะ”
ฟ้ารู้สึกเสียใจที่เอาเหตุผลเื่เก็นจิไม่สบายมาบอกเพื่อนรักเพราะจะยิ่งไม่สบายใจเป็ห่วงเก็นจิ ตอนนี้เธอได้แต่ภาวนาว่าจะไม่มีอะไร ที่ไม่คาดฝันนะ
จดหมายหาย! ขวัญข้าวใ ดูพวงกุญแจของเธอ เธอมั่นใจว่าเธอใส่มันลงไปอย่างดีและคอยดูอยู่ตลอด แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว
ฟ้าซึ่งตอนนี้เธอคิดว่าเพื่อนรักของเธอต้องรู้แล้วว่าจดหมายเธอหายไป จิตใจตอนนี้ของฟ้าจึงเริ่มไม่อยู่กับตัวและดูเหมือนขวัญข้าวจะหันมาทางเธอแล้ว
“ไม่รู้สิเราไม่รู้”
“เธอทำอะไรฟ้า”
ดูเหมือนจะปิดบังเพื่อนรักไม่ได้สินะฟ้าเหงื่อตก แม้บรรยากาศในห้องเรียนจะเย็นมากก็ตาม
ใน่พักเที่ยงของทุกวันขวัญข้าวจะมานั่งอยู่เช่นเดิมแต่หลายวันมานี้ หรือั้แ่จดหมายหายไป ก็ไม่เจอเก็นจิอีกเลยนับั้แ่นั้นมา
“ขวัญข้าว”
ฟ้าเดินมาอย่างเร่งรีบเธอเหงื่อแตกพลั่ก ดูเหมือนจะเื่ใหญ่ เพราะเพื่อนรักของเธอไม่เคยเป็แบบนี้
“เกิดอะไรขึ้นฟ้า”
“เราจะมาบอกเธอว่าเก็นจิ เก็นจิเขาลาออกจากโรงเรียนไปอยู่ที่อื่นแล้ว”
ั้แ่นั้นมาขวัญข้าวก็ไม่ไปนั่งที่อัฒจันทร์อีกเลยฟ้ารู้สึกผิดที่ไม่ได้บอกเพื่อนรัก เื่ที่ขโมยจดหมายรักไปให้เก็นจิเธอกลัวว่าเพื่อนจะโกรธจึงปิดบังไว้ แต่มาวันนี้เธอยอมรับทุกอย่างเพราะสงสารเพื่อน อยากให้เพื่อนรักตัดใจได้
“ขวัญข้าว เื่ทุกอย่างอาจจะเป็เพราะเราก็ได้นะ”
“เื่อะไร”
ฟ้าก้มหน้านิ่งเงียบไปสักพักเธอทำใจได้แล้วจึงเงยหน้าพูดกับเพื่อนรักทันที
“เราเอาจดหมายรักของเธอไปให้เก็นจิเองมันอาจจะเป็เพราะ..”
ฟ้ายังพูดไม่ทันจบขวัญข้าวก็พูดตัดเธอขึ้นมา
“เธอไม่ผิดเลยฟ้าถ้าเก็นจิลาออกเพราะจดหมายรักของฉัน รังเกียจฉัน ถึงกับทำเื่ใหญ่ขนาดนี้ เขาก็ไม่มีค่าพอที่ฉันจะรู้สึกดีๆด้วยอีกแล้ว”
ถ้าเขามีใจให้ฉันบ้างถึงแม้ว่ามีเหตุจำเป็ต้องลาออกอย่างน้อยมาบอกฉันก่อนก็ยังดี หรือเขาอาจคิดว่าการลาออกครั้งนี้ของเขาดีที่สุดแล้ว ที่ไม่ต้องพบหน้าฉันอีก
879
![[จบ] หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718348122_62909388.webp)
