ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        หากใส่ยาฆ่าแมลงลงในชาชาจะต้องเปลี่ยนสีและรสชาติอย่างแน่นอน แม้ว่าจะใส่เพียงเล็กน้อยแต่ก็จะมีรสชาติที่ฉุนมาก

        แต่หากฉีดพ่นยาฆ่าแมลงบนต้นชาใบชาที่ถูกเก็บก็จะผ่านการคั่ว เมื่อนำมาชงเป็นน้ำชา กลิ่นของยาฆ่าแมลงก็จะหายไป

        หากปริมาณของยาฆ่าแมลงมีไม่มากก็สามารถมองข้ามได้เช่นนั้นไม่ว่าจะตรวจสอบใบชาหรือน้ำชาก็ยังสามารถตรวจพบปริมาณของสารกำจัดศัตรูพืชตกค้างได้การดื่มชาที่มีสารกำจัดศัตรูพืชตกค้างเป็นเวลานานย่อมมีผลแน่นอนและมันส่งผลกระทบต่อร่างกายมนุษย์

        เช่นนั้นการแทนที่ยาฆ่าแมลงด้วยยาพิษ ถ้าแทนที่ด้วยพิษงูหมื่นตัวล่ะ?

        มันจะใช่หลักการเดียวกันหรือไม่? ในชามีพิษงูหมื่นตัว แต่เมื่อชงแล้วกลับไม่มีรสชาติใดๆ เลยไม่เปลี่ยนทั้งสีหรือรสชาติ? มีเพียงการทดสอบระดับมืออาชีพเท่านั้นถึงจะสามารถตรวจจับได้หรือ?

        เมื่อนึกถึงสิ่งนี้หานอวิ๋นซีก็ตกใจ ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง “มันต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!”

        มู่ชิงอู่กลับตกอยู่ในความงุนงง“หวังเฟย ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน?”

        หานอวิ๋นซีที่กำลังจะอธิบายแต่จู่ๆ ก็มีเสียงแหลมของสายลมดังขึ้นมาจากด้านหลัง

        “หวังเฟยระวัง!”

        มู่ชิงอู่อุทานทันใดนั้นก็ผลักหานอวิ๋นซีไปทางต้นชา และหันหลังมาเพื่อปกป้อง

        เขาที่มีประสบการณ์ในสนามรบมาอย่างโชกโชนนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเสียงลูกธนูแหลมคมที่ดังมาจากข้างหลัง

        มีผู้ลอบสังหาร!

        ในขณะที่มู่ชิงอู่หันกลับมาเพื่อป้องกันหานอวิ๋นซีไว้ก็ดึงดาบยาวออกมา และฟันลงไปที่ลูกธนูแหลมคมที่กำลังพุ่งเข้าหาเขาท่าทางการเคลื่อนไหวนั้นชัดเจนและเรียบร้อยสวยงามมาก

        ลูกธนูที่แหลมคมร่วงหล่นลงทว่ากลับมองไม่เห็นว่ามือสังหารอยู่ที่ไหน ข้างหน้าเต็มไปด้วยความว่างเปล่าไม่มีอะไรนอกจากต้นชาและความเงียบ

        มู่ชิงอู่ที่ไม่ลังเลแม้แต่น้อยคอยระมัดระวังความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นโดยรอบ พลางตะโกนว่า “เรียกองครักษ์มามีคนลอบสังหาร!”

        ปรมาจารย์ชาสองคนที่อยู่ด้านข้างตกใจมากจนหันกลับและวิ่งหนีทันทีองครักษ์ของสวนชายังไม่ทันจะมา ทว่าทันใดนั้นลูกธนูอีกดอกก็พุ่งมาจากด้านขวาและมู่ชิงอู่ก็ฟันมันอย่างง่ายดายด้วยดาบยาวของเขา

        ด้วยเพราะหวังเฟยที่อยู่ข้างหลังเขาจึงไม่กล้าที่จะไล่ตามไป นอกจากนี้ ภูมิประเทศที่พวกเขาอยู่นั้นไม่เอื้ออำนวยต่อการไล่ล่ามู่ชิงอู่จึงได้แต่อยู่นิ่งๆ และรอให้หน่วยช่วยเหลือมาถึง

        มองจากความเร็วของลูกธนูแล้วมีมือสังหารเพียงคนเดียว

        หานอวิ๋นซีอยู่บนต้นชาไม่กล้าขยับเขยื้อน นางยอมรับว่าตนเองขี้ขลาดอย่างมาก ทั้งยังไม่รู้ศิลปะการต่อสู้ใดๆหากไม่ระวัง นางต้องตายแน่ๆ!

        “หวังเฟยทหารหน่วยช่วยเหลือจะมาถึงในไม่ช้านี้ ข้าต้องขออภัยท่านด้วย” มู่ชิงอู่กระซิบ

        “มะ...ไม่เป็นไร!เจ้าระวังด้วยล่ะ” หานอวิ๋นซีรู้สึกไม่สบายเล็กน้อย นางงอตัวเก้าสิบองศาร่างทั้งร่างพิงไปที่ต้นชา รู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา

        “ฟึ่บ...”ลูกธนูคมอีกดอกมาจากทางด้านซ้าย!

        มู่ชิงอู่ยังคงฟันมันร่วงลงอย่างโหดร้ายและพูดอย่างเย็นชา“ใครกัน?มัวแต่หลบๆ ซ่อนๆ วีรบุรุษประสาอะไรกัน!”

        หานอวิ๋นซีเหงื่อตก...เขาเป็นนักฆ่าจะไปพูดเรื่องวีรบุรุษอะไรกับเจ้ากัน เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะความสามารถที่จำกัดเลยได้แต่ลอบโจมตี และทำได้เพียงลอบโจมตีต่อไปเท่านั้น

        ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วทำไมไม่รีบออกมาปรากฏตัวในตอนที่ทหารหน่วยช่วยเหลือยังมาไม่ถึงล่ะ?

        หานอวิ๋นซีผู้ซึ่งไม่เคยพบนักฆ่ามาก่อนและไม่เคยเจอการเฆี่ยนตีหรือการฆ่าใดๆ รู้สึกสบายใจขึ้นมากหลังจากคาดเดาเช่นนั้น

        แต่ใครจะรู้ว่าจู่ๆ มู่ชิงอู่ก็ตกใจและพูดด้วยเสียงเบาว่า “หวังเฟย พวกมันมีจำนวนไม่น้อยเลย!ขออภัยท่านล่วงหน้า”

        “อะไรนะ?”

        ก่อนที่หานอวิ๋นซีจะเข้าใจมู่ชิงอู่ก็หันหลังกลับ กอดนางไว้ในอ้อมแขนของเขา แล้วบินขึ้นไปในอากาศในขณะเดียวกัน ก็มีลูกธนูแหลมคมนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทางพร้อมๆ กัน“ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!” เสียงของลูกธนูพุ่งเข้ามาไม่หยุดอย่างไม่รู้จบ!

        มู่ชิงอู่โอบหานอวิ๋นซีไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนาด้วยมือข้างหนึ่งส่วนอีกข้างก็ถือก็ดาบฟันลูกธนู ขณะเดียวกันก็เบี่ยงตัวหลบ

        หานอวิ๋นซีฝังศีรษะไว้ในอ้อมแขนของเขาด้วยการหลบขึ้นและลงอย่างรุนแรง หมุนตัวไปมานางรู้สึกวิงเวียนและมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับได้ยินเสียงลูกธนูคมและดาบยาวปะทะกันอย่างชัดเจน“แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง!” รวดเร็ว เสียงดัง และรุนแรงสุดๆ

        คิดไม่ถึงว่าจะมีคนซุ่มโจมตีมากขนาดนี้เป้าหมายของพวกเขาคือมู่ชิงอู่หรือนางกัน?

        มู่ชิงอู่จดจ่ออยู่กับการตอบโต้ทว่ามือสังหารยังไม่ปรากฏตัวออกมาพวกเขาซ่อนตัวอยู่ในต้นชาและใช้ลูกธนูจากหน้าไม้ซึ่งง่ายต่อการยิง

        เหตุผลที่เมื่อครู่ไม่ได้ยิงธนูทั้งหมดเป็นเพราะกังวลว่าจะถูกจับได้เร็วเกินไปและไม่สามารถทำร้ายเขาได้คงอยากจะให้เขาได้รับบาดเจ็บก่อน แล้วค่อยยิงอย่างเต็มกำลังทีหลัง

        เห็นได้ชัดว่ามือสังหารเหล่านี้รู้จักเขาเป็นอย่างดี!

        อาจเป็นมือสังหารที่ลอบสังหารเขาในเมืองหลวงครั้งก่อน?

        ในขณะนี้มู่ชิงอู่ไม่สามารถสนใจอะไรได้มากมายนักภารกิจแรกของเขาคือการปกป้องหวังเฟยและห้ามให้นางได้รับอันตรายใดๆ อย่างเด็ดขาดมิฉะนั้นเขาคงไม่สามารถอธิบายกับจวนฉินอ๋องได้

        มีจำนวนลูกธนูที่แหลมคมมากขึ้นเรื่อยๆมู่ชิงอู่ที่เดิมทีไม่มีโอกาสหลบหนีอยู่แล้วจนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถหาโอกาสที่จะโจมตีกลับได้เขาทำได้เพียงต้านทานเท่านั้น

        มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาโชคดีคือที่นี่เป็นสวนชาและกำลังเสริมจะมาถึงในไม่ช้า

        ถ้าพวกเขาถูกลอบสังหารในถิ่นทุรกันดารด้วยกำลังของศัตรูเช่นนี้ เขาก็คงต้านได้ไม่นาน

        “เร็วเข้า!พวกมันซ่อนตัวอยู่ในต้นชา!”

        “แยกย้ายค้นหา!”

        ในไม่ช้าก็มีคำสั่งอันแข็งกร้าวและไม่ใช่ใครอื่นนอกจากผู้ดูแลสวนชา ผู้แทนของเจ้าของร้านและซ่างกวน

        ชายวัยสี่สิบต้นๆไว้หนวดเครา ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง

        เขาหันกลับพร้อมกับดึงดาบออกมาและเหาะขึ้นไปในอากาศเพื่อช่วยมู่ชิงอู่ในขณะเดียวกันก็ออกคำสั่ง

        หลังจากนั้นองครักษ์จำนวนมากในชุดสีเขียวก็รีบลงมาจากภูเขาทันที แต่ละคนมีรูปร่างแข็งแรงถือดาบและพุ่งเข้าไปในพุ่มไม้ชาที่หนาแน่น

        ทันทีที่กองกำลังเสริมมาถึงมีเพียงเสียงหวีดหวิวแปลกๆ ลูกธนูที่แหลมคมก็หยุดลงในทันทีเห็นแค่เพียงมือสังหารแต่ละคนสวมหน้ากากสีดำ ลุกขึ้นยืนจากต้นชาและถอยกลับไปทุกทิศทาง

        ซ่างกวนรีบเหาะตามไปทันทีชักดาบยาวออกมาและแทงเข้าที่ด้านหลังของนักฆ่าโดยตรง เขาไล่ตามไปชักดาบฟันลูกธนูตรงหน้าที่ยิงเข้ามา และรีบเหาะไปข้างหน้าทันทีแล้ววางดาบยาวลงบนคอของนักฆ่า

        “อย่าขยับมิฉะนั้นเจ้าจะตาย!” ซ่างกวนพูดอย่างเย็นชา

        ในเหตุการณ์เช่นนี้แน่นอนว่าต้องรักษาชีวิตไว้และการจับคนที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นสำคัญกว่าการฆ่าทุกคน

        แต่ใครจะรู้ว่านักฆ่าไม่ได้หันหลังกลับไปเดินเข้ามาใกล้อย่างเงียบๆ และลากคอตัวเองไปกับคมดาบและฆ่าตัวตาย!

        ซ่างกวนตกใจทว่าก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก และไล่ตามนักฆ่าคนอื่นที่อยู่รอบๆ อีกครั้งและทุกทิศทุกทาง องครักษ์ของโรงน้ำชาได้ต่อสู้กับนักฆ่า เสียงอาวุธปะทะกันดังระงม

        มู่ชิงอู่เองก็อยากที่จะตามไปและต้องการจับคนที่ยังมีชีวิตอยู่เพื่อสอบสวนแต่เขาต้องอดทนไว้ เพื่อปกป้องหวังเฟย

        ปกป้องหานอวิ๋นซีให้ห่างจากสนามรบเขาลงสู่พื้นราบสูง ทันทีที่ลงถึงพื้น เขาก็ปล่อยมือทันทีและพูดอย่างจริงจังว่า“หวังเฟย ขออภัยที่ล่วงเกิน”

        “ไม่เป็นไรข้าต้องขอบคุณเจ้าเสียมากกว่า!” หานอวิ๋นซีลูบหน้าอกตัวเองโดยยังมีความรู้สึกตื่นตระหนก

        เดิมทีคิดว่ามีนักฆ่าเพียงคนเดียวแต่ใครจะรู้ว่ามีการซุ่มโจมตีมากมายขนาดนี้ โชคดีที่มีกำลังเสริมไม่เช่นนั้นคงไม่มีใครรู้ว่านางและมู่ชิงอู่เสียชีวิตได้อย่างไร

        เมื่อมองไปที่การต่อสู้ที่ดุเดือดด้านล่างมู่ชิงอู่ยังคงไม่กล้าที่จะประมาทและคอยจับตาดูสถานการณ์รอบข้างตลอดเวลา

        ในไม่ช้ากำลังเสริมอีกกลุ่มหนึ่งก็เข้ามาล้อมภูเขาทั้งหมดจากด้านนอกทำให้นักฆ่าไม่สามารถหลบหนีได้อีก

        นักฆ่าค่อยๆถอยและค่อยๆ รวมตัวกันที่ศูนย์กลาง พวกเขาที่ไม่ยอมแพ้ในการโจมตีแต่ละคนยิงธนูหน้าไม้ออกไปอย่างต่อเนื่องบังคับให้องครักษ์โรงน้ำชาต้องต้านทานไว้อย่างระมัดระวัง

        หานอวิ๋นซีและมู่ชิงอู่ที่มองอยู่ทั้งคู่ต่างกังวลว่าซ่างกวนจะสามารถจับเขาได้เป็นๆ หรือไม่

        “แม่ทัพใหญ่คนเหล่านี้ตามท่านมาใช่หรือไม่?” หานอวิ๋นซีถามเบาๆนางรู้ว่าตนเองทำให้หลายคนขุ่นเคืองใจแต่ความคับข้องใจเหล่านั้นไม่คุ้มค่ากับศัตรูที่พยายามลอบสังหารนางต้องรู้ว่าความผิดในการลอบสังหารหวังเฟยนั้นร้ายแรงอย่างมาก เบาที่สุดคือตัดศีรษะทั้งครอบครัวและหนักที่สุดก็คงประหารแม้กระทั่งคนในตระกูล

        “อืมพวกเขารู้จักข้าเป็นอย่างดี” มู่ชิงอู่พูดอย่างใจเย็น สายตาของเขามองไปที่สนามรบ

        แต่ใครจะรู้จู่ๆ ตอนนี้ก็มีเสียง “ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด” ดังขึ้นในหูของหานอวิ๋นซี

        จากความถี่ของเสียงเตือนนี้นางได้รับแจ้งว่ามีพิษกำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วและมันคงจะอยู่ข้างหลัง

        หานอวิ๋นซีที่ยังไม่ทันจะตั้งตัวก็หันศีรษะไปมองข้างหลังโดยไม่รู้ตัว

        “อ๊า…”

        หานอวิ๋นซีกรีดร้องเสียงดังและไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนผลักมู่ชิงอู่ออกไปอย่างแรงมู่ชิงอู่เองก็ถูกผลักลงไปที่พื้นโดยไม่ทันตั้งตัว

        ในเวลาไล่เลี่ยกันดาบคมแทงเข้ามาจากด้านหลังตรงที่มู่ชิงอู่ยืนอยู่เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่หานอวิ๋นซีที่ผลักเขาออกไป ผลลัพธ์ที่ตามมา…คงไม่ต้องคาดคิด!

        คิดไม่ถึงว่าจะสามารถเข้ามาใกล้ได้โดยไม่มีเสียงแม้แต่น้อยทั้งยังเกือบจะฆ่ามู่ชิงอู่โดยที่มู่ชิงอู่ไม่ทันได้สังเกตเห็นอีกด้วย?

        นี่มันยอดฝีมือหรือไร?

        ข้างหลังคือนักฆ่าหญิงในชุดดำพร้อมดาบในมือไม่ต้องสงสัยเลยว่าศิลปะการต่อสู้ของนางเหนือกว่าของมู่ชิงอู่เป็นแน่

        นางเดินเข้ามาใกล้และคว้ามือของหานอวิ๋นซี!

        “ปล่อยข้านะปล่อย!”

        หานอวิ๋นซีตะโกนและต่อต้านอย่างรุนแรงด้วยความหวาดกลัวที่แท้เป้าหมายของนักฆ่าเหล่านี้ไม่ใช่มู่ชิงอู่แต่เป็นนาง!

        ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นนักฆ่าหญิงคนนี้คือมือสังหารตัวจริง! ทั้งหมดที่เหลือคือการหลอก!

        แม้แต่ซ่างกวนที่มองมาก็ถึงกับตกตะลึง

        อย่างไรก็ตามปฏิกิริยาของมู่ชิงอู่นั้นเร็วอย่างมากเขาชักดาบออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะโต้กลับแต่ใครจะรู้ว่านักฆ่าหญิงหันกลับมาในขณะที่จับมือของหานอวิ๋นซีอยู่และแทงไปที่มู่ชิงอู่อย่างรุนแรงด้วยดาบยาว

        ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมู่ชิงอู่ไม่มีทางเลือกอื่น ต่อให้เขาจะโดนดาบแทงก็ต้องปกป้องหวังเฟยไว้ให้ได้

        เขาไม่หลบหลีกใดๆไหล่ของเขาปะทะกับปลายดาบของนักฆ่าหญิงและปลายดาบของเขาก็แทงทะลุหัวใจของนักฆ่าหญิงในเวลาเดียวกัน

        โดยไม่คาดคิดในขณะที่ดาบเหล็กส่องประกาย หานอวิ๋นซีอุทานว่า “ระวัง ดาบของนางมีพิษเจ้าอาจจะตายได้เลยนะ!”

        มู่ชิงอู่ที่สติหลุดลอยไปในขณะที่ดาบทั้งสองกำลังจะแทงกันนักฆ่าหญิงก็หันเหดาบของนางและสะบัดดาบของมู่ชิงอู่ออกไป ในเวลาเดียวกันนางก็ดึงหานอวิ๋นซีเข้าไปในอ้อมแขนหันหลังกลับและวิ่งหนีไป!

        “หวังเฟย!”

        มู่ชิงอู่รู้สึกตื่นตระหนกกระโดดขึ้นไปในทันที ในตอนนี้ซ่างกวนเองก็ได้เหาะผ่านหน้าเขาและไล่ตามไป

        มู่ชิงอู่เองก็ไม่รอช้ารีบไล่ตามไปแต่ไม่คาดคิดว่าความเร็วของนักฆ่าหญิงคนนั้นเร็วมากจนมู่ชิงอู่และซ่างกวนไม่สามารถตามทันได้

        เมื่อเห็นว่าพวกนางกำลังจะออกจากโรงน้ำชาเทียนเซียงจากที่ไกลๆทั้งสองก็วิ่งไล่ตามด้วยกำลังทั้งหมดที่มี แต่กลับตามไม่ทันทำได้เพียงเฝ้าดูอย่างหมดหนทางพร้อมกับร่างที่หายลับไปเหนือเนินเขาหวงซานเพียงพริบตา

        มันจบแล้ว!

        ซ่างกวนทรุดลงกับพื้นอย่างหอบหืดใบหน้าซีดเซียว ฉินหวังเฟยถูกลักพาตัวไปจากโรงน้ำชาเทียนเซียงเรื่องนี้เขาจะรับไหวได้อย่างไร?

        สีหน้าของมู่ชิงอู่นั้นซีดกว่าซ่างกวนรู้ตัวอีกที มือสังหารเหล่านี้ก็พุ่งเข้ามาหาหวังเฟยเสียแล้ว!

        ทั้งสองมองหน้ากันทว่ากลับไม่ทันสีงเกตเห็นว่ามีเงาสีแดงเคลื่อนผ่านและหายไปในภูเขาหวงซาน

        ในไม่ช้าทั้งสองนึกถึงกลุ่มนักฆ่าที่ทิ้งไว้บนไหล่เขาของหนานซาน แต่น่าเสียดายที่ในตอนที่พวกเขามาถึงเห็นเพียงศพกองกันอยู่ และนักฆ่าในชุดดำทั้งหมดฆ่าตัวตาย

        “ไร้ประโยชน์สิ้นดี!”ซ่างกวนโกรธมากจนเตะองครักษ์ออกไป

        มู่ชิงอู่กำหมัดแน่นและพูดอย่างเย็นชา“ค้นหาให้ทั่วภูเขา! ซ่างกวน รีบค้นหาในภูเขาเดี๋ยวนี้! แล้วส่งคนไปรายงานที่จวนฉินอ๋อง!”

        พูดจบและยังไม่ทันจะได้หยุดพักหายใจเขาก็ไปที่เนินเขาหวงซานทันที

        ซ่างกวนไม่กล้ารอช้าเขาจัดการเรื่องนี้ทันที และตัวเขาเองก็เหาะไปที่ยอดเขาซีซานทันทีเกิดเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้ขึ้น เขาต้องรายงานเจ้าของโรงน้ำชา!