หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 182 รุ่งอรุณแห่งการหวนคืน กระแสคลื่นแห่งความลับ

ประตูใหญ่ของสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗) ตั้งตระหง่านดุจผู้พิทักษ์ที่ซื่อสัตย์ มันผ่านร้อนผ่านหนาวมาเนิ่นนานเท่าใดมิอาจทราบได้ เจี้ยนหลิน (剑林) และศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) ก้าวผ่านประตูนั้นเข้ามาในที่สุด บรรยากาศที่คุ้นเคยของสำนักโอบล้อมรอบกาย ทว่าในใจของทั้งสองกลับมิได้สงบอย่างที่คิด

ศิษย์พิทักษ์ประตูสองคนที่กำลังยืนเฝ้าเวรยามด้วยท่าทีที่ค่อนข้างผ่อนคลาย พลันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นการมาถึงของผู้มาเยือนทั้งสอง

ศะ..ศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง หนึ่งในนั้นอุทานออกมาอย่างลืมตัว สายตาของมันจับจ้องไปยังสภาพของเยว่ชิงหลิงที่แม้จะยังคงความสง่างาม แต่ก็มีร่องรอยความอิดโรยและอาภรณ์ที่ขาดวิ่นอยู่บ้าง ก่อนที่สายตาของมันจะเลื่อนมายังเจี้ยนหลิน ศิษย์นอกที่มันเคยเห็นผ่านตาเพียงไม่กี่ครั้ง บัดนี้กลับยืนอยู่เคียงข้างศิษย์พี่หญิงคนงามแห่งตำหนักหยกเย็น อีกทั้งกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้นี้ แม้จะถูกเก็บงำไว้อย่างแนบเนียน แต่ก็ยังให้ความรู้สึกที่แตกต่างและลึกล้ำจนน่าประหลาดใจ

เยว่ชิงหลิงเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ นางมิได้มีเวลาจะมาอธิบายสิ่งใด ข้าต้องรีบเข้าพบผู้อาวุโส นางกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะก้าวเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว เจี้ยนหลินโค้งศีรษะให้ศิษย์พิทักษ์ทั้งสองเล็กน้อยแล้วเดินตามไป ทิ้งไว้เพียงความงุนงงและคำถามมากมายให้แก่ศิษย์ยามทั้งสอง

เมื่อแยกทางกับเยว่ชิงหลิงซึ่งมุ่งหน้าไปยังเขตตำหนักใน เจี้ยนหลินก็เดินกลับมายังเรือนพักศิษย์นอกอันคุ้นเคยของตนเพียงลำพัง บรรยากาศที่เคยแออัดและจอแจในยามปกติ บัดนี้กลับให้ความรู้สึกแปลกแยกอย่างบอกไม่ถูก แม้จะปลอดภัยกว่าในป่าลึก แต่ความอิสระที่เคยมีกลับดูเหมือนจะลดน้อยถอยลง

สายตาหลายคู่ที่จับจ้องมายังเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสงสัย ความอิจฉา หรือแม้แต่ความไม่พอใจเล็กๆ จากผู้ที่เคยดูแคลนเขาในอดีต

‘ดูเหมือนว่าการหายหน้าไปนานของข้า จะกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่น่าสนใจกว่าการฝึกฝนของพวกเขากระมัง’ เขามิได้ใส่ใจสายตาเหล่านั้น กลับเดินตรงไปยังห้องพักอันคับแคบของตนอย่างเงียบเชียบ

ภายในห้อง ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ฝุ่นจับเล็กน้อยตามโต๊ะไม้และเตียงแข็งๆ เขาปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความสงบที่แท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ผ่านมา เด็กหนุ่มค่อยๆ จัดเก็บสัมภาระล้ำค่าที่ได้จากการผจญภัย ทั้งแก่นอสูร สมุนไพรวิเศษ และของที่ได้รับมาจากหน่วยเงาอสูรโลหิต เข้าไปในแหวนมิติ (储物戒指) อย่างเงียบงันและเป็นระเบียบ

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ข่าวการกลับมาของเยว่ชิงหลิงและเจี้ยนหลินก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วสำนักราวกับไฟลามทุ่ง

ข้าได้ยินมาว่าศิษย์พี่หญิงเยว่กลับมาแล้ว แต่นางดูเหมือนจะบาดเจ็บอยู่บ้าง

ที่น่าแปลกกว่านั้นคือ นางกลับมาพร้อมกับเจ้าเด็กเจี้ยนหลินนั่น ศิษย์นอกที่หายหน้าไปพร้อมๆ กันนั่นแหละ

เป็นไปได้อย่างไรกัน หรือว่าเรื่องที่พวกเขาสองคนหายตัวไปในหุบเขาเร้นเมฆา (隐云谷) จะเป็นเรื่องจริง

บทสนทนาทำนองนี้ดังขึ้นในทุกมุมของเขตศิษย์นอก ทำให้เจี้ยนหลินต้องยิ่งเพิ่มความระมัดระวังตัวมากขึ้นเป็นทวีคูณ

ณ ตำหนักหยกเย็นอันสง่างามและเยือกเย็น เยว่ชิงหลิงกำลังรายงานเรื่องราวทั้งหมดต่อหน้าสภาผู้อาวุโสของตำหนักและผู้อาวุโสคนสำคัญอีกสองสามท่านที่ถูกเชิญมาร่วมรับฟังเป็นกรณีพิเศษ บรรยากาศภายในห้องโถงเต็มไปด้วยความตึงเครียด

ทุกถ้อยคำที่นางเอ่ยออกมา ทั้งเรื่องการพลัดหลง การค้นพบสุสานกระบี่ไร้นาม การปะทะกับคนของสำนักอัคคีเมฆาโลหิต และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องของกิเลนเพลิงบรรพกาลและการได้รับมอบหมายให้ดูแล "ไข่แห่งวายุบรรพกาล" (太古风暴之卵) ล้วนสร้างความตกตะลึงให้กับเหล่าผู้อาวุโสอย่างสุดขีด

ไม่น่าเชื่อ สุสานกระบี่ในตำนาน และไข่ของสัตว์เทพบรรพกาล เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก ผู้อาวุโสท่านหนึ่งอุทานออกมาอย่างลืมตัว

เมื่อเยว่ชิงหลิงกล่าวถึงบทบาทของเจี้ยนหลินในการช่วยเหลือ และความสามารถที่เหนือความคาดหมายของเขาในการต่อกรกับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่า สายตาของเหล่าผู้อาวุโสทุกคู่ก็พลันจับจ้องมาที่ชื่อของเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นตาเดียวกัน

เจี้ยนหลิน ศิษย์นอกผู้มีพลังธาตุพฤกษางั้นรึ อาจารย์ซ่ง (宋长老) ซึ่งอยู่ในที่ประชุมนั้นด้วย ลูบเคราสีดอกเลาของตนเองเบาๆ แววตาของท่านทอประกายลึกล้ำอย่างน่าประหลาด

หลังจากที่การรายงานอันยาวนานและเคร่งเครียดของเยว่ชิงหลิงจบลง มติของที่ประชุมก็ออกมาอย่างรวดเร็ว

ศิษย์พิทักษ์ ไปตามตัวศิษย์นอกเจี้ยนหลินมาพบพวกเรา ณ ที่นี้ เดี๋ยวนี้

เสียงคำสั่งอันทรงอำนาจดังขึ้น เจี้ยนหลินที่เพิ่งจะได้พักผ่อนในห้องของตนเองเพียงไม่นาน ก็ต้องลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างเร่งร้อน เขารู้ดีว่ากระแสคลื่นแห่งความลับที่เขาพยายามจะหลีกเลี่ยงนั้น บัดนี้ได้ซัดมาถึงประตูห้องของเขาแล้ว

(จบตอนที่ 182)