ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

 ตอนที่ 34: ศรที่แทงจากข้างกาย เจ็บกว่าดาบจากศัตรู

ภายในตำหนักหลวง – ยามเฉิน

พระราชวังเงียบสงัดเกินเหตุ

หลังจากเหตุลอบสังหารในคืนก่อน ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการเร่งด่วน:

“เปิดการสอบสวนพิเศษต่อหน้าราชสำนัก—ภายในสามวัน”

“ให้เหยียนซือหรงแถลงต่อสภาเพื่อชี้แจงบทบาทของตนในเหตุการณ์ทั้งหมด”

…

เหยียนซือหรง ถูกกักตัวในตำหนักรองภายใต้การเฝ้าระวัง

องค์ชายเฉิงเดินวนรอบห้องราวเสือถูกล่ามโซ่

เขาพูดน้อยลง แต่นัยน์ตาเปล่งเพลิงแห่งการตัดสินใจมากขึ้นทุกขณะ

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ ว่านี่ไม่ใช่การสอบสวนธรรมดา”

“มันคือ บทพิพากษาโดยอ้อม จากเหล่าขุนนางที่ไม่เคยยอมรับเจ้า”

ซือหรงพยักหน้าช้า ๆ

“ข้ารู้…แต่ข้าจะไม่หนี”

…

อีกด้าน – ตำหนักฝ่ายใน

ราชินีประชุมลับกับขุนนางฝ่ายในคนสนิทและแม่ทัพผู้ควบคุมประตูวัง

แต่สิ่งที่ทำให้การประชุมนี้ต่างออกไป คือ ผู้ร่วมใหม่ คนหนึ่ง

นางมาในชุดงดงาม นั่งนิ่งอย่างสงบ

ทุกคำพูดของนางเปี่ยมด้วยวาทศิลป์

ทุกประโยคคือหมากที่เคลื่อนกระดาน…ทีละช่องอย่างเยือกเย็น

หนานหรูเหยียน

…

“หม่อมฉันไม่ได้มากล่าวหาใคร…”

นางพูดเสียงเรียบ

“แต่หม่อมฉันเชื่อว่า หากไม่มีใครหยุดความปั่นป่วนในวัง—อาจต้องมีเลือดของราชวงศ์ไหลจริง ๆ”

ราชินีถามกลับ

“แล้วเจ้าจะหยุดมันได้อย่างไร?”

เธอยิ้มบาง

“ด้วยหัวใจของคนที่เขาเคยรัก”

…

สองวันก่อนการสอบสวน

ข่าวลือแพร่กระจาย

“องค์ชายเฉิงกำลังถูกสั่งให้เลือก—เหยียนซือหรง หรือบัลลังก์”

“และหญิงที่ราชินีจะผลักดันคือ…หนานหรูเหยียน”

…

เหยียนซือหรงนั่งจ้องเทียนเล่มเล็กในห้องขังสงบ

หลี่อิ๋นหยางแอบมาพบในยามดึก นำข่าวมาบอกอย่างระมัดระวัง

“คนที่ให้ตราเข้าเฝ้ากลุ่มของเจิ้ง…คือนางในคนหนึ่งจากตำหนักราชินี”

“และข้าเพิ่งสืบพบว่า นาง…คือสาวใช้เก่าของหนานหรูเหยียน”

ซือหรงไม่แสดงสีหน้า

แต่ในใจเริ่มปริแตกทีละน้อย

“หรูเหยียน…ข้าเคยเชื่อว่าเจ้ามิใช่ศัตรู”

“แต่ข้าจะไม่เชื่อ…จนกว่าเจ้าจะมองข้าด้วยดวงตาเดิมไม่ได้อีก”

…

คืนก่อนการสอบสวน

ท่ามกลางสายฝน

ซือหรงถูกนำไปยังห้องลับด้านหลังหอพิธี

ข้างในมีเพียงโต๊ะหนึ่งตัว กับผ้าม่านกั้น

เสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังขึ้น

และเธอไม่ต้องหัน…ก็รู้ว่าใครยืนอยู่เบื้องหลังม่านนั้น

“เจ้ามาหาข้าก่อนการไต่สวน?”

เสียงของหนานหรูเหยียนตอบเบา ๆ

“หม่อมฉัน…มาขอให้ท่านถอนตัวจากการสอบสวน”

…

ความเงียบพุ่งเข้าห้องราวสายฟ้า

ซือหรงยิ้มอย่างสงบ

“เจ้ามาเพื่อห่วงข้า? หรือเพื่อหยุดข้า?”

ไม่มีคำตอบ

นางเอ่ยต่อ

“ถ้าเจ้ากลัวว่าองค์ชายจะเลือกข้า…เจ้าก็แค่พูดกับเขาตรง ๆ”

…

หนานหรูเหยียนยังไม่ยอมเปิดม่าน

แต่คำที่หลุดจากปากนาง…กลับเหมือนมีดเสียบลึก

“เพราะข้ารู้ว่าเขาจะเลือกเจ้าอยู่ดี—ถ้าเจ้าอยู่ที่นั่น”

…

ซือหรงพูดช้า ๆ

“เช่นนั้นเจ้ากำลังเลือก…ยืนอยู่ข้างคนที่อยาก ‘รอด’ ”

“แต่ข้าจะยืนอยู่ข้างคนที่กล้า ‘พูดความจริง’ ต่อหน้าทั้งแผ่นดิน แม้ต้องตาย”

…

ฉากสุดท้ายของบท

ยามเฉิง เช้าวันสอบสวน

ขุนนางทุกฝ่ายเข้าประชุมพร้อมหน้า

พระที่นั่งกลางของฮ่องเต้เงียบงันก่อนการเปิดคำถามแรก

และเมื่อเหยียนซือหรงก้าวเข้าสู่ศาลา

ข้างกายนาง…ไม่ใช่องค์ชายเฉิง

ไม่ใช่หลี่อิ๋นหยาง

…แต่คือ ราชครูจิ้งเหวิน ผู้ที่แม้จะยังบาดเจ็บ แต่ยืนยันจะยืนเคียงข้างนาง

…

เสียงแรกจากฝั่งขุนนางถามมาอย่างเยือกเย็น

“คุณหนูเหยียน…

ท่านมีอะไรจะกล่าวป้องตนเองไหม ต่อข้อกล่าวหาว่า ท่านคือผู้วางแผนเงาลับ?”

…

เธอหลับตา สูดลมหายใจ

และเอ่ยคำแรกที่หนักกว่าทุกประโยคในชีวิตเธอ

“ข้ามีบางสิ่งที่ต้องกล่าว…แต่ไม่ใช่เพื่อตนเอง”

“แต่เพื่อตำแหน่งของคนที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อปกป้องข้า”

…

จบบท

⸻

ตอนที่ 35 จะเป็นไคลแม็กซ์ของการสอบสวน

เหยียนซือหรงเผยความจริงต่อหน้าราชสำนักทั้งหมด

และองค์ชายเฉิงจะต้องเผชิญ “คำตัดสินทางใจ” ที่เขาหลีกเลี่ยงมาทั้งชีวิต—หัวใจหรือแผ่นดิน?