เหยียบย่ำสวรรค์ (จบ)

เฉินหนานพลางถอนลมหายใจออกมายาว เมื่อเดินออกไปหาเหยาหนิง ด้วยสายตา ไม่ค่อยจำยอมของเขาเท่าใดนัก

พลางถามเสียงห้วนออกไป “เจ้าช่วยข้าเรื่องนี้ได้ จริงหรือ เหยาหนิง?”

ก่อนเสียงศิษย์พี่ใหญ่สำนักกองทหาร เฟิงจุน ดังขึ้นจากภายในเกี้ยวนั่ง ครั้นชะโงกหน้าออกมา “เจ้าช่างสามหาวนัก”

พร้อมองค์หญิงเหยาหนิง รีบกล่าวอธิบาย “เขาก็แค่เด็กบ้านนอก ศิษย์พี่ เฟิงจุน ท่านอย่าได้ใส่ใจ”

“เอาล่ะ พอแค่นี้!…ให้สหายของเจ้าตามพวกเรา เข้าไปด้านใน” 

องค์ชายเหยากวาง ที่เห็นเรื่องจะยุ่งวุ่นวาย เขาต้องรีบกล่าว ตัดฉับบรรยากาศทันที 

เมื่อเกี้ยวนั่ง เริ่มเคลื่อนตัวเข้าไปภายในเมืองเซียงโจ

เหยาหนิงคลี่ยิ้ม มองเฉินหนานเดินตามมา อย่างไม่ให้คาดสายตาของนางเชียว 

          เมื่อศิษย์พี่ใหญ่สำนักกองทหาร เฟิงจุน ส่งองค์ชายเหยากวาง ลงด้านหน้าแหล่งรวมความรื่นเริง เขากล่าวขอตัวก่อนทันที “ข้าต้องไปรายงานสำนักกองทหารก่อนองค์ชายเหยากวาง แล้วพบเจอกันที่สำนักกองทหาร”

องค์หญิง เหยาหนิง เองก็ส่งคำพูดออกไปหาศิษย์พี่ เฟิงจุน “ฝากศิษย์พี่บอกท่านอาจารย์ด้วย ข้ายังปลอดภัยดี ไม่ต้องเป็นห่วง”

ชายหนุ่มในชุดนักบู๊ดำ พยักหน้า “ข้าจะไปบอกท่านผู้อาวุโสเสวี่ยให้”

          แม้แต่องค์ชายเหยากวาง เขายังโบกฝ่ามือไล่หลัง “อย่างไรต้องขอรบกวนพวกเจ้า คนสำนักกองทหารแล้ว” เนื่องด้วยเขามาครั้งนี้ คือการมาพิชิตหอคอยสายฟ้าโบราณ

          ก่อนองค์ชายเหยากวาง หันหน้า พร้อมเผยสายตาลึกล้ำ ถามเหยาหนิงขึ้นมา “น้องสาว เจ้ายังไม่บอกข้าเลย เจ้าหนุ่มน้อย ที่เจ้าพามาด้วยเขาเป็นใคร?”

แม้แต่องครักษ์สตรีที่อยู่ข้างนางยังทำสีหน้าแปลกใจ

เฉินหนานรู้สึกสันหลังเย็นวาบ หัวสมองประมวลผลอย่างหนักหน่วง ครั้นคิดถึงคำพูดนางสามารถสั่ง ฆ่า เขาได้ ซ้ำๆ 

‘หรือว่านางจะเป็นองค์หญิงจริงๆ ซวยของจริงก็คราวนี้แล้วไงตู’ 

           เหยาหนิงคลี่ยิ้มแบบชื่นบาน เมื่อเห็นท่าทีสงบเสงี่ยมของเฉินหนาน ภายใต้ผ้าคลุมดำ “ก็ไม่มีอะไรมากท่านพี่ เราไปหาสถานที่พูดคุยกัน เป็นการส่วนตัวได้หรือไม่?”

            องค์ชายเหยากวางได้แต่สั่นศีรษะ เบาๆ เมื่อพาพวกเฉินหนาน เดินเรียบผ่านหอนางโลม มีสตรีเต้นรำ เข้ามาทักทายองค์ชาย ชนิดไม่ขาดสายตามทางเดินเข้าไปส่วนลึกด้านใน 

“สาวๆ เดี๋ยวข้ามาทำความรู้จัก กับพวกเจ้าทีหลัง”

          จู่ๆ สตรีที่เต้นรำโรยตัวลงมา พร้อมใบหน้างดงาม พลิ้วกายเข้ามาใกล้ ใบหน้าของนาง จะแปรเปลี่ยน เป็นหัวกะโหลก กลิ่นภูตวิญญาณโชยมาทันใด 

เสียงองครักษ์สตรีด้านข้าง เอ่ยเตือนขึ้นมาทันที เมื่อร่างเตรียมพุ่งเข้าสกัด “มีนักฆ่าลอบสังหาร องค์หญิง”

องค์ชายเหยากวางที่หลุดจากกลุ่มสาวงาม เขาถึงกับแค่นเสียงแข็งกร้าว “น้องหญิงระวัง!” 

เมื่อปากสตรีเหมือนโครงกระดูก ปล่อยเข็มพิษ ออกมาโจมตีจากปากเชิดหุ่น ซ้ำๆ

ส่งเสียง ฟึบ! ฟึบ! แฝงอันตรายออกมาเต็มเปี่ยม 

           เฉินหนาน กระดกน้ำเต้าหล่อเลี้ยง กลืนสุราพิษลงคอ เมื่อทั้งแขน ข้อมือกลายเป็นสีม่วง แข็ง เฉินหนานก็พุ่งตบ ฝ่ามือ ทำลายเข็มพิษ พุ่งเข้ามาอย่างง่ายดาย 

เคร้ง! เคร้ง! ชนิดพิษที่ปักไหล่แทรกซึม ทว่าเหมือนจะไม่ส่งผลกับชายหนุ่ม 

ภาพนั้นเกิดขึ้น แค่เสี้ยวพริบตาเท่านั้น

          องค์ชายเหยากวาง ที่ฝึกฝนเข้าสู่เส้นทางจอมยุทธ์แท้จริงอีกไม่กี่ก้าว เอ่ยสั่งขึ้นมา ทันที “เหยาหนิง เจ้าไปรอข้าที่สนามต่อสู้ก่อน” เขาจะพุ่งไล่ตามนักฆ่าเชิดหุ่นคนนั้นไปทันใด 

          ทว่าคนที่ไม่ค่อยพอใจ เกรงว่าจะเป็นองครักษ์หญิง ของตัวองค์หญิงเอง ที่แค่นเสียง หึ! มองเฉินหนานตาขวาง คล้ายไม่พอใจ อีกฝ่ายสอดมือเข้ามายุ่ง ไม่เข้าเรื่อง 

           เหยาหนิง นางเผยความตระหนก เล็กๆ พร้อมมองความยุ่งวุ่นวาย รอบๆ นางพลางเอ่ยสั่งเสียง สั่นๆ “เราไปด้านในกันเถอะ!” ก่อนพาเฉินหนาน ไป ยังห้องดูการต่อสู้ของท่านพี่จับจองเอาไว้ 

           นางกล่าวบอกให้เฉินหนาน เข้าใจสถานการณ์ คร่าวๆ เมื่อนั่งลง “ตอนนี้อาณาจักรต้าสุยของเรา กำลังอยู่ในช่วงวุ่นวายของสงคราม เมืองเซียงโจ การเข้าเมืองหลวงหลักทางทิศเหนือ จึงค่อนข้างเข้มงวด อย่างที่เจ้าเห็น”

“องค์หญิงไม่เห็นต้องอธิบาย ให้คนชั้นต่ำรับฟัง เรื่องพันนี้ เลยไม่ใช่หรือ?”

เหยาหนิง ได้ยินมองค้อนมาที่องครักษ์ส่วนตัวของนางทันใด 

เฉินหนานกล่าวเสียงเรียบ ไม่ยินดียินร้าย “นักฆ่าคนนั้น ก็เกี่ยวข้องกับฐานอำนาจ ของเจ้าด้วยหรือเปล่า” 

เหยาหนิงส่ายหัว แต่ก็ตัดความเป็นไป นั้นไม่ได้เช่นกัน

ก่อนนางกล่าวเข้าประเด็นหลัก “ข้าอยากให้เจ้า มาเป็นองครักษ์ส่วนตัวของข้า มาเป็นโล่ป้องกันให้กับข้าได้หรือไม่?”

          “ข้าเป็นแค่เด็กบ้านนอก อย่างที่เจ้าว่า แล้วอีกอย่าง ข้ายังอยากอายุยืนยาวมากกว่านี้” เมื่อสายตาปลาตายเฉินหนาน ส่งออกไปเชือดเฉือน กับสายตาองค์หญิงเหยาหนิง 

ไม่ได้สนใจการต่อสู้ ประลอง เบื้องล่างกันแล้ว 

            เสียงสตรีจะเผยความไม่จำยอมออกมา “อย่างไรเจ้าต้องเป็นองครักษ์ คอยเป็นเกราะกำบังคุ้มครองข้า ไม่เช่นนั้น ข้าจะเผยความลับ เจ้าทำอะไรไว้ออกมา” 

เฉินหนานรับรู้ได้ทันที นางเอาเรื่องสระมาข่มขู่ตัวเขา “ผิดแล้วกระมังเหยาหนิง เป็นเจ้าต่างหากที่เป็นคนเริ่ม ความลับนั้น ข่มขู่ข้าไม่ได้”

            “เจ้า! เจ้า! ไอ้เด็กบ้านนอก เจ้าอยากถูก ฆ่า ซ้ำๆ หรืออย่างไร?” เหยาหนิงหน้าแดง เริ่มโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เมื่อคิดถึงเรื่องในวันนั้น ทว่านางก็ยังสนใจความลับกายา ของอีกฝ่ายไม่น้อย