จังหวะหัวใจแห่งวัสสานะ (Rainy Rhythm)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่8 บทสุดท้ายที่เขียนด้วยจิตวิญญาณแห่งรัก

ฝนห้าร้อยปีที่ในที่สุดก็หยุด ท้องฟ้าหลังฝนนั้นไม่มีชาติใดเคยเห็น หรือ บทสุดท้ายไม่เขียนด้วยดาบหรือดนตรี แต่เขียนด้วยจิตวิญญาณแห่งรัก ว่ากันว่า "คนส่วนใหญ่คิดว่าความรักอมตะคือความรักที่ยิ่งใหญ่ แต่ความจริงที่ลึกกว่านั้นคือ ความรักอมตะไม่ได้ยิ่งใหญ...

ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

ปลดล็อคตอนต่อไปโดยอัตโนมัติ

เปิดตอนนี้ใช้ 2.00 กำลังใจ

ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ

ตอนก่อนหน้า