ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 73: สิบวันแห่งการขัดเกลา

หลิงเซียวเดินออกจากหอคอยนักล่า ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงของฝูงชน เขาไม่สนใจเสียงกระซิบกระซาบที่เรียกขานฉายา "อสูรผมเงิน" ของเขาแม้แต่น้อยในใจของเขามีเพียงสี่คำเท่านั้น...

"โอสถแก่นทองคำ"

นี่คือ "วาสนา" ที่เขาต้องการเพื่อก้าวข้ามคอขวดที่ใหญ่ที่สุด! กฎ "ห้ามสังหาร" นั้นน่ารำคาญเล็กน้อยสำหรับเขาที่คุ้นเคยกับการจบปัญหาอย่างเด็ดขาด แต่มันก็ไม่สำคัญ...ตราบใดที่เขายังสามารถ "ชนะ" ได้

เขาไม่ได้กลับไปยังหอคอยนักล่าหรือโรงเตี๊ยมอีก แต่กลับมุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลเฉินที่เขายึดมาเป็นของตนเอง"สิบวัน" เขาคำนวณในใจ "มากพอที่จะขัดเกลารากฐานให้สมบูรณ์แบบที่สุด"

เขาสั่งการคนรับใช้ทั้งหมดไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้ห้องฝึกซ้อมส่วนตัวโดยเด็ดขาด ก่อนจะปิดผนึกประตูห้องและเข้าสู่การเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอย่างจริงจัง!

หลิงเซียวเปิดถุงเก็บมิติของเฉินเทียนหนานออกมากองศิลาปราณระดับกลางนับสิบก้อนและโอสถเสริมพลังชั้นเลิศอีกมากมายถูกนำออกมาวางไว้รอบกาย 

พลังงานลมปราณที่หนาแน่นแผ่พุ่งออกมาจนอากาศในห้องเริ่มควบแน่นเป็นหมอกบางๆแม้ว่าเขาจะอยู่ในขอบเขตสร้างแก่นแท้ขั้นสูงสุดแล้ว แต่เขารู้ดีว่าการจะสร้าง "แก่นทองคำชั้นเลิศ" นั้น รากฐานของเขาต้องบริสุทธิ์และมั่นคงจนไร้ที่ติ เขาเริ่มโคจรพลังลมปราณ ดูดซับพลังงานมหาศาลจากศิลาปราณเพื่อ "ขัดเกลา" และ "บีบอัด" แท่นฐานแห่งเต๋าของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

ทำให้มันยิ่งหนาแน่นและส่องประกายสีทองเจิดจ้ายิ่งขึ้น...รอคอยเพียง "ตัวเร่ง" สุดท้ายที่จะทำให้มันก่อกำเนิดเป็นแก่นแท้ที่สมบูรณ์แบบ

...

ในขณะที่หลิงเซียวกำลังเก็บตัวอย่างสงบ โลกภายนอกกลับกำลังเดือดพล่านด้วยข่าวการประลอง "ประตูมังกร"ณ คฤหาสน์ตระกูลหวัง

"ดาบวายุคลั่ง" หวังเล่ย 

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้มีใบหน้าคมคายกำลังกวัดแก่งดาบยาวเล่มหนึ่งจนเกิดเป็นพายุใบมีดที่น่าสะพรึงกลัว"เล่ยเอ๋อ" ผู้นำตระกูลหวังกล่าวด้วยสีหน้ากังวล "เจ้าแน่ใจนะว่าจะลงประลอง? อสูรผมเงินผู้นั้น...มันสังหารเฉินเทียนหนานได้ด้วยตัวคนเดียวนะ"

หวังเล่ยหยุดการเคลื่อนไหวและหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆ ท่านปู่กังวลเกินไปแล้ว! เฉินเทียนหนานมันก็แค่คนโง่ที่ถูกความแค้นบังตา! 

การต่อสู้ในที่ลับตาคนกับการประลองต่อหน้าท่านเจ้าเมืองมันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!"เขากล่าวต่อด้วยแววตาที่หยิ่งทะนง "การทดสอบนี้ 'ห้ามสังหาร' เคล็ดวิชาของมันที่เน้นแต่การฆ่าฟันก็ไม่ต่างอะไรกับเสือที่ถูกถอดเขี้ยวเล็บ! เมื่ออยู่ต่อหน้า 'เคล็ดวิชาดาบวายุคลั่ง' ของตระกูลหวังเรา...ข้าจะสั่งสอนให้มันรู้เองว่าอะไรคือ 'ศิลปะการต่อสู้' ที่แท้จริง!"

ณ คฤหาสน์ตระกูลหลี่บรรยากาศนั้นเงียบสงบกว่ามาก "หยกเย็น" หลี่ซิงเยว่ สตรีโฉมสะคราญในชุดสีขาวราวกับหิมะกำลังนั่งดีดพิณอย่างแผ่วเบา แต่ทุกครั้งที่นางดีดนิ้วลงไป คลื่นพลังงานที่เย็นเยียบก็จะแผ่ออกมาทำให้น้ำในสระบัวข้างๆ จับตัวเป็นน้ำแข็ง

"อสูรผมเงิน..." นางพึมพำกับตัวเอง "เขาคือสัตว์ป่าที่ดุร้าย...ส่วนพวกเราคือผู้ฝึกยุทธ์ที่ผ่านการขัดเกลา"นางมองไปยังป้ายลงทะเบียนในมือ "กฎเกณฑ์ของการประลองคือพันธนาการของเขา แต่กลับเป็นสนามเด็กเล่นของข้า""โอสถแก่นทองคำเม็ดนั้น...ข้า หลี่ซิงเยว่ จะต้องเป็นผู้ครอบครอง"

อัจฉริยะทั้งสองของเมืองระฟ้า...ด้วยความหยิ่งทะนงในสายเลือดและเคล็ดวิชาของตระกูล ประกอบกับการค้ำประกันของกฎ "ห้ามสังหาร" จากจวนเจ้าเมือง...พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่กลัวหลิงเซียว แต่กลับมองว่านี่คือโอกาสอันดีที่จะ "เหยียบ" ชื่อเสียงของอสูรผมเงินผู้นี้ให้จมดิน และประกาศศักดาของตนเองในฐานะอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่แท้จริง!

สิบวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว...

ในห้องฝึกซ้อมของคฤหาสน์ตระกูลเฉิน หลิงเซียวลืมตาขึ้นช้าๆรัศมีพลังของเขากลับดู "ธรรมดา" ยิ่งกว่าเดิม...

มันคือสภาวะที่พลังถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดและถูกควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์แบบ (อารมณ์ก่อนระเบิด)เขาลุกขึ้นยืน หยิบกระบี่วิญญาณที่แตกร้าวขึ้นมาเหน็บไว้ที่เอว

ถึงเวลา...ไปเอา "รางวัล" ของเขาแล้ว