วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 8

เลขาผู้น่าสงสาร

หลังจากขับรถออกจากบ้านมาได้สักพัก วาทีก็ต่อสายหาเพื่อนสนิทอย่างแดนไททันที เรื่องที่เขาบอกว่าจะมาคุยกับแดนไทนั้นไม่ได้โกหกหรอกนะ แต่ก็ไม่ได้จะให้มันหาให้อะไรหรอก แค่หาที่ระบายและปรึกษาเท่านั้นเอง “ไอ้แดน ตอนนี้มึงอยู่ไหน...” วาทีหลุดยิ้มเมื่อเพื่อนบอกเขารอแป๊บ แล้วน่าจะหันไปพูดกับลูกกับเมีย ฟังดูวุ่นวายดี “ข้างนอก ที่ไหน” เขาถามต่อเมื่อเพื่อนบอกว่าอยู่ข้างนอกกับครอบครัว “โอเคแล้วเจอกัน” เมื่อรู้จุดหมายก็วางสายและตรงบึ่งไปหาอีกฝ่ายทันที

วาทีเดินเข้าไปในร้านไอศกรีมชื่อดัง แล้วกวาดสายตามองไปรอบร้านก่อนจะตรงเข้าไปหาแดนไทที่กำลังเช็ดปากให้ลูกสาวอยู่ “ไงสาวน้อยให้น้ากินไอติมด้วยคนได้ไหม” ไปถึงก็ทักลูกสาวคนโตของแดนไทยิ้ม ๆ ซึ่งเมื่อเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาก็เปิดยิ้มกว้างพร้อมกับเอ่ยทักและยกมือไหว้ “น้าที สวัสดีค่ะ”

“มาแล้วเหรอนั่งสิ” แดนไทพยักพเยิดให้เพื่อนรักไปนั่งอีกฟาก ซึ่งเมื่อวาทีหันไปมองก็ต้องชะงักเพราะคนที่นั่งอยู่ก่อนคือเลขาฯ ของเขานั่นเอง “อ้าว คุณมัทมาด้วยเหรอ”

“ค่ะ ไม่คิดว่าจะได้เจอบอสในวันหยุดแบบนี้” มัตสยาที่ตอนแรกนั่งกินพื้นที่เก้าอี้ยาวมาจนเกือบครึ่งขยับชิดริมอีกหน่อยและกำลังจะอุ้มลูกสาวที่ตอนแรกให้นั่งบนเก้าโดยที่ใช้มืออีกข้างโอบจับเอาไว้

“ไม่ต้องหรอกให้นั่งตรงนี้แหละ ผมไม่ได้นั่งเยอะแยะอะไร” ปากก็พูดกับแม่แต่สายตานั้นกลับมองและหยอกลูกสาวของเจ้าตัวอยู่ตลอด “หายดีแล้วเหรอมากินไอติมเนี่ย” วาทีถามพร้อมกับใช้นิ้วเช็ดริมฝีปากหนูน้อยที่ยังเลอะไอติมอยู่เล็กน้อยออก

“ค่ะ ให้ชิมนิดหน่อย” มัตสยายิ้มแหย ๆ ให้วาที แม้ลูกสาวของเธอจะหายป่วยมาได้สักระยะหนึ่งแล้วแต่ไม่รู้ทำไมต้องรู้สึกเกรงใจชายหนุ่ม คงเพราะตอนไม่สบายเขาเป็นคนพาไปหาหมอแหละมั้ง

“มึงเอาอะไรไหม” แดนไทถาม

“ไม่เป็นไร อยากกินอะไรสั่งเพิ่มได้นะ เดี๋ยววันนี้ผมเลี้ยงเอง” ชายหนุ่มหันไปยิ้มน้อย ๆ ให้กับทุกคน

“กูก็ชอบมึงตรงนี้แหละ” แดนไทยักคิ้วให้ภรรยาอย่างชอบใจ ที่วันนี้มีคนมาให้ถลุงถึงที่

“ยัยมัททำงานเป็นยังไงคะ” ญารินดาถามขึ้น นั่นทำให้ทั้งวาทีและมัตสยาหันมามองหน้ากันด้วยความรู้สึกต่างกันออกไป

มัตสยาเองอยากรู้ว่าในสายตาเจ้านายเธอทำงานเป็นยังไงบ้าง ในขณะที่วาทีก็กระดากปากที่จะชมหญิงสาวต่อหน้า จึงตอบไปสั้น ๆ ว่า “ก็ดีครับ”

ญารินดากะพริบตามองเพื่อนของสามีตาปริบ ๆ หวังว่าจะได้ยินอะไรที่มากกว่าแต่เปล่าเลย “แค่นี้เหรอคะ”

“ครับ”

             ญารินดาถอนหายใจแล้วพยักหน้า กลอกตามองบนแล้วปรายตามองเพื่อนที่ตอนนี้นั่งอมยิ้มขำอยู่ ก่อนจะหันไปสนใจไอศกรีมตรงหน้าต่อ

             “แล้วนี่มึงมีอะไรหรือเปล่า” แดนไทถามเผื่อเพื่อนจะมีธุระ เพราะตอนโทรคุยกันไม่ได้คุยกันยาว มันแค่ถามว่าอยู่ไหนเขาก็ตอบไปแค่นั้น

             “ก็ไม่มีอะไร ไอ้เรย์มาบ้าน เบื่อแม่บ่นเลยหาที่ไป ก็มาหามึงนี่แหละ” พูดจบก็ยกน้ำในแก้วขึ้นดื่ม

             “มึงก็น่ะ ตาม ๆ ใจท่านไปดิ เผื่อมันดี”

             “แต่ที่มามันไม่ได้เลยน่ะสิ ทำงานเหนื่อยอยากพักแบบสบาย ๆ ใจหน่อยก็ไม่ได้” วาทีทิ้งตัวพิงพนักโซฟา ก่อนจะหันไปยิ้มกับหนูน้อยที่นั่งข้างและกำลังดึงมือเขาไปเล่น

             “คุณแม่ขานาเดียร์อยากเข้าห้องน้ำค่ะ” เด็กน้อยที่กินไอศกรีมเกือบหมดถ้วยบอกพลางยืนบิดตัวไปมา