“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

ตอนที่ 35 – รอยแยกแห่งฟ้า และเสียงที่ไม่มีผู้ใดได้ยิน

ความเงียบปกคลุมหอเงาลึกสุดของเขตต้องห้าม
เฉินหยวนยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างที่ปกคลุมด้วยหมอกดำ ดวงตาสัจธรรมเงาของเขาเปิดเพียงครึ่ง ราวกับกำลังจับจ้อง “บางสิ่ง” ที่ไม่ใช่โลกตรงหน้า

— ฟ้าเริ่มสั่นไหวแล้ว…

เสียงกระซิบดังขึ้นในหัวเขาอีกครั้ง เป็นเสียงที่เขาได้ยินมาตลอดตั้งแต่เริ่มฝึกพลังไร้เส้น แต่ไม่เคยเข้าใจว่ามันคือใคร

“เจ้ากำลังเดินเส้นทางของเรา…หรือเจ้าเดินเส้นทางของเจ้าเอง?”

เฉินหยวนเม้มปากแน่น ไม่ตอบคำถามนั้น เขาเองก็ยังไม่รู้คำตอบเช่นกัน

ปริศนาจากแม่

ในกำมือของเขา มีเศษผ้าไหมขาดรุ่งริ่งที่เคยเป็นของแม่ — เขาได้มันจากซากห้องลับที่กลุ่มดอกบัวไร้รูปทิ้งไว้

บนผ้าทอด้วยตัวอักษรเลือนรางเพียงไม่กี่คำ

“สัจธรรม…ไม่ใช่ฟ้า”

ประโยคสั้น ๆ กลับเหมือนกรีดหัวใจเฉินหยวน — ความจริงที่เขารู้เกี่ยวกับฟ้าเก่า โลกเต๋า และตัวเอง…อาจไม่มีอะไรที่เขาเคยเชื่อถือได้เลย

ฟ้าเก่าเริ่มเคลื่อนไหว

ขณะเดียวกัน บนฟากฟ้าเหนือหอเงา แสงสีเทาเงินของรอยแยกกฎเก่ากำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
เหล่าผู้ฝืนฟ้าระดับสูงของฟ้าเก่าปรากฏตัวทีละคน ราวกับเงาอสูรบนสวรรค์

“เด็กนั่น…ทำลายหินทดสอบ, สังหารนักล่ารุ่นกลาง, และฉีกกฎเต๋าในศึกบันไดฟ้า”
เสียงผู้เฒ่าฟ้าเก่ากังวานทั่วรอยแยก
“ครั้งนี้ อย่าให้รอดอีก!”

ชายในชุดเกราะเงินดำหนึ่งคนก้าวออกมาจากเงา — ใบหน้าเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากครึ่งดวงจันทร์ ดวงตาสีซีดไร้อารมณ์
ชื่อของเขาคือ เยี่ยฮุ่ย — นักล่าฝืนฟ้าที่ขึ้นชื่อว่า ไม่เคยพลาดการล่าแม้แต่ครั้งเดียว

กลุ่มดอกบัวไร้รูป…เริ่มแตกแยก

ในห้องประชุมลับใต้ดินของกลุ่มดอกบัวไร้รูป
ผู้นำปัจจุบันกำลังเถียงกับศิษย์ลับระดับสูง

“เราควรใช้เฉินหยวนเป็นเครื่องมือโค่นฟ้าเก่า”

“ไม่…เลือดของแม่มันคือสิ่งที่ฟ้าเก่าหวั่นเกรงที่สุด ถ้าเด็กคนนั้นเดินพ้นขีดจำกัด…เราเองต่างหากที่จะถูกกลืน!”

เสียงถกเถียงดังก้อง ท่ามกลางความโกลาหลนี้ ศิษย์ลับผู้หนึ่งแอบส่ง ข้อความลับไปหาเฉินหยวน — ข้อความที่จะเปลี่ยนเส้นทางของเขาตลอดไป

การฝึกเงียบ…ก่อนพายุ

เฉินหยวนคุกเข่าใต้ต้นไม้แห้งกลางหอเงา ลมหายใจสม่ำเสมอ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลจากการฝึกฝนล่าสุด

เขากำลังพยายามรวม แก่นเต๋าที่ไม่มีคำอธิบาย เข้ากับ พลังไร้เส้น ของตนเอง แต่ยิ่งรวม ยิ่งเกิดแรงต้านจากกฎฟ้าเก่า ราวกับฟ้ากำลังปฏิเสธการมีอยู่ของเขา

เสียงกระซิบในหัวดังขึ้นอีกครั้ง

“หากเจ้าสร้างแก่นนี้สำเร็จ…เจ้าไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่เซียน…เจ้าไม่ใช่อะไรเลย”

เฉินหยวนลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนรอยแตกเล็ก ๆ บนฟ้า
“ข้าจะเป็นสิ่งที่ฟ้าไม่กล้าแม้แต่จะตั้งชื่อ…”

การปรากฏตัวของศัตรู

พายุพลังสีเทาฉีกฟ้าเป็นสองส่วน รอยแยกเปิดออกตรงหน้าหอเงา
เยี่ยฮุ่ยก้าวออกมาช้า ๆ เสียงเกราะกระทบพื้นทุกก้าวราวกับฆ้องพิพากษา

ในมือเขาลากบางสิ่งที่ทำให้หัวใจเฉินหยวนหยุดเต้นเพียงเสี้ยววินาที — ร่างของซูหนี่ว์ ที่เต็มไปด้วยบาดแผลและถูกพันธนาการด้วยโซ่สายฟ้า

เยี่ยฮุ่ย (เสียงเย็น):
“อยากรู้ความจริงเกี่ยวกับแม่เจ้าหรือไม่…? ข้ามีคำตอบ แต่ข้าจะให้มันก็ต่อเมื่อเจ้าหยุดหายใจ”

เฉินหยวนกำดาบฟ้าร่วงแน่น ความสับสนและโกรธเกรี้ยวพุ่งขึ้นพร้อมกัน
เสียงหัวใจดังประสานกับเสียงฟ้าผ่าที่ฉีกฟ้าออกเป็นสองส่วน

สายฟ้าสีเทาฟาดลงกลางลาน หอเงาสั่นสะเทือนราวกับโลกกำลังแตกสลาย

เฉินหยวนยกดาบขึ้นเงียบ ๆ ขณะสายตาสีดำสนิทเปล่งประกายสัจธรรม

“ความจริงของแม่… ข้าจะฟังมันหลังจากที่เจ้า…หยุดลมหายใจ”