[จบ] ย้อนไปยุค 70 เป็นสาวสุดสวยให้อดีตสามีเสียดายเล่น

บทที่ 27  นอนบนเตียง

เมื่อเหวินหน่วนเห็นบาดแผล เธอลืมความอับอายในตอนนี้ไปเสียสนิท เมื่อมองดูบาดแผลเหล่านั้น ดวงตาของเธอเจ็บปวดและอึดอัด

ภายใต้แสงสลัว เหวินหน่วนมองเห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่และขนาดเล็กบนร่างกายที่แข็งแกร่งของชายผู้นี้

“เจ็บไหม” เธออดไม่ได้ที่จะน้ำตาซึม

ลู่จินฉวนหยุดมือที่กำลังแกะผ้าก๊อซ ดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่หญิงสาวพูด และยิ้มเบา ๆ ว่า "ไม่เจ็บ" 

จะไม่เจ็บได้อย่างไร?

เขาไม่ใช่เครื่องจักรหรือสัตว์ประหลาดสักหน่อย เขาจะไม่รู้สึกเจ็บได้อย่างไรหลังจากได้รับบาดแผลมากมายขนาดนี้?

“ฉันยังมียาที่ลุงหมอในหมู่บ้านสั่งไว้ให้ฉันรักษาอาการบาดเจ็บที่ศีรษะ” เหวินหน่วนรีบลุกจากเตียงและพูดว่า “รอก่อน เดี๋ยวฉันกลับมา” 

จากนั้นเธอก็ไปหยิบยาออกมาจากหีบยาของเธอ

บาดแผลที่ถูกเย็บก่อนหน้านี้ฉีกออกจากกัน เหวินหน่วนช่วยเขาทายาอย่างระมัดระวัง "ฉันไม่รู้ว่ามันจะได้ผลไหม ให้หมอโจวตรวจให้คุณพรุ่งนี้นะคะ" 

เมื่อมองไปที่หญิงสาวตัวเล็ก ๆ ที่ทายาให้ตัวเองภายใต้แสงไฟสลัวจากตะเกียง หัวใจที่แข็งกระด้างของลู่จินฉวนก็อ่อนลง

เขามาที่นี่คืนนี้โดยบังเอิญ

เขาไม่คาดคิดเลยว่าบ้านที่เขาลอบเข้ามาซ่อนตัวโดยไม่ได้ตั้งใจจะเป็นบ้านของเหวินหน่วน

เท่าที่เขารู้ ที่นี่น่าจะเป็นบ้านที่ถูกเรียกว่าบ้านผีสิง

ลู่จินฉวนหรี่ตา เมื่อไหร่กันที่เธอย้ายมาอยู่ในบ้านผีสิงหลังนี้? เกิดอะไรขึ้น?

"ได้" ลู่จินฉวนพูดด้วยเสียงต่ำ

เขาเสริมว่า “ผมหวังว่าคุณจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับระหว่างเรา”

เหวินหน่วนพยักหน้าหนักแน่น “ไม่ต้องห่วงค่ะ”

ต่อให้ไม่คิดถึงชื่อเสียงของเธอเอง เธอก็ไม่บอกเรื่องนี้กับใครแน่

แต่ในบ้านนี้มีเตียงนอนเตียงเดียว ผ้านวมผืนเดียว และข้างนอกก็เย็นจัด…

"ผมจะออกไปข้างนอก" ลู่จินฉวนพูด "ผมจำได้ว่ามีห้องครัวอยู่ข้าง ๆ "

เขาไปซ่อนที่นั่นได้

"ไม่ค่ะ" เหวินหน่วนหยุดเขาอย่างแน่วแน่ "คุณยังบาดเจ็บ คุณจะไปหลบที่นั่นได้อย่างไร คุณนอนบนเตียง ฉัน... ฉันจะไปเอง..." 

“งั้นก็อยู่ที่นี่ด้วยกันเถอะ" ลู่จินฉวนถอนหายใจ "ผมคงไม่กล้าขอให้คุณที่ช่วยผมไว้ออกไปอยู่ข้างนอกแล้วป่วยเป็นไข้ได้ คุณไว้ใจผมได้ ผมไม่ทำอะไรคุณแน่นอน"

“แน่นอน ฉันเชื่อใจคุณ" เหวินหน่วนพูดอย่างจริงจัง

หากมีคนที่เธอไว้วางใจในโลกนี้ คน ๆ นั้นต้องเป็นลู่จินฉวน

“เรารู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า” ลู่จินฉวนถามอย่างสงสัย

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงรู้สึกไว้วางใจในตัวเขาตั้งแต่พบเขาครั้งแรก

นอกจากนี้ เธอยังไม่กลัวเขาเลย

"แน่นอน... ฉันไม่รู้จักคุณ" เหวินหน่วนรีบพูดว่า "และฉันรู้ว่าคุณเป็นคนดี"

ลู่จินฉวนชำเลืองมองเธอด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ เขามองออกว่าสาวน้อยคนนี้พูดจริงไม่ทั้งหมด

แต่ก็ช่างเถอะ

“ไปนอนเถอะ” เขาบอก

แต่สองคำนี้ทำให้เหวินหน่วนสะดุ้ง

ความรู้สึกที่ถูกเขาทับในระยะประชิดก่อนหน้านี้ยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำของเธอ

เธอหูแดงอย่างช่วยไม่ได้

"คุณกำลังคิดอะไรอยู่?" ลู่จินฉวนดูอยากรู้อยากเห็นมาก มากเสียจนต้องการที่จะเปิดหัวของเธอเพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ข้างใน 

เหวินหน่วนทำหน้ามุ่ย เอาผ้าห่มคลุมเขาด้วยความโกรธ “คุณควรนอนได้แล้วค่ะ คุณบาดเจ็บอยู่นะ”

เธอนั่งบนเตียงได้ทั้งคืน

ลู่จินฉวนส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม บางครั้งหญิงสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้ก็ขี้อายและบางครั้งก็กล้าหาญมาก และเธอยังแสดงอารมณ์มากมายใส่เขาอีกด้วย

“แบ่งที่ให้คุณครึ่งหนึ่ง” เขาลากเธอมานอนข้าง ๆ แล้วก็ห่มผ้านวมให้กับทั้งสองคน 

เพราะเธอไม่กลัวเขา เขาก็จะปกป้องเธอไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

อย่างน้อยชื่อเสียงของเธอก็จะไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้

ทว่าเขาเผลอดึงเธอแรงเกินไป เหวินหน่วนปิดจมูกของเธอที่ชนกับเขาและมองไปที่ลู่จินฉวนด้วยน้ำตาคลอเบ้า "ฉันเจ็บ"

“คุณอย่ายุ่งกับฉันเลยน่า” เหวินหน่วนลูบจมูก “ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่นอนเองไม่ได้นะ”

ลู่จินฉวนหัวเราะอย่างขบขัน

เธอไม่ใช่เด็กน้อย เธอแค่ตัวโตนิดหน่อย

เหวินหน่วนนอนไม่หลับในตอนแรก โดยเฉพาะเมื่อมีลู่จินฉวนที่นอนอยู่ข้าง ๆ เธอได้กลิ่นเปปเปอร์มินต์จาง ๆ บนร่างกายของเขาอบอวลไปทั้งรูจมูก จิตใจของเธอก็เต็มไปด้วยสิ่งต่าง ๆ จากชีวิตที่แล้ว

คิดไปก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

ลู่จินฉวนยังไม่หลับจนกระทั่งหญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ เขาผล็อยหลับไป

ใครจะไปรู้ว่ากลางดึก จู่ ๆ ก็ได้ยินว่าสาวน้อยดูเหมือนจะฝันร้าย

"อย่า...อย่าตีหนู..."

"ได้โปรด..."

"หนูเจ็บมากเลย!"

ภายใต้แสงจันทร์สลัว ลู่จินฉวนเห็นความเจ็บปวดและความเศร้าของหญิงสาวข้างกาย เธอขอร้องอ้อนวอนโดยไม่รู้ตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยเสียงดังเป็นพัก ๆ หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความเจ็บปวดตามไปด้วย

เขาอยากจะเอื้อมมือไปปลอบเมื่อเห็นเธอขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อเขาวางมือที่หว่างคิ้วของเธอ มือเรียวของหญิงสาวก็จับมือเขาไว้

ดูเหมือนว่าเธอกำลังมองหาความรู้สึกปลอดภัย

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ค่อย ๆ กลับสู่ความสงบ

ลู่จินฉวนค่อย ๆ ชักมือออกและมองดูหญิงสาวตัวเล็ก ๆ บนเตียงด้วยแสงจากพระจันทร์ที่กระทบหิมะ

เขานอนลงข้างเธอและก็ผล็อยหลับไปเช่นกัน

เมื่อเหวินหน่วนตื่นขึ้น เธอพบว่าท้องฟ้าดูสดใส เธอยังมองเห็นหิมะหนาเป็นชั้น ๆ บนหลังคาผ่านทางหน้าต่าง

ลู่จินฉวนหายไปแล้ว เธอไม่รู้ว่าจากไปเมื่อใด

ถ้าไม่ใช่เพราะกลิ่นเปปเปอร์มินต์จาง ๆ ในอากาศและยาที่วางอยู่ข้างเตียง เธอคงสงสัยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นความฝันหรือเปล่า

วันนี้เป็นวันแรกของปีใหม่ หลังจากเหวินหน่วนตื่นขึ้น เธอก็รู้สึกเสียใจ เมื่อคืนเธอนอนหลับสนิทมากจนลืมกล่าวคำอวยพรปีใหม่กับเขา

เมื่อเธอลุกขึ้น เธอต้มน้ำร้อนในหม้อเหล็กที่เฒ่ากั่วให้มาก่อนหน้านี้

เมื่อวานนี้เธอทำเกี๊ยวเยอะมากเป็นพิเศษ หลังจากที่น้ำเดือดแล้วเธอก็ปรุงเกี๊ยวในหม้อ

เธอกินอย่างไม่รีบร้อน และนำชามเกี๊ยวไปให้แม่เฒ่าจ้าวก่อน

แม่เฒ่าจ้าวตื่นแต่เช้า เห็นเหวินหน่วนเข้ามากอดเธอแล้วกระซิบว่า "เมื่อกี้พ่อแม่ของหลานทะเลาะกันอีกแล้ว เกี๊ยวที่แม่ของหลานทำรสชาติแย่มาก ถ้าไม่ใช่วันตรุษจีน เหวินเฟิงฉีคงโยนทิ้งหมดเพราะความโกรธไปแล้ว”

เหวินหน่วนยิ้ม

ทุก ๆ ปีของวันส่งท้ายปีคือวันที่เธอยุ่งที่สุด เธอวุ่นอยู่กับการทำอาหารมื้อค่ำส่งท้ายปีเก่าและการทำเกี๊ยว

เหวินเจวียนและเหวินเชี่ยงจะเอาแต่ออกไปวิ่งเล่น ไม่มีใครอยู่ช่วยเธอนอกจากหวังเซียนฮัวเท่านั้น แต่เกี๊ยวที่หวังเซียนฮัวทำนั้นรสชาติแย่มากจนตอนหลังเหวินหน่วนก็ไม่ปล่อยให้ทำอีก

ในปีก่อน ๆ แม้ว่าเกี๊ยวที่เหวินหน่วนทำจะมีผักมากกว่าเนื้อ แต่รสชาติก็ดีที่สุด

ปีนี้ไม่มีเหวินหน่วน เหวินเฟิงฉีจึงเต็มไปด้วยความโกรธในงานเลี้ยงอาหารค่ำวันส่งท้ายปีเก่าเมื่อคืนนี้ เช้านี้ เมื่อเขาเห็นหม้อที่เต็มไปด้วยผักและบะหมี่ลอยอยู่ในหม้อเขาก็โกรธขึ้นมาทันที

หลังจากรับประทานอาหาร แม่เฒ่าจ้าวก็มอบบางอย่างให้เหวินหน่วน "นี่คือซองแดงของหลาน"

ย่าของเธอเอาเงินมาจากไหน?

เหวินหน่วนเปิดดูก็ดีใจมาก

หญิงชราให้เหรียญทองแดงสามเหรียญแก่เธอ

“ย่าซ่อนเงินพวกนี้ไว้ที่ไหน” เธอประหลาดใจ

เมื่อพิจารณาดูเหรียญทองแดงดี ๆ เหวินหน่วนก็จำได้ว่ากัวอันฉินมีเหรียญทองแดงแบบนี้ในชีวิตก่อน ว่ากันว่ามีราคาประมูลเกือบสองล้าน

"ย่าซ่อนมันไว้..." แม่เฒ่าจ้าวกระซิบบอกเหวินหน่วน "เป็นของที่ย่าคิดเอาไว้ว่าจะให้เป็นสินสอดของ
เหวินหน่วน”