(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

เมื่อรับรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในมือคือสุดยอดแห่งวิชาที่แม้แต่ประวัติศาสตร์ยังไม่อาจบันทึกไว้ได้ครบถ้วน หวงเยี่ยก็รู้สึกถึงประกายบางอย่างลุกโชนขึ้นภายในทรวงอก เป็นความตื่นเต้นที่เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางจิตวิญญาณเข้าอย่างจัง

เขามองแผ่นป้ายศิลาสีดำในมือราวกับกำลังถือชะตาของตนเองไว้แน่น ลมหายใจแผ่วลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่

“งั้นเริ่มเรียนมันเลย!”

คำพูดนั้นออกมาอย่างไม่ลังเล ราวกับพร้อมจะก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ท้าทายกฎเกณฑ์แห่งมหาจักรวาลในทันที

ทว่าความคาดหวังดังกล่าวก็ต้องถูกลบล้างไปในชั่วพริบตา

【ไม่มีทางค่ะโฮสต์】

เสียงของระบบดังขึ้นอย่างราบเรียบ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้ความฝันเมื่อครู่หยุดชะงัก

【เพราะถ้าโฮสต์อยากจะเรียนหนึ่งในเจ็ดชิ้นส่วนวิชานี้ โฮสต์จะต้องมีแต้มวิญญาณถึงหนึ่งพันล้านแต้มเสียก่อน!】

【หรือไม่งั้นก็ต้องทำความเข้าใจเอง แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ละนะ?】

ถ้อยคำหลังนั้นเหมือนค้อนขนาดยักษ์ทุบลงบนศีรษะของหวงเยี่ย

เขานิ่งค้างไปหลายวินาที

หนึ่งพันล้านแต้ม

ไม่ใช่หนึ่งหมื่น

ไม่ใช่หนึ่งแสน

ไม่ใช่หนึ่งล้าน แต่มันเป็นตัวเลขที่สูงลิ่วเหมือนมีภูเขานับไม่ถ้วนซ้อนทับกัน

สีหน้าของเขาค่อยๆเปลี่ยนไป ไหล่ที่เคยตั้งตรงเริ่มตกลงอย่างหมดแรง แววตาที่เคยเปล่งประกายแปรเปลี่ยนเป็นความห่อเหี่ยว ร่างของเขาเอนตัวลงบนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง แทบกลายเป็นก้อนเยลลี่ที่สามารถไหลไปตามแรงโน้มถ่วง

“อะไรกันละนั้น..”

“ใช้แต้มถึงหนึ่งพันล้าน..”

“อย่าว่างั้นว่างี้เลยนะคนสวย เผลอๆข้าใช้เวลาทั้งชีวิต มันก็ยังไม่อาจหาแต้มวิญญาณที่มากมายมหาศาลแบบนั้นได้!”

“ขนาดแค่หลักหมื่นหลักแสนก็ยังยากเลย แล้วนับประสาอะไรกับหลักล้าน หลักสิบล้าน หลักร้อยล้าน หรือกระทั่งหลักพันล้านกัน!”

เสียงบ่นอุบอิบดังต่อเนื่อง เหมือนกำลังระบายความสิ้นหวังที่ท่วมท้น

“นี่มันไม่ใช่การเรียนวิชาแล้ว นี่มันภารกิจเก็บแต้มข้ามยุคสมัยชัดๆ”

เขาพลิกตัวนอนตะแคงบนโซฟา สายตาเลื่อนมองเพดานอย่างหมดอาลัย

บรรยากาศภายในห้องเมื่อครู่ที่เคยลุกโชนด้วยความตื่นเต้น บัดนี้กลับกลายเป็นความเงียบปนเศร้า

ระบบหัวเราะคึกคัก

【ไม่เป็นไรหรอกคะโฮสต์ ยังไงนี้ก็คือหนึ่งในเจ็ดชิ้นส่วนของวิชามหาวิถีเจ็ดเทพมังกรมายาเลยนะคะ มันเหมาะสมสำหรับนักล่ามังกรที่แข็งแกร่งเหนือระดับสิบขึ้นไปอย่างมาก】

【แถมต่อให้ตอนนี้โฮสต์จะมีแต้มวิญญาณและสามารถเรียนมันได้ก็จริง โฮสต์ก็คงสามารถสำแดงพลังอำนาจของมันได้ไม่ถึงเศษเสี้ยว】

【เพราะงั้นนี่อาจเป็นเรื่องที่ดีเสียมากกว่านะคะ】

คำพูดของระบบมาพร้อมกับเหตุผลและหลักการที่ชัดเจนเป็นอย่างมาก

หวงเยี่ยนิ่งฟัง สมองที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยเสียงบ่นเริ่มกลับมาคิดอย่างมีระบบ

“หมายความว่าต่อให้เรียนได้ตอนนี้.. ก็ใช้มันไม่ได้เต็มที่อยู่ดี?”

【ถูกต้องค่ะ】

“แล้วถ้าใช้ไม่ได้เต็มที่..”

“การฝืนเรียนก็อาจเป็นภาระ?”

【ถูกต้องอีกเช่นกันค่ะ】

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น หวงเยี่ยก็ค่อยๆลุกขึ้นนั่ง หลังตรง ไหล่ผาย ความห่อเหี่ยวเมื่อครู่จางหายไป ดวงตาของเขากลับมามีประกายอีกครั้ง

“นั่นสินะ ยังไงหนึ่งในเจ็ดเศษเสี้ยวชิ้นนี้ก็อยู่ในมือของข้าแล้ว จะช้าหรือเร็วก็เท่านั้น”

“แล้วในอนาคตพวกเราควรมองหาหกชิ้นส่วนที่เหลือ เพื่อทำให้มหาวิถีเจ็ดเทพมังกรมายาสมบูรณ์!”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้น

【โฮสต์เริ่มคิดไกลแล้วนะ?】

“ถ้าจะฝันก็ต้องฝันให้ไกลหน่อยสิ เมื่อนั้นข้าคงจะแข็งแกร่งและไร้เทียมทานอย่างมากเลยละ”

【ดิฉันชอบท่าทีแบบนี้ของโฮสต์มากกว่าตอนที่นอนแผ่เป็นเยลลี่น่ะคะ】

“หยุดพูดถึงเยลลี่ได้แล้ว”

【รับทราบค่ะ】

【แต่ภาพนั้นน่ารักดีนะคะ】

“เงียบไปเลย!”

บทสนทนาสั้นๆมันได้คลี่คลายบรรยากาศให้กลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง

หลังจากความคิดมากมายปะทะกันอยู่ในห้วงสมองราวคลื่นซัดสาดไม่หยุดยั้ง

หวงเยี่ยก็ถอนหายใจยาว ปล่อยให้ความวุ่นวายเหล่านั้นสลายหายไปกับอากาศยามค่ำ

เพราะตัวของเขาไม่คิดจะปล่อยให้เรื่องราวภายนอกมากัดกร่อนจิตใจจนเสียสมาธิอีกต่อไป ก้าวเท้าเข้าไปในห้องอาบน้ำ ปลดเสื้อผ้าออกอย่างเงียบงัน สายน้ำใสไหลรินลงบนเรือนกาย ชำระเหงื่อไคลและความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดวันให้หลุดลอยไปพร้อมสายน้ำ

ละอองไออุ่นลอยคลุ้งอยู่ในห้อง เสมือนม่านบางที่กั้นโลกภายนอกออกไปชั่วคราว

ความตึงเครียดที่เคยกดทับอยู่บนหัวไหล่ค่อยๆคลายลงตามจังหวะการไหลของน้ำ เขายืนนิ่ง ปล่อยให้สายน้ำกระทบผิวเนื้ออย่างต่อเนื่อง กระทั่งแน่ใจว่าร่างกายได้รับการชำระล้างจนสะอาดหมดจด จึงปิดน้ำและหยิบผ้าขึ้นซับหยดน้ำตามเรือนกายอย่างเรียบร้อย

เมื่อก้าวออกมา เขาหยิบชุดนอนลวดลายหมีสีฟ้าที่พับวางไว้อย่างเป็นระเบียบมาสวมใส่

ผืนผ้านุ่มแนบผิวให้ความรู้สึกสบายอย่างประหลาด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“คิดมากไปก็ปวดหัวเปล่าๆ”

“ฝึกฝนพลังวิญญาณเพื่อสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งดีกว่า!”

ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้าวไปยังเตียงนอน จัดผ้าปูให้เรียบก่อนจะนั่งขัดสมาธิลงกลางเตียง แผ่นหลังตั้งตรงดุจเสาหิน หัวไหล่ผ่อนคลายแต่มั่นคง ดวงตาปิดสนิทอย่างช้าๆ ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะเนิบช้า สม่ำเสมอ จิตใจค่อยๆสงบนิ่งลงทีละชั้น

เมื่อเข้าสู่ภาวะที่ไร้คลื่นความคิด เขาเริ่มขับเคลื่อนวิชาพลังธาตุพฤกษาระดับราชาอย่างแผ่วเบา พลังวิญญาณในร่างเคลื่อนไหวคล้ายสายธารที่เริ่มไหลจากต้นน้ำ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนอ่อนโยนที่กระจายไปทั่วกล้ามเนื้อและเส้นเอ็น

พลังวิญญาณซึ่งลอยล่องอยู่ในห้วงอากาศรอบกายค่อยๆถูกดึงดูดเข้าหาอย่างต่อเนื่อง

ความรู้สึกเหมือนมีละอองแสงละเอียดนับไม่ถ้วนไหลเข้าสู่รูขุมขน ผ่านผิวหนัง แทรกซึมลงสู่ส่วนลึกของกายภาพ

กระแสพลังนั้นไหลผ่านเส้นชีพจรโลหิตอย่างรวดเร็ว มันเคลื่อนตัวอย่างเป็นระบบ ประหนึ่งสายน้ำที่รู้จักทางของตนเอง

เมื่อกระแสทั้งหมดไหลรวมกันที่บริเวณหัวใจ ห้วงส่วนลึกซึ่งสลักเจตจำนงอันยิ่งใหญ่ไว้ก็เริ่มตอบสนอง ราชันย์พงไพรพิฆาตดาราเปล่งแสงสีม่วงเข้มเรืองรองขึ้นอย่างช้าๆ แสงนั้นไม่ได้สว่างจ้าเกินไป หากเป็นประกายลึกล้ำที่ชวนให้รู้สึกถึงอำนาจแฝงเร้น

กิ่งก้านไร้ใบจำนวนมากที่แผ่ออกมาจากแก่นกลางเริ่มโบกสะบัดไปมาอย่างอ่อนโยน คล้ายต้นไม้ที่ได้รับสายฝนแรกของฤดูหลังผ่านความแห้งแล้งยาวนาน ความรู้สึกอิ่มเอมแผ่ซ่านอยู่ในอกหวงเยี่ย

การไหลเวียนทวีความเร็วขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้ เส้นชีพจรโลหิตขยายรับพลังที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ทุกครั้งที่กระแสวิญญาณผ่านจุดใด จุดนั้นจะรู้สึกอบอุ่นและแน่นกระชับมากขึ้น

แม้ร่างกายในเวลานี้จะอยู่ในระดับสองขั้นสูง แข็งแกร่งเหนือนักล่ามังกรระดับเดียวกันไปหลายเท่า แต่พลังวิญญาณกลับหยุดนิ่งเพียงระดับสองขั้นแรกเริ่ม ความเหลื่อมล้ำนี้เปรียบเสมือนฐานรากที่ไม่สอดคล้องกับโครงสร้างด้านบน

หากปล่อยไว้นานวัน ย่อมเกิดความบิดเบี้ยวในอนาคต

หวงเยี่ยตระหนักถึงเรื่องนี้ดี

รากฐานจะต้องมั่นคงก่อน

และทุกส่วนจะต้องสมดุล