รักษ์กลับไปแล้วซักพัก เหลือเพียงคิมหันษ์ที่นั่งเงียบๆ อยู่บนโซฟานั่งมองคนตัวเล็กบนเตียงคนไข้ทึ่หลับไหล่
คิมหันษ์ลุกเดินเข้าไปหาคนป่วย ใช้หลังมือหนาแตะอังเบาๆ ลงบนหน้าผากของรินทร์ แตะแก้มใส่เบาๆ ทำให้คนที่หลับตาอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา
“เฮียคับ” เมื่อเห็นว่าเป็คิมหันษ์ มือเล็กก็รีบคว้าจับเอามือของคิมหันษ์ไปวางไว้แนบใบหน้าตัวเองอย่างแสนออดอ้อน “งืออ” ดึงเอามากอดเอาไว้แนบอกอก แต่คิมหันกลับดึงมือตัวเองออกไป โดยไม่สนเลยว่าคนตัวเล็กจะรู้สึกอย่างไร
“เฮียมีธุระ เดียวเฮียกลับมารับ” พูดเสร็จก็เดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองเลยว่าคนบนเตียงจะเ็ปแค่ไหน
“. ” ได้แต่มองตามหลังไปไม่ได้ตอบรับ
รักษ์ไม่ได้โทรหาคิมหันษ์ให้มารับตามที่คิมหันษ์ เมื่อจัดการตัวเองเสร็จแล้วก็ให้รุ่นพี่ที่สนิทด้วยอย่างศรุจมารับตนไปส่งที่คอนโดน ก่อนกลับรินทร์ขอแวะนั่งเงียบๆ ที่ส่วนสธารณะก่อนถึงคอนโด โดยมีศรุจนั่งเป็เพื่อนอยู่ไม่ห่าง
“น้องรินทร์ หนูเป็อะไรเล่าให้พี่ฟังได้ทุกเื่เลยนะคับ พี่พร้อมรับฟังเสมอ” เมื่อเห็นคนตัวเล็กห่อไหล่ด้วยความหนาว ตัวเองเลยถอดเสื้อเเจ๊ดเก๊ตของตนมาคลุมไว้บนไหลของรินทร์
“งือ ขอบคุณคับพี่รุจ รินทร์แค่ยังไม่อยากกลับคอนโดเท่านั้นเองคับ” ศรุจไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแต่นั่งเป็เพื่อนเงียบๆ อยู่ข้างๆ คนตัวเล็ก
…………………………….
“พึ่รุจคับ รินทร์ ขอโทษที่รบกวนพี่นะ ขอบคุณที่มาส่งหนู” ศรุจยิ้มอย่างอ่อนโยนส่งไปให้ มือหนายีผมคนตวเล็กเบาๆ
แล้วรีบลงจากรถแล้วมาเปิดประตูรถให้รินทร์ แล้วค่อยๆ ประคองร่างน้องออกมา
“ขอบคุณอีกครั้งนะคับ” สองมือเล็กยกขึ้นมาจรดลงบนอกแกร่งจองศรุจ
“ไม่เป็ไรเลยคับ พี่เต็มใจ รินทร์ให้พี่ขึ้นไปส่งหนูที่ห้องนะ นะคับ” รินทร์ส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่เป็ไรดีกว่า คับ แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้ว” มือหนาโอบเอวบางคนตัวเล็กที่ยืนไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ค่อยผละออกแล้วจับเสื้อเเจ๊กเก๊ตตัวโคร่งให้คลุ้มไหลร่างบางไม่ให้หล่น
“ไว้เราหายดีเมื่อไหร่ค่อยเอามาคืนพี่”
“อืมม ขอบคุณนะคับ”
หลังจากศรุจขับรถกลับไปแล้วรินทร์ก็พาตัวเองเข้ามาในคอนโด โดยไม่ทันมองว่ามีสายตาคู่คมของใครบางคนนั่งมาตนอยู่ั้แ่แรก
“อะ จะ เจ็บคับ” ร้องออกมาเมื่อข้อมือบางถูกกระชากจนร่างน้อยปลิวเข้าปะทะอกแกร่งของของคนตัวสูง ด้วย ทั้งโกรธที่ขับรถไปรับรินทร์ที่โรงพยาบาลแต่กลับพบว่ารินทร์กลับไปแล้ว ทั้งเป็ห่วงเมื่อโทรไปก็ไม่ยอมรับสาย ตนเลยกลับมารอที่คอนโดแต่กลับไม่พบ จนต้องลงมารอที่ล็อบบี้ใต้คอนโด แต่กลับต้องเจอพาพที่ทำให้ตนหงุดหงิด บอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกยังไงเมื่อเห็นรินทร์สนิทสนมกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ตน
“ไปไหนมา” คิมหันษ์ถามออกมาเสียงเรียบนิ่ง
“เฮีย” รินทร์เสียงสูงด้วยความใเมื่อเจอคิมหันษ์โดยไม่ตั้งใจ
“ทำไมไม่รับสายเฮีย” ยังคงถามเสียงนิ่ง
“แบตหมดคับเฮีย” มือบางล้วงเอาไอโฟนเครื่องใหม่ขึ้นมาให้คิมหันษ์ดู
“อืม” คิมหันษ์มองไปที่โทรศัพน์ของรินทร์ พยักหน้ารับเบาๆ แล้วล่อยข้อมือบางออกก่อนจะเดินไปที่ลิฟ รินทร์ค่อยๆ เดินตามไปติดๆ
“รอหนูด้วย เฮียค๊าบ” รินทร์รีบเดินเข้าไปในลิฟ เมื่อเห็นว่าลิฟกำลังจะปิด เมื่อเข้ามาอยู่ในลิฟกันนองคนร่างบอบบางซวนเซจะล้มแต่กลับไม่กล้าขอให้คิมหันษ์ชวยพยุงได้แต่เอาตัวพิงพนังลิฟไว้
ลิฟเปิดแล้วคอมหันก็เดินออกไปโดยไม่รอคนตัวเล็ก รินทร์ค่อยๆ เดินตามหลังคิมหันษ์เข้ามาในคอนโด ก่อนจะรีบพาตัวเองไปหาคนที่กำลังจะเดินเข้าห้องทำงาน
มือเล็กนีบคว้ากอดเอวหนาไว้ได้ทันก่อนจะเปิดประตูเข้าก้องทำงาน ใบหน้าหวานซบลงบนแผ่นหลังของคิมหันษ์
“หนูคิดถึงเฮีย” ใจดวงน้อยปวดตุ๊บเมื่อคนตัวสูงไม่ได้พูดตอบ แต่กลับพยายามแกะมือเล็กออกจากเอว
“งือออ มะเอา ไม่ปล่อย” พูดบอกออกมาเมื่อคิมหันษ์กำลังแกะมือน้อยออก แต่กลับไม่เป็ผลคิมหันษ์ปล่อยให้รินทร์เกาะอยู่บนหลังตัวแบบนั่นอยู่ครู่เดียว
“เฮียมีงานต้องทำ หนูปล่อยเถอะ”
“หนูอยากให้เฮียกอด” ส่ายหน้าไปกับแผ่นหลังคนตัวสูงก็พยายามแกะจนมือน้อยหลุดออกจากการเกาะกุม
“งือ เฮียค๊าบ” รินทร์เงยหน้ามองคนตัวสูงที่จับข้อมือน้อยเอาไว้ แล้วต่อยดันกลับไปว่างลงข้างตัวของร่างเล็ก รินทร์ส่ายหน้าปฏิเสธ ตากลมใส่ส่งไปให้ด้วยความออดอ้อน
“ ” คิมหันษ์เลือกที่จะไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่กลับหันหลังให้คนตัวเล็กแล้วเปิดประตูเดินเข้าห้องทำงานไปพร้อมทั้งกดล็อกประตูห้องทันที ทิ้งให้ร่างเล็กยืนอยู่ลำพัง มือน้อยยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาเม็ดใสที่กลิ้งตกมาจากดวงตาหวานคู่หวาน ก่อนจะพาร่างตัวเองกลับเข้าห้องนอนไป
“เฮียแค่เหนื่อย ฮือ เฮียต้องทำงาน” ร่างน้อยพยายามบอกปลอบตัวเอง
…………………………………
สามวันต่อมา
ร่างเล็กที่อยู่ในชุดเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งกับกางเกงขาสั่นสีขาวตัวจิ๋วเลยต้นขามาเล็กน้อย ด้วยเพราะใส่แล้วสบายวันนี้เป็วันที่สองแล้วที่กลับไปเรียนหลังจากหายป่วย วันนี้พี่รักษ์ไปรับกลับจากมหาลัย และตอนนี้พี่รักษ์กับเฮียก็กำลังช่วยกันเตรียมอาหารอยู่ที่โต๊ะ
‘สองสามวันมานี้แทบจะไม่มีเื่อะไรให้คุยกับเฮียเลย ทั้งที่เราสองคนก็นั่งกินข้าวอยู่ด้วยกัน นอนข้างๆ กัน บางทีพูดด้วยเฮียก็เงียบใส่ เฮียจะรู้ไหมเนี๊ยว่าทำหนูอึดอัดขนาดไหน งือ’
“คิมแกะให้เราหน่อย” รักษ์ยืนถุงแกงที่ตัวเองแวะซื้อมากจากร้านอาหารให้คิมหันษ์ช่วยแกะ
สองคนช่วยกันจัดจานอาหารจนเต็มโต๊ะ
“อันนี้ของโปรดนาย” รักษ์ชี้ไปที่แกงเขียวหวานในถ้วย รักษ์แค่ยิ้มตอบแล้วยีผมคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
“อ่าวน้องรินทร์มาทานข้าวเร็ว” รินทร์เดินเข้ามานั่งลงเงียบๆ ตรงข้ามกับพี่ชายคัวเองและคนรัก
ดวงตากลมใส่เงยหน้าขึ้นมองคิมษ์หันที่ตักอาหารใส่ในตานของรักษ์
“ไม่ต้องมาตักให้เรา เราตักเองได้ งือ คิมมะเอา ไม่แกล้งซิ” รักษ์หยิบจานตัวเองหนีคนที่ตักผักจะใส่ในจานตน
“รู้อยู่ว่าเราไม่กินผัก ยังจะแกล้งเราอยู่ได้”
“หึหึ ก็นานๆ ที่จะมีเื่ให้แกลเงนายได้บ้าง” คิมหันษ์หัวเราะออกมาเบาๆ มองรักษ์ที่ทำหน้ามู้จู้ใส่ตน
“หมั่นเคี้ยวหนัก” มือหนายกขึ้นมาบีบจมูกของรักษ์ แต่โดนมือบางตีเข้าให้
“เนี๊ย เลิกแกล้งเราซักที กินข้าวไปเลย” นักษ์ไม่ได้สนใจคิมหันษ์อีก แต่กลับตักอาหารใส่ไปในจานของน้องชาย
“รินทร์ทานเยอะๆ นะคับ” รินทร์พยักหน้ารับยิ้มเบาๆ ตอบกลับไปให้พี่ชายมองเลยไปยังคิมหันษ์ที่นั่งทานข้าวอยู่ข้างๆ กัน
“เฮียทานอันนี้ซิคับหนูว่ามันอร่อยนะคับ” ร่างเล็กตักเอากุ้งตัวโตใส่ลงไปในจานของคิมหันษ์
คนตัวโตเพียงแต่เงยหน้ามองมาที่รินทร์เท่านั่นไม่ได้พูดอะไร
…….
“น้องรินทร์ไปอ่าบน้ำเถอะเดียวพี่ล้างจานให้เอง”
“มันจะดีเหรอคับ เดี่ยวเปื้อนชุดทำงานพี่รักษ์นะ ให้รินทร์ล้างให้ดีกว่าคับ”
“รักษ์มาเดียวเราช่วย” แขนเล็กถูกมือใหญ่ลากไปที่อ้างล้างจาน ก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาขึ้นมาส่วมให้คยเป็เพื่อน รินทร์ยืนมองอยู่ครู่นึ่งแล้วพละออกไป
“นี่คิมอย่าอกล้งซิ เปียกหมดแล้วเนี๊ย” มือเล็กยกขึ้นบังตัวเองตอนที่คิมหันแกล้ง
“อะ เคาไม่แกล้งแล้วก็ได้ มาล้างจานให้เสร็จก่อนนนน” คิมหันษพูดบอกร่างบางที่ยืนหลบกันอยู่
‘เฮียมีความสุขยกเว้นตอนอยู่กับหนูหนู’ คิมหันษ์ทันได้หันมาเห็นสายตาอันเ็ปของรินทร์ ก่อนที่คนน้องจะหันหลังเดอนเข้าห้องไป
รินทร์ในชุดนอนกางเกงขายาวเสื้อแขนยาวที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง ขยับจนสุดริมเตียงเมื่อคนตัวโตอย่างคิมหันชยับเข้ามาใกล้ แต่แล้วก็โดนมือหนาเกี่ยวเอวบางเข้าไปกอดไว้แนบอกแกร่ง ร่างเล็กถูกกอดก่ายเอาไว้จากคนตัวโต
“เฮียคับ” รินทร์เรียกคนที่สวมกอดตนไว้แนบอกเบาๆ เมื่อเห็นว่าคนพี่ไม่ได้ตอบก็เอามือหนามาแนบไว้บนใบหน้าของตัวเอง
“หนูรักเฮีย” สามวันมาแล้วที่คิมหันษ์เอาแต่คลุกตัวอยู่แต่ในห้องทำงานไม่นู้ว่ากลับเข้ามานอนในห้องนอนตอนไหน เพราะตนหลับไปก่อนทุกครั้งตื่นมาก็ไม่เจอกันแล้ว แต่วันนี้เฮียเข้ามานอนในห้องกับหนู ร่างเล็กค่อยๆ หลับไปด้วยความสุข
คิมหันษ์ลืมตาขึ้นมาช้าๆ กดจูบไปบนกลุ่มผมของรินทร์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขี้นหลับตาไปกับค่ำคืนนี้โดยมีร่างเล็กอยู่ในอ้อมกอด
1K
