ตอนที่ 2 :สัญญา
หลังจากนั้นเราทั้ง 2 คนได้ตัดสินใจกันว่าจะไปยังหมู่บ้านข้างๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านเดิมนัก และเมื่อเราทั้ง 2 คนได้หันกลับมามองหมู่บ้านที่เราจากมาอีกครั้งหนึ่ง เป็ครั้งสุดท้าย
ทันใดนั้นเอง ผืนดินเริ่มสั่นะเื แผ่นดินไหวได้เกิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันได้เกิดรอยแยกขนาดั์ที่กลืนกินหมู่บ้านทั้งหมู่บ้าน ให้จมหายลงไปยังก้นบึ้งของหุบเหวปีศาจที่เคยบุกมาทำลายหมู่บ้านตอนนี้พวกมันค่อยๆ หนีกลับลงไปยังรอยแยกนั่น
“ทำไมกัน ทำไมถึงเกิดเื่แบบนี้ขึ้น” ลูเธอร์ะโออกมา
“ทำไม! ทุกๆคนต้องมาตายด้วย พวกเขาทำอะไรผิดกัน ทำไม..ทำไม!” ลูเธอร์ะโขึ้นอีกครั้งพร้อมกับนำ้ตาที่ไหลออกมา
“ลีอาพี่ขอโทษนะ ที่ปกป้องแม่เอาไว้ไม่ได้ ขอโทษด้วยที่บ้านเกิดของเราต้องกลายเป็แบบนี้ ขอโทษด้วยนะ” ลูเธอร์กล่าวขอโทษกับลีอา
“เื่ทั้งหมดนี่น่ะ มันไม่ใช่ความผิดของพี่หรอกนะคะ อย่าไปกังวลเลย” ลีอาพูดกับลูเธอร์ด้วยนำ้เสียงอันอ่อนโยน
“แต่พี่รู้สึกผิดนี่นา จะให้ทำยังไงล่ะ” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่ลีอา
“นั่นสินะคะ..งั้นเอาแบบนี้ พี่ต้องคอยเลี้ยงดูหนูแทนที่พ่อกับแม่ คอยตามใจหนูไม่ว่าหนู้าอะไรพี่ก็ต้องให้หนู พี่ต้องรักหนูตลอดไป และเราทั้ง 2 คนจะไม่จากกันไปไหน ถ้าพี่ทำไม่ได้หนูจะโกรธพี่จริงๆด้วย” ลีอาตอบกลับลูเธอร์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“อื้อ..ได้สิพี่จะทำตามสัญญานี่ตลอดไปเลยนะ” ลูเธอร์พูดขึ้นด้วยใบหน้ามีความสุข
“สัญญานะ” ลีอาพูดขึ้นพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยออกมา
“อื้อ สัญญา” ลูเธอร์ตอบกลับลีอาด้วยสีหน้าร่าเริงพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยออกไป เกี่ยวก้อยสัญญากับลีอา
หลังจากนั้นเราทั้ง 2 คน ได้เดินทางไปยังเมืองข้างๆ ตามทางของถนนที่ราดยางจากเมืองนี้ไปยังเมืองข้างๆ
.
.
เมื่อเราทั้ง 2 คนเดินทางมาถึงหมู่บ้านข้างๆ ฉันและน้องสาวก็ได้เห็น เหล่าผู้คนของหมู่บ้านออกมา ขับไล่พวกเราทั้ง2 คนเพียงเพราะเราได้อยู่ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งนั้น ผู้คนต่างขว้างปาข้าวของใส่เรา พร้อมด่าสาปแช่งเราด้วยสายตาอันน่าหวาดกลัว
“ฆ่า พวกมันซะ! พวกมันจะนำหายนะมาสู่หมู่บ้านของเรา” ชายคนหนึ่งะโปลุกระดมคนในหมู่บ้าน ชาวบ้านที่ตอนนี้กำลังขาดสติ เพราะความหวาดกลัวมันได้กัดกินหัวใจไปจนหมดแล้ว ก็ได้เห็นด้วยกับสิ่งที่ชายคนนั้นพูดออกมาและพยายามวิ่งเข้ามารุมทำร้ายหวังที่จะปลิดชีพเรา 2 คนให้ตาย
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เสียงะโคัดค้านต่อการกระทำของชาวบ้านดังขึ้นมาจากทางโบสถ์
“โอ้ ท่านบาทหลวง ทำไมท่านถึงคัดค้านต่อการกระทำของพวกเราด้วยล่ะ” ชายหนุ่มที่พูดปลุกระดมชาวบ้านถามแก่บาทหลวงท่านนั้น ด้วยสีหน้าอันโเี้ พร้อมกับในมือที่ถือมีด ที่หวังจะปลิดชีพเราทั้ง2คน
“สิ่งที่พวกท่านกำลังกระทำอยู่ เป็สิ่งที่คัดต่อประสงค์ของพระผู้เป็เ้า การช่วยเหลือทุกชีวิตที่กำลังทุกข์ทรมาณอยู่ นั่นคือประสงค์ของพระผู้เป็เ้าที่ได้บัญชาลงมายังโลกมนุษย์ ผ่านตัวข้า ตัวแทนแห่งพระผู้เป็เ้า” บาทหลวงท่านนั้นตอบกลับแก่ชายผู้เต็มไปด้วยสายตาอันโเี้
“นี่ท่านคิดจริงๆ หรือว่า ความหวาดกลัวในใจของเรา จะหายไปง่ายๆ ด้วยคำพูดลวงโลกนั่นน่ะหรอ” ชายผู้นั้นตอบกลับบาทหลวงด้วยใบหน้าที่ยิ้มเยาะเย้ยต่อตัวแทนแห่งพระผู้เป็เ้า
“ได้สิ ข้าจะแสดงให้ท่านทั้งหลายดูเอง” บาทหลวงพูดขึ้นพร้อมกับแสดงพลังออกมา มือทั้งสองของเขานั้นเปล่งแสงออร่าสีทองออกมา แสงนั่นค่อยๆ ขยายใหญ่เรื่อยๆ จนปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน แสงนั่นเป็แสงที่อบอุ่นชวนคิดถึงเหมือนดั่งอ้อมกอดของพระผู้เป็เ้า
ชาวบ้านที่จิตใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กำลังถูกความอบอุ่นที่บาทหลวงมอบให้มาแทนที่ ผู้คนต่างลุ่มหลงไปกับอิทธิฤทธ์ ที่บาทหลวงแสดงออกมา ยกเว้น แต่เพียง เราทั้ง 2 คนและชายหนุ่มผู้ปลุกระดมชาวบ้าน
“นี่แก ทำอะไรกับชาวบ้านคนอื่นๆ กันไอ้บาทหลวงจอมปลอม” ชายหนุ่มผู้นั้นตอบกลับด้วยความโมโห
“ข้าแค่แสดงให้เห็นถึงความรักของพระผู้เป็เ้าก็แค่นั้นเอง” บาทหลวงตอบกลับชายหนุ่มด้วยใบหน้าที่แสยะยิ้มชวนให้น่าขนลุก
“เอาล่ะพวกท่าน ในที่สุดมารร้ายก็ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าพวกเราแล้ว จงกำจัดมารร้ายที่คอยกัดกินชายผู้นั้น ด้วยความรักจากพระผู้เป็เ้าของเราเสียด้วยเถิด” บาทหลวงพูดขึ้นพร้อมชี้นิ้วไปที่ชายผู้นั้น และเมื่อสิ้นเสียงของบาทหลวง ชาวบ้านต่างวิ่งเข้าไปรุมทำร้ายชายผู้นั้นตามประสงค์ของพระผู้เป็เ้าทันที
“ส่วนพวกเ้าทั้ง 2 คน ข้าจะเลี้ยงดูเอง” บาทหลวงหันมาพูดกับพวกเราด้วย สายตาอันน่าขยะแขยง
เราทั้ง 2 คน ไร้ซึ่งหนทางหนี จึงยอมตามบาทหลวง ไปที่โบสถ์นั่น ภายในโบสถ์นั่นเต็มไปด้วย ศิลปะตระการตาภาพวาดของพระผู้เป็เ้าที่โบยบินบนนภา มอบความรักลงมายังโลกมนุษย์ ผ่านบาทหลวง
ร้อยเื่ราวของความน่าอัศจรรย์ของพระผู้เป็เ้า ถูกสาดสีแต่งแต้ม มอบลวดลายอันวิจิตร ไปตามผนังด้านในของโบสถ์ ณ ตรงกลางลานพิธีสวด มีลวดลายอักษร โบราณจารึกลงบนพื้นของตัวโบสถ์
เมื่อบาทหลวงเดินทางมาถึงตรงกลางลานพิธีสวด อักษรเ่าั้ค่อยๆเปล่งแสงพร้อมประตูลับที่อยู่ข้างหน้าค่อยๆ เปิดออกมา แสดงให้เห็นถึงสิ่งที่อยู่ภายใน
“พี่คะหนูกลัวจังเลย” ลีอาพูดขึ้นขณะกำลังโดนพาไปยังด้านในประตู
“ไม่ต้องห่วงนะลีอา พี่จะปกป้องเธอเอง” ลูเธอร์ตอบกลับลีอาด้วยสายตาที่แน่วแน่
“ดีจังเลยนะ พี่น้องที่รักกันขนาดนี้น่ะ เหมาะแก่การเป็ภาชนะยิ่งนัก” บาทหลวงพูดขึ้นด้วยใบหน้าอันตื่นเต้นพร้อมฉีกยิ้ม อันน่ากลัวออกมา
164
