เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่ในกระเป๋ายิมของวินมันดังขึ้นทั้งหมด 4 สาย ที่เขาไม่ได้รับ เพราะเขากำลังทำหน้าที่เป็เทรนเนอร์ให้กับสาวสวยหุ่นสุด sexy ที่กำลัง ฝึกท่าบริหารต่างๆ อยู่นั้น
"วิน..! เสียงะโของใครบางคนเดินตรงมายังเขา ขณะที่เขากำลังทำการเทรนในการฝึกท่าต่างๆ
"มีอะไรครับ"วินหันไปถามเพื่อนร่วมอาชีพของเขา
"มีเสียงโทรศัพท์ ดังอยู่นานแล้วนะ ในตู้ล็อกเกอร์ของนาย หลายสายเชียวนะใครโทร มาหรือ นายเนี่ยเสน่ห์แรงไม่เบานะ"
"งั้นหรือ สักครู่นะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ ถ้างั้นผมฝากด้วยนะ" เขาฝากเพื่อนอีกคนช่วย ดูแล การฝึกซ้อมของผู้หญิงที่กำลัง ฝึกอยู่นั้นแล้วจึงเดินออกไป วินเปิดล็อกเกอร์ออกหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ายีม
"สวัสดีครับ ผมวิน นักเทรนเนอร์ยีมส่วนตัวครับ"
"ส่วนตัวแค่ไหนหรือครับ"เสียงปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มเซ็กซี่ทำเอาวินสะดุ้งใเขาถลึงตาขึ้นบนทันที
"ขอโทษนะครับคุณน่าจะโทรผิดแล้วละผมวางสายนะครับ"
" เดี๋ยวซิจะรีบวางสายไปไหนหรือครับ ยังไม่ทันที่ฉันจะพูด นายรู้รึว่าฉันโทรผิดอย่างงั้นรึ"
"ไม่ทราบว่าคุณ้าอะไรครับ"
"้านายไง ว่าไงส่วนตัวไม่ใช่รึเมื่อกี้ยังบอกฉันอยู่เลยว่าส่วนตัว" เสียงโลมเลียมันยิ่งทำให้เขาเริ่มไม่ชอบใจกับเสียงปลายสายแล้วละ
"ถ้าคิดว่าจะโทรมาเพราะเป็เื่สนุกปากคอยกวนตีนผู้อื่นไปวันๆ ผมขอแนะนำให้คุณไปพบจิตแพทย์จะดีกว่านะครับเผื่อว่าเหี้ยที่อยู่ในปากจะได้ออกไปน่ะครับ ผมขอวางสายนะครับ"
"เอ๊ยยย! เดี๋ยวซิ ด่าเหี้ยเลยเหรอวะปากแจ๋วใช้ได้ แล้วปากแบบนี้อยากจะแดกไส้กรอกไหมครับ ดูปากอย่างนายคงจะไม่แค่เห่าเก่งเท่านั้นหรอก คงจะเลียเก่งเหมือนกันซินะ"
ตู้ด ตู้ด ตู้ด ๆๆๆ
เขาตัดสายทันทีมันยิ่งทำให้ไนน์โมโหเข้าไปอีก
"ไอ้เหี้ยโรคจิต!" วินสถบออกมาอย่างหัวเสีย
"กล้ามากที่ตัดสายฉัน" ไนน์โกรธจัดอารมณ์เดือดขึ้นมาทันทีแล้วโทรกลับไปใหม่อีกครั้งแต่ไม่มีคนรับสาย เขาจึงเดินออกจากห้องไปที่หน้าบาร์เห็นผู้จัดการกำลังนั่งเช็กตารางงานของเขาอยู่
"พี่ภพครับขอผมยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหมครับ"
"เอาซิตั้งไว้ตรงนั้นน่ะ" ภพหันไปมองไนน์ที่ดูแปลกๆ ไนน์เดินไปหยิบโทรศัพท์แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของเขาทันที และกดกลับไปใหม่อีกครั้ง
"สวัสดีครับ ผมวิน นักเทรนเนอร์ยีมส่วนตัวครับ"
"นายจะแนะนำตัวสักกี่รอบ ถ้านายคิดจะวางสายอีก ฉันจะตามไปถึงที่ทำงานนายเดี๋ยวนี้!" ไนน์กระชากเสียงใส่อย่างไม่พอใจ
"คุณ้าอะไร" วินถามกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่อยากจะชกหน้าหมอนี่เสียเหรอเกินถ้าอยู่ตรงนั้น
"นายเป็เทรนเนอร์ ฉันอยากได้เทรนเนอร์ส่วนตัว นายพอจะมีเวลามาพบฉันได้หรือไม่?"
"หึ...จะเล่นตลกอะไรอีก ผมว่าคุณหยุดปั่นแล้วไปหาที่เล่นที่อื่นเถอะครับ ผมไม่มีเวลามากพอ ที่จะมาเสียเวลากับคุณแค่นี้นะครับ"
"นี่บอกแล้วไง ว่าห้ามวางสาย พูดภาษาคนไม่เข้าใจหรือไง! ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับนาย ฉัน้าเทรนเนอร์ จริงๆ นายเป็เทรนเนอร์ส่วนตัวไม่ใช่รึ"
"งั้นคุณก็เข้ามาติดต่อ รับใบสมัครที่ยีม ดีกว่าครับ ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะตกลงอะไรกับคุณทั้งนั้น" วินตอบกลับไปเสียงแข็ง
"ไม่! ฉันจะไปได้ไง นายนั่นแหละที่จะต้องมาบ้านของฉันเอาเอกสารการสมัครและตารางต่างๆ ในการฝึกซ้อมมาด้วย"
"นิคุณไม่มีมือมีตีนเดินมาเองหรือไงผมไม่ใช่ทาสคุณนะกรุณาแบกส้นตีนมาเอาเองครับ"
ตืดดด ตืดดด ดืดดด
"เดี๋ยวนาย!"
"โธ่โว้ย! แม่งกวนตีนกูรึ เดี๋ยวมึงเจอกู ไอ้เทรนเนอร์" ไนน์เหวี่ยงโทรศัพท์ลงไปบนเตียงนอนทันทีด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยวยิ่ง
"เป็วันบ้าอะไรวะเจอคนโรคจิต เหี้ยจริงแม่งเอ๊ย" วินสถบออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์กลับไปไว้ที่ตู้ล็อกเกอร์เหมือนเดิม
"วิน!"
ขณะที่วินเดิน ออกมาจากห้องพักของพนักงานในจังหวะที่เขากำลังจะเดินกลับไปที่โรงยีมนั้น เขาจึงหันไปตามเสียงเรียกของใครบางคน
"ครับผู้จัดการ มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"ผมมีเื่สำคัญนะ เมื่อกี้มีลูกค้า VIP โทรมาอยากให้นายไปเป็เทรนเนอร์ส่วนตัวให้ที่บ้านนะ เดี๋ยวนายไปเป็เทรนเนอร์ ตามที่อยู่นี้เลยนะ ส่วนเื่เอกสารนั้น เดี๋ยวผมจัดการให้เอง วันนี้เป็คอสสุดท้ายของลูกค้ารายนี้แล้วใช่มั้ย? งั้นนายรับงานนี้ไปเลยละกัน"
"เออะ ผู้จัดการครับ ผม ยังไม่รู้ว่าเป็ใครเลยครับ แล้วลูกค้า VIP นี่ผู้หญิงหรือผู้ชายครับ ผมจะได้เตรียมตัวได้ถูก"
"เป็ผู้ชายนะ ไม่เป็ไรเขาเป็คนสบายๆ นายก็คงจะรู้จักละ งั้นเริ่มงานพรุ่งนี้เลยนะ" แล้วผู้จัดการก็เดินออกไป ปล่อยให้วินยืนงง กับ งานที่จะต้อง เจอในวันพรุ่งนี้ เขายังรู้สึกหัวเสียเป็อย่างมาก กับเื่เมื่อกี้ไม่หาย ที่จริงเขาตั้งใจจะขอลาหยุดสักอาทิตย์เพื่อจะไปพักผ่อนที่ต่างจังหวัด แต่งานก็ดันมางานเข้าเสียก่อน ทำให้เขาไม่ได้ไปอย่างที่วางแผนเอาไว้
"นี่นายได้งานนี้ เลยนะโชคดีวะเขาจ้างนายแพงด้วยนะ" บิ๊กกล่าวขึ้นมาขณะวินกำลังวอมร่างกายอยู่แล้วหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม
"หมายความว่าอย่างไรนะ ผมไม่เข้าใจ" วินถามกลับไปทันที
"นายไม่รู้เื่หรือ แปลกจริง! ก็เมื่อกี้ ก่อนหน้านี้ มีเบอร์โทร ที่โทรมาหานายแปลกๆ หรือเปล่า" บิ๊กถามขึ้นอีกครั้ง
"อืมม์! มี แต่ เป็พวกโรคจิตนะ โทรมาก่อกวน" ผมตอบกลับไป
"โรคจิตจริงหรือ? แต่ผมเห็นคนที่มาที่นี่ เขาบอกว่าก่อนหน้านี้ เขาโทรมาที่นายแล้ว แต่นายตัดสายเขาทิ้ง และปฏิเสธเขาว่า ให้เอาส้นตีนแบกมาเอง นายนี่ก็แรงเหมือนกันนะ ด่าลูกค้าวีไอพีเลยรึ"บิ๊กถามกลับไปทำสีหน้าสงสัย
"ห๊า อะไรนะ" วินสะดุ้งสำลักน้ำทันที ทำสีหน้าเลิ่กลั่กด้วยความใ
"เมื่อกี้ นะนายว่าอะไรนะ! นายหมายถึงหมอนั้นมาที่นี่หรือ แล้วนายเห็นหน้าหมอนั้นหรือเปล่า แล้วทำไมผู้จัดการไม่เห็นบอกอะไรผมเลยนะ" วินรีบถามกลับไปด้วยใบหน้าซีดลง ด้วยความใ
"ถามเยอะจัง ผมนะไม่เห็นคนที่นายด่าเขาหรอก เห็นแต่ตัวแทนเขาเข้ามาบอกกับผู้จัดการ ของเราแบบนั้นนะ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้โกรธอะไรนายนะ แถมยังบอกอีกว่า้าตัวนายไปเป็เทรนเนอร์ให้ได้ จะเท่าไรก็ยอมจ่ายนะ นายทำไงวะ คือผมงงมากเลยนะ คนที่จ้างนายคงรวยน่าดู"บิ๊กกล่าว
" เอ้ยย ไอ้บ้านี่มันโรคจิตจริงๆ วะ มันคิดว่ามันเป็ใครกันวะ เดี๋ยวเถอะมึง กูจะทำให้มันเลิกจ้างกูไปเลยคอยดู" วินคิดในใจ และนี้เป็ครั้งแรกที่เขารู้สึกหงุดหงิดและหัวเสียยิ่งนัก ที่ถูกใครก็ไม่รู้ที่ไม่รู้จักมาบังคับ ออกคำสั่งเขาทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้าตากันเลยด้วยซ้ำ
ปกติวินจะเป็ผู้ชายเงียบขรึม และดูเ็าไม่ชอบสุงสิงกับใครดูจะเป็คนซีเรียสเสียมากกว่าและไม่ค่อยชอบการแสดงออกถึงอารมณ์ที่ไม่ดีให้ใครได้รับรู้สักครั้ง เขามักจะเก็บอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองไว้ตลอด จนคนที่อยู่ใกล้หรือใครๆ ไม่สามารถเดาใจเขาได้เลยว่าเขาคิดอะไร เพราะการทำงานของเขามักจะเป็คนจริงจังและหนักแน่นเสมอ
ในเย็นของวันเสาร์ ในการเริ่มต้นของการทำงานของเขา วินในชุดบอดี้สูทสีน้ำตาลสีอ่อนแขนยาว รัดกล้ามเนื้อจนมองเห็นร่องอกที่ดูเซ็กซี่ด้วยความที่วินเป็ผู้ชายตัวสูงพอพอกับไนน์ ถึงจะสูงน้อยกว่าไนน์ห่างกันเพียงแค่เซ็นเดียว ก็ตามแต่ระดับการยืนก็ไม่ห่างกันเท่าไรนัก เขาขับรถเข้าไปในบริเวณบ้านหลังใหญ่ที่ดูหรูหรา ผู้ชายที่เขาต้องไปพบนั้นดูก็รู้ว่าคงรวยไม่ใช่น้อย
ขณะที่ไนน์ยืนอยู่ในโรงยิมส่วนตัว วินขับรถเข้าไปจอดในโรงเก็บรถและลงจากรถพร้อมด้วยกระเป๋ายีม เขาเดินตรงมายังผู้ชายรูปร่างสันทัดที่ยืนมองเขาอยู่ที่ทางเข้าบ้าน
"สวัสดีครับ" เขายกมือไหว้ทักทาย ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาต้อนรับเขา วินมองหน้าผู้ชายคนนั้นแล้วรู้สึกคุ้นหน้าอย่างไรไม่รู้ความรู้สึกเหมือนเคยพบที่ไหนแต่ก็ไม่กล้าถามอะไรออกไป
"ตามมาสิครับ" ขณะที่ วินเดินตามไปที่ฟิตเนส และเปิดประตูเข้าไปในห้องฟิตเนสส่วนตัว ที่มีขนาดใหญ่ มีอุปกรณ์การออกกำลังกายอยู่มากมายพูดง่ายๆ คบเซตเลยละ เอาจริงเป็โรงยิมได้เลยล่ะ เขาก็ยังนึกสงสัยว่าคนที่จ้างเขาจะ้าเทรนเนอร์ไปทำไม ในเมื่อมีอุปกรณ์การออกกำลังกาย ออกจะมากมายขนาดนี้ ที่จริงก็น่าจะเล่นเป็อยู่แล้วขณะที่เขาเดินตรงไปยังผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ หุ่นนายแบบ ยืนถือดัมเบลชุดเล็กหนัก 7 kg เหวี่ยงไปด้านหลังที่กำลังยกขึ้นลงอยู่เหนือศีรษะในท่ายืนหันหลัง ตัวตรงฉีกขากลางออกเล็กน้อยอยู่นั้น เขาหันหน้ามายังเสียงทักทายของวินทันที
"สวัสดีครับ คุณ..."วินสะดุ้งใยังพูดไม่ทันจะจบ ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าที่กำลังยกดัมเบลอยู่นั้น เขาก็คือนายแบบชื่อดัง คนที่วินติดตามใน ig และไม่คิดว่าจะเจอตัวจริงแบบเป็ๆ เช่นนี้ มันจึงทำให้วินใและตื่นเต้นยิ่งนัก
"หวัดดี นายชื่ออะไรรึ" ไนน์กระตุกยิ้มขึ้นทันที "ทำไมครับใรึ ถึงกับจ้องมองฉันขนาดนั้น อยากจะกินฉันหรือไง" ไนน์หยักคิวขึ้นบนข้างหนึ่ง ขณะกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงสุดเซ็กซี่ เมื่อสายตาจ้องมองไปยังวินด้วยแววตาที่คมกริบ
วิน ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาคนตรงหน้า เมื่อได้ยินคำพูดของไนน์ ที่ฟังดูแล้วขนลุกอย่างไรไม่รู้
"เออะ ผมชื่อธาวิน หรือเรียก วินเฉยๆ ก็ได้ครับ ถ้างั้นผมว่าเรามาเริ่มกันดีกว่าครับ นี้เป็ตรางที่ ผมจะให้คุณ ตามนี้นะ" วินพยายามเปลี่ยนเื่พูด เพราะความรู้สึกเหมือนตอนนี้เขากำลังถูกผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าแสดงสีหน้าท่าทาง กำลังรุกใส่เขาอย่างไม่อาย แต่ก็อดที่จะรู้สึกเสียหน้าไม่หาย เพราะก่อนหน้านี้วินได้กล่าวคำไม่ดีกับนายแบบคนนี้ไว้เยอะไม่ใช่น้อยและไม่คิดว่าเขาจะเป็ลูกค้า วีไอพี คนสำคัญของที่ฟิตเนส
"จำฉันได้แล้วหรือ น่าเสียดายนะที่ไม่ได้แบกส้นตีนไปหานายถึงที่" ไนน์กระตุกยกยิ้มมุมปากทันทีขณะช้อนตาขึ้นมองคนตรงหน้า ที่มีอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด
"ผม...ขอโทษที่พูดออกไปแบบนั้น โดยไม่ทันได้คิด" วิน รีบกล่าวกลบเกลื่อนพยายามไม่มองคนตรงหน้า
ไนน์เดินไปหยิบตารางจากในมือของวิน แต่มือของไนน์ ััลงไปบนปลายนิ้วของวินเบาๆ เขาช้อนสายตามองคนตรงหน้าทันที วินเงยหน้าขึ้นมองสบตาไนน์อย่างไม่ตั้งใจ อยู่ๆ ความรู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าช๊อด เขารับรู้ได้ถึงความร้อนระอุในกาย ที่ปะทุเข้ามาในความรู้สึกของเขา วินรีบดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว
ไนน์ยิ้มเย็น..ในขณะที่ไนน์ยืนจ้องมอง วินอยู่และขยับสายตาสอดส่องมองไล่ระดับสายตาด้วยการหลี่หางตาลงสำรวจมองไปยังเรือนร่างของวิน และมือที่ลูบอยู่บนคางสุดเรียวงามของเขา
"นายนี้ก็หุ่นดีไม่เบานะ น่าจะเป็นายแบบ เซ็กซี่ได้เลยน่ะ" เขายกยิ้มขึ้นมาทันที เมื่อส่งสายตาเ้าเล่ห์ไปมองคนตรงหน้า
วินชักสีหน้าแสดงออกเริ่มไม่พอใจ และมองกลับไปด้วยสายตาที่ดุดัน มือกำหมัดไว้แน่น
"ผู้ชายที่เหมือนดูเป็คนสุภาพอย่างหมอนี่เมื่อไม่ได้อยู่ต่อหน้าสื่อไม่คิดว่าเขาจะพยายามคุกคามทางวาจาน่ารังเกียจที่สุด"ขณะที่วินคิด แต่เขาก็พยายามสลัดความคิดแย่ๆ ออกจากสมองเพราะวินยังจะต้องทำงานต่อจึงพยายามอดทนต่อคำพูดและการกระทำของคนตรงหน้าเป็ดีที่สุด อีกอย่างถ้าไม่ติดกับไม่อยากให้ตัวเองมีปัญหาในงานที่เขารักเขาก็คงกบปากหมอนี่ด้วยมือของเขาไปนานแล้วล่ะ
"คุณจะเริ่มฝึกเลยดีไหมครับ.." วินถามขึ้นทันทีทั้งที่พยายามข่มอารมณ์สุดๆ
"อืมม์ก็เอาซิ ฉันก็อยากแล้วละ" เขาเดินตรงไปยังเครื่องเล่นทันที
จริงๆ แล้วไนน์ก็เป็คนออกกำลังกายดูแลตัวเองดีมาตลอด พูดง่ายๆ ไม่จำเป็ต้องมีเทรนเนอร์ก็ได้
"จริงๆ คุณก็ทำได้อยู่แล้ว แล้วทำไมจะ้าเทรนเนอร์อีกละครับ" วินถามขณะยืนอยู่ด้านหน้าของเครื่องบริหารกล้ามเนื้ออยู่นั้น
"ก็ฉัน!
ฟืดดด!
เหืยย! ไนน์ลุกขึ้นเสียหลัก มือเรียวหนา ดึงแขนของวินไว้จนวินเซล้มลงไปนั่งทับอยู่บนตักของไนน์ทันที ขณะที่ไนน์นั่งอยู่หน้าเครื่องบริหารกล้ามเนื้ออย่างไม่ตั้งใจ สายตาของทั้งคู่ประสานกันเหมือนต้องมนต์สะกดกลิ่นหอมหวานของมินต์แตะจมูกวินเบาๆ ทำเอาวินใดึงสติกลับมาได้ทัน รีบขยับตัวลุกขึ้นถอยหลังกลับออกไปอย่างรวดเร็ว
"ผมว่าเราพอกันแค่นี้ก่อนแล้วกันครับ พรุ่งนี้ค่อยเริ่มใหม่" วินรู้สึกประหม่าตัวร้อนวูบวาบโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมของมินต์บนตัวไนน์ทำเขาร้อนรุ่มไปทั้งร่างกาย
"ได้! แต่พรุ่งนี้ฉันอยากให้นายมาเร็วกว่าวันนี้หน่อยนะ" ไนน์ตอบขณะเอียงศีรษะและหลี่หางตา มองไปยังวิน วินไม่ตอบแต่รีบเดินออกไปหยิบกระเป๋ายีม
"นายไม่ตอบฉัน ก็แสดงว่านายตกลงแล้วนะ สัจจะลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น" ไนน์ะโตามหลังวินออกไป เขากระตุกยิ้มเบ้ปากขณะส่งสายตาอย่างคนเ้าเล่ห์
"กลิ่นอัลฟ่าบนตัวฉันกำลังทำอัลฟ่าอย่างนายสับสนซินะหึ นี่แค่น้ำย่อย นายจะเจอฉันอีกเยอะ ฉันเริ่มชอบของเล่นชิ้นใหม่นี่แล้วล่ะ" เขาคิดขณะมองคนตรงหน้าที่เดินออกไปสุดสายตา
"ไอ้บ้า!กล้าดียังไงมาบังคับออกคำสั่งวะ" วินใช้มือเหวี่ยงลงบนพวงมาลัยรถกัดริมฝีปากล่างไว้ ด้วยความโมโห ก่อนที่จะขับรถออกไป
355K
