ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“แล้วเจ้ามนุษย์หมาป่าเป็นยังไงบ้างล่ะเนี่ย” ถังฮวนสูดหายใจลึก ๆ ระบายความอัดอั้นในอก ก่อนกระโจนเข้าไปในช่องหินนั้นอีกครั้ง เพียงไม่นานถังฮวนก็ต้องตระหนกกับสิ่งที่เห็น มนุษย์หมาป่านั่งกุมท้องเจ็บปวด ครวญครางทุรนทุรายร่างของมันพิงอยู่กับผนังหิน “ยังไม่ตายอีกเหรอเนี่ย เจ้านี่มันจะหนังเหนียวเกินไปแล้ว”ถังฮวนชักเท้ากลับหยุดนิ่งห่างมันราวสิบกว่าเมตร “ได้โปรด...ฆ่าข้าซะเถอะ อย่าปล่อยให้ทรมานอยู่อย่างนี้เลย”มนุษย์หมาป่าจ้องมาทางถังฮวน มันร้องคราง แววตาไร้วี่แววเกรี้ยวกราดเหมือนก่อนหน้านี้ ในดวงตาของมันมีเพียงแต่ความทรมานเท่านั้น "จะดีรึ!" ถังฮวนสังเกตดูอย่างถี่ถ้วนอยู่ชั่วครู่ พบว่ามันอ่อนล้ามากแล้ว ไม่มีพลังจะจู่โจมซ้ำได้อีก จึงลดความระแวดระวังลงถึงมนุษย์หมาป่าจะร้ายกาจแต่ถังฮวนหาได้กลัวไม่ นับประสาอะไรกับตอนนี้ที่มันบาดเจ็บปางตาย ไม่สามารถแม้กระทั่งช่วยเหลือตนเองด้วยซ้ำ ถังฮวนก้าวย่างอย่างระมัดระวังเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว ครุ่นคิดในใจ“สำหรับข้ามันง่ายเมากที่จะสังหารเจ้า บอกข้ามา เจ้าทำอะไรกับหมาป่าพวกนั้น” เขาอยากรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ในฐานะมนุษย์หมาป่าที่เป็นนักเวทย์ระดับระดับสี่ ปกติแล้วมันควรจะหลบซ่อนตัวมิดชิด ทำไมถึงโผล่มาที่แบบนี้ได้? “ข้ากำลังตามหาใครบางคน” มนุษย์หมาป่าส่งเสียงแหบแห้ง “ตามหาใครบางคนรึ?” เมื่อได้ยิน ถังฮวนก็ยิ่งอยากรู้“เจ้ามาตามหาใครกัน?” “สตรีสวมผลึกโลหิตฟีนิกซ์นางหนึ่ง สองสามวันที่แล้ว นางกับพวกอีกสองคนผ่านมายังที่อยู่ของพวกเราในป่าที่สาบสูญทหารของพวกเราในที่พำนักถูกสังหารสิ้น มีเพียงผู้เดียวที่หนีรอดออกมาแจ้งให้ท่านจ้าวหมาป่าทราบจากการคาดการณ์น่าจะเป็นเพราะแผนที่เนรมิตที่สืบทอดต่อกันมาบนร่างท่าน ด้วยเหตุนี้ทำให้พวกข้าต้องออกตามหาโดยรอบ” เจ้ามนุษย์หมาป่าทนพิษบาดแผลไม่ไหว มันอยากให้ถังฮวนสังหารมันโดยไว จึงบอกสิ่งที่มันรู้จนหมดสิ้น “ชิ้นส่วน…...แผนที่เนรมิต?" เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ถังฮวนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา ครั้งสุดท้ายที่เขาได้ยิน "แผนที่เนรมิต" คือตอนที่อยู่กับพี่ชิวเหยียนมาครั้งนี้ยังได้ยินอีกครั้งจากมนุษย์หมาป่าต่อหน้าเขาซึ่งเป็นถึงนักเวทย์ระดับสี่ ถังฮวนอดถามต่อไม่ได้ “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าสตรีสวมผลึกโลหิตฟีนิกซ์นั้นมี “ชิ้นส่วนของแผนที่เนรมิต”" “เป็น...การคาดเดาของท่านจ้าวหมาป่า” มนุษย์ป่าส่ายหัวไปมาด้วยความเจ็บปวด“ท่านจ้าวรู้ได้อย่างไรข้าก็ไม่ทราบ ข้าเป็นแค่นักเวทย์ระดับสี่เท่านั้น” หลังได้ยินเรื่องราวของจ้าวหมาป่าหลายครั้ง ถังฮวนก็โพล่งขึ้น“เจ้าพูดถึงท่านจ้าวหมาป่า เขาคือหนึ่งในแปดจ้าวอาณาจักรปีศาจ หรือจะเป็น ‘จ้าวหมาป่าวั่งเทียน’ งั้นรึ” “ใช่แล้ว!” มนุษย์หมาป่าเงยหน้าขึ้น แววตาของมันเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจไม่น้อย “ ‘ราชาหมาป่าโหยหวน’ ที่อยู่ในป่าพิศวงน่ะรึ?” ถังฮวนกายสั่นเทา เอ่ยครางออกมา เนื่องจากเคยฟังที่ชิวเหยียนเล่าว่ามันเป็นหนึ่งในแปดราชาภายใต้เทพทลายฟ้า "ถูกต้อง" มนุษย์หมาป่าพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว และพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า "โชคร้ายนัก ที่ท่านจ้าวหมาป่าได้รับบาดเจ็บสาหัส และพลังยังไม่ฟื้นคืน" “เจ้าได้ข่าวคราวของสตรีนางนั้นหรือไม่” ถังฮวนถามอีกครั้ง “ได้สิ ข้าได้ข่าวจากพรรคพวกของข้า พวกมันพบที่พักของนางแล้ว ไม่น่าจะไกลเกินสิบกว่าไมล์จากที่นี่....”แววตามันดูหวาดหวั่น ทันใดนั้นมันก็เริ่มตระหนักว่า ตนได้เปิดเผยเรื่องราวของจ้าวหมาป่าไปไม่น้อย
หากว่าเจ้าหนุ่มนี้เป็นมนุษย์ที่เก่งกล้า ท่านจ้าวหมาป่าจะไม่เป็นอันตรายหรอกหรือ?
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 38 ผลึกโลหิตฟีนิกซ์ (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 38 ผลึกโลหิตฟีนิกซ์ (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้