หลี่หนิงฮวากลับมาเลี้ยงลูกเลี้ยงสามี

" คุณชายขอรับพวกข้าทั้งสองได้นำเงินไปแลกเพื่อซื้ออาหารแจกจ่ายให้แก่ผู้ยากไร้ทุกคน ส่วนเงินที่เหลือก็นำไปแลกและแจกจ่ายให้ทุกคนเท่าๆกัน " หยางหยุนจงเอ่ยรายงานเรื่องที่ได้รับมอบหมายจากจางหลี่หมิง

" ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ น้องเล็กเจ้าต้องการอะไรอีกหรือไม่ " เมื่อคิดว่าทำทุกอย่างเสร็จแล้วตอนนี้ทั้งหมดก็ออกมาเป็นเวลานานพอสมควรสมควรแก่การจะกลับได้แล้ว แต่จางหลี่หมิงก็ยังไม่ลืมหันไปถามน้องสาวตัวน้อยที่ยืนกินทั้งถังลู่อยู่ข้างๆว่าต้องการสิ่งของอะไรอีกหรือไม่

" ไม่แล้วเจ้าค่ะถ้าอยากกลับแล้วถ้าไม่มีสิ่งของใดต้องการอีก " จางหลี่มี่หันไปมองของในมือของหนานเฟิงอี้และหลัวอิ่งอิ่งที่ถือของที่ตนเองซื้ออยู่ ซึ่งของในมือของทั้งสองก็เต็มไปด้วยสิ่งของมากมายเพราะคิดว่าหากจะซื้อของเพิ่มอีกทั้งสองสาวใช้คงจะถือกันไม่ไหวเมื่อคิดแบบนี้แล้ว จึงคิดว่าไม่ควรจะซื้อสิ่งใดอีของที่ซื้อในวันนี้ก็จำนวนมากมากพอแล้ว

" ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็กลับเถอะ ท่านแม่บอกว่าให้รีบไปรีบกลับซื้อของตามที่ต้องการ แต่ตอนนี้พวกเราก็ออกมานานแล้วพี่กลัวท่านแม่จะเป็นห่วงเอา " ก่อนจะออกมาหลี่หนิง    ฮวาได้กำชับจางหลี่หมิงเอาไว้เสียหนักแน่นว่าให้ซื้อสิ่งของตามที่ต้องการแต่ให้รีบไปรีบกลับ แต่ตอนนี้เขาและน้องสาวออกมาเป็นเวลา กว่า 3 ชั่วยามแล้ว ( 3 ชั่วยามเท่ากับ6 ชั่วโมง ) ทั้งๆที่ตลาดก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก เดินไม่นานก็ถึงคิดว่าแค่2ชั่วยามก็คงจะพอ ( 2 ชั่วยามเท่ากับ4 ชั่วโมง ) เพียงแค่ซื้อของน้องสาวของเขาก็คงไม่ใช้เวลานานนัก แต่เพราะต้องการช่วยเหลือผู้ยากไร้ด้วยก็ใช้เวลาไปพอสมควร 

" เจ้าค่ะถ้าเช่นนั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ ถ้าหากทำให้ท่านแม่โกรธมีหวังข้างหน้าข้าคงไม่ได้ออกมาอีก " จางหลี่มี่เลยตอบรับพี่ชายด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าของมารดาเวลาโกรธรอยยิ้มที่อยู่บนหน้าก็พลันมลายหายไป 

หากว่ามารดาโกรธมีหวังครั้งหน้าคงจะไม่ได้ออกมาเที่ยวเล่นแบบนี้อีกเพราะถึงแม้ว่าผู้เป็นพ่อจะอนุญาตแต่หากผู้เป็นแม่บอกว่าไม่แล้วก็คงไม่ได้ออกมา เพราะเด็กน้อยคิดว่าผู้เป็นพ่อนั้นมักจะเชื่อฟังคำพูดของแม่ตนเสมอ 

" ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ " สองพี่น้องและผู้ติดตามทั้ง 4 เดินออกจากตลาดไปอย่างรวดเร็ว ตลาดอยู่ไม่ห่างจากบ้านมากนักเดินเพียงแค่ไม่ถึง 1 ก้านธูปก็ถึงแล้ว(1ก้านธูปเท่ากับ 15 นาที )



" เออท่านแม่เหตุใดถึงมายืนรออยู่อยู่หน้าบ้านเช่นนี้ล่ะขอรับ " เมื่อกำลังเดินเข้าไปภายในบ้านจางหลี่หมิงก็เห็นผู้เป็นมารดานั่งอยู่หน้าบ้านด้วยหน้าตาเคร่งเครียดๆก็ทำให้เด็ก ชายอดตกใจไม่

" แม่บอกแล้วใช่ไหม ว่าให้รีบไปรีบกลับแต่ตอนนี้พวกเจ้าไปกว่า 3 ชั่วยามแล้ว จากตลาดไปก็ใช้เวลาเดินไม่นานนัก แต่เหตุใดพวกเจ้าถึงไปกันถึง 3 ชั่วยาม ออกไปกันตั้งแต่เที่ยงวันตอนนี้ตะวันจะตกพระจันทร์จะขึ้นอยู่แล้วทำไมถึงกลับมา " หลี่หนิง ฮวาอดที่จะเป็นห่วงบุตรทั้งสองไม่ได้ เมื่อคิดว่าตนปล่อยบุตรทั้งสองออกไปแค่เพียงลำพังถึงแม้จะมีหยางหยุนจงและหยางหนุนเจิ้งตามไปด้วยแต่หลี่หนิงฮวาก็อดวางใจไม่ได้กลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเด็กๆ

" เป็นเพราะข้าเองเจ้าค่ะท่านแม่ ท่านพี่ตามใจข้าทุกอย่าง ข้าเลือกซื้อสิ่งของจำนวนมากทำให้ใช้เวลานานเจ้าค่ะ " เมื่อเห็นว่าเป็นแม่เอ่ยตำหนิพี่ชายจางหลี่มี่ก็รีบออกมาเอ่ยเลยรับแทน เพราะตนรู้ดีว่าที่ใช้เวลานานและใช้เวลาเกือบทั้งหมดไปก็ล้วนแล้วแต่ใช้ไปกับการเลือกซื้อสินค้าของตนทั้งหมดซึ่งพี่ชายก็ตามใจและคอยเดินตามอยู่ไม่ห่าง และก็รู้สึกผิดหากว่าผู้เป็นมารดาจะตำหนิพี่ชายของตน

" แม่ไม่ได้ว่าอะไรพวกเจ้าแต่พวกเจ้าไปกันนานเกินทำให้แม่อดเป็นห่วงไม่ได้อีกอย่าง ช่างมันเถอะเข้าบ้านกันเถอะมาให้แม่ดูหน่อยไปกันเสียนานได้อะไรมาบ้าง " หลี่หนิงฮวาไม่ได้คิดจะตำหนิบุตรทั้งสองแต่เพียงเพราะความเป็นห่วงของคนเป็นแม่เท่านั้นจึงทำให้ตนคิดมากไปแต่เมื่อเห็นว่าลูกๆกลับมาปลอดภัยแล้ว ความเป็นห่วงที่ติดอยู่ในอกก็เหมือนจะหายไปทันตาเห็น เมื่อเห็นบุตรสาวตัวน้อยเอ่ยออกรับแทนพี่ชายแบบนั้นก็ไม่คิดจะพูดอะไรต่อแต่เพียงชักชวนเข้าบ้านเท่านั้น