ตำหนักหมื่นขุนเขา

       ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมสระน้ำ มีชายหนุ่มนั่งอยู่และมีชายวันกลางคนกำลังนั่งคุกเข่าลงกับพื้นก้มหัวให้กับชายหนุ่มด้วยความเคารพ ชายที่นั่งอยู่คือเทียนหลงและคนที่กำลังคุกเข่าก็ไม่ใช้ใครแต่เป็นชุกเกาคนที่เทียนหลงเคยช่วยชีวิต ถ้าถามว่าทำไมตอนนี้ทำไมชุนเกาถึงต้องมาคุกเข่า นั้นก็เพราะว่าเขาต้องการที่จะรับใช้เทียนหลงที่ทำให้ต้นได้มีโอกาสได้ล้างแค้นจนสำเร็จ จึงได้ตัดสินมาหาเทียนหลง ถ้าถามว่ารู้ได้ยังไงว่าเทียนหลงอยู่ที่ไหน เพราะเขาบังเอิญเห็นกลุ่มเทียนหลงเดินซื้อของอยู่นั้นเอง

“ท่านแน่ใจใช่ไหมที่ตัดสินใจแบบนี้ จริงๆไม่จำเป็นต้องมาตอบแทนข้าหรอกที่ข้าช่วยในครั้งนั้นก็เพราะว่าข้านั้นไร้เดียงสากับโลกเกินไป ถ้าเป็นข้าตอนนี้เจ้าคงตายไปแล้ว” เทียนหลงพูดออกไปตรงๆ

“ข้าคิดดีแล้วว่าชีวิตข้าจะเป็นของท่าน ข้าสามารถสาบานต่อสวรรค์ได้” ชุนเกาพูดอย่างแนวแน่

“สาบานไม่ต้องข้าไม่เคยเชื่อในสวรรค์ ข้าเชื่อแค่ตัวข้าเท่านั้น และข้าเกลียดคนทรยศที่สุด” เทียนหลงเอยอย่างเย็นชา

“ข้าจะไม่มีวันทรยศท่านเด็ดขาดนายน้อย” ชุนเกาลุกขึ้นก่อนนะเดินไปยืนด้านหลังเทียนหลงอย่างสงบ

       ต่อมาเทียนหลงก็แนะนำชุนเกาให้กับทุกคนได้รู้จักกันพอสมควรแล้ว เทียนหลงมองเห็นสีหน้ากังวลของชุนเกาอดที่จะถามไม่ได้ “ท่านมีอะไรก็พูดมาไม่ต้องเกรงใจ ข้าไม่ได้ใจร้ายกับคนของตัวเองขนาดนั้น”

       “ข้าอยากจะกลับไปช่วยคนสองคนที่เมืองพฤกษาขจีขอรับ หลังจากที่ข้าบาดเจ็บจากการล้างแค้น ข้าก็เดินทางไปหาท่านที่เมืองพฤกษาขจีเพราะข้าจำได้ว่าท่านจะไปที่นั้นกลับไม่พบท่าน แต่ก็โชคร้ายกว่าเก่าเพราะว่าข้าได้มีเรื่องกับตระกูลเหลียงจึงทำให้พวกมันทำร้ายเข้า โชคดีที่ข้าได้รับการช่วยเหลือจากขอทานสองคน แต่เมื่อคนตระกูลเหลียงรู้ว่ามีคนช่วยเหลือข้ามันก็ทำร้ายขอทาน2คนจนพิการ ข้าไม่สามารถซื้อโอสถที่เมืองพฤกษาขจีได้ เพราะว่าคนตระกูลเหลียงไม่ให้ข้าได้เข้าใกล้เลย แต่แล้วข้าก็ได้ยินว่ามีอัจฉริยะด้านการปรุงยาอายุน้อยขึ้นมา เมื่อข้าเห็นชื่อก็รู้ว่าต้องเป็นท่านแน่นอนข้าจึงรีบเดินทางมาเพื่อขอความช่วยเหลือจากท่าน” ชุนเกาอธิบายออกมา 

“เอาล่ะข้าจะไปกับเจ้าเอง ไปกันเถอะ” พูดจบเทียนหลงและชุนเกาหายไปทันที ก่อนจะไปเทียนหลงส่งเสียงบอกฟางหมิงเอาไว้แล้ว

       เมื่อทั้งสองคนเข้าเมืองมาแล้ว ทั้งสองคนก็ตรงไปที่อยู่ของทั้งสองทันที แต่ก่อนจะได้เข้าไปพวกเขาก็ได้ยินเสียงคนโว้ยวายเสียงดัง “รีบจับนางเอาไว้ ถ้าเราเอานางไปให้กับนายน้อยเหลียงเว่ยพวกเราจะต้องได้รางวัลมหาศาลแน่นอน”

      หญิงสาวเมื่อได้ยินชื่อเหลียงเว่ยก็หน้าซีดเพราะนางรู้ว่าจะต้องเจอกันอะไร ชื่อเสียงของเหลียงเว่ยนั้นต่ำช้ามากชอบฉุดคร่าหญิงสาวไปบำเรอตนเอง แต่ไม่มีใครทำอะไรได้เพราะว่าเหลียงเว่ยมีตระกูลเหลียงอยู่เบื้องหลัง และเป็นถึงนายน้อยของตระกูล 

“ข้าไม่ไป! ข้ายอมตายดีกว่าจะยอมเป็นของเล่นของคนชั่วช้าแบบนั้น”นางตะโกนด้วยความหวาดกลัว

               เทียนหลงที่พึ่งมาถึงเห็นหญิงสาวก็จำได้ทันที นางคือเด็กหญิงตัวเล็กๆในตอนนั้นที่เขาเจอนางสมัยเด็กตอนเข้าเมืองมาครั้งแรกกับท่านยายของเขา และเห็นนางกำลังโดนทำร้ายเพียงแค่นางเดินขายผ้าพันคอไม่ระวังไปชนคนอื่นเท่านั้น และเขาได้ขอให้ท่านยายช่วยเหลือนางไว้เขา เวลาเทียนหลงเข้าเมืองกับท่านยายเขามักจะเจอนางเดินขายผ้าพันคอเป็นประจำทำให้เขาช่วยนางซื้อและคุยเล่นกันตลอดจนสนิทกันแม้ว่าเขาจะไม่ได้มาบ่อยก็ตาม 

               จิตสังหารของเขาระเบิดออกมาก่อนจะสะบัดมือ ทำให้คนตระกูลเหลียงร่างระเบิดตายกันหมดก่อนจะเดินไปหาหญิงสาว 

        “ถังหลิง”เสียงตื่นเต้นของเทียนหลงดังขึ้น 

        “ท่านคือท่านพี่เทียนหลงใช่ไหม” ถังหลิงที่กำลังตัวสั่นอย่างหวาดกลัวที่เห็นคนร่างระเบิดต่อหน้าต่อตา พอได้ยินเสียงที่นางคุ้นเคยพอได้เห็นหน้านางก็จำได้ทันที 

        “ข้าเอง” เมื่อถังหนิงได้ยินนางรีบโผเข้าไปกอดและร้องไห้อย่างหนัก เทียนหลงกอดนางแล้วตบหลังเบาๆให้นางสบายใจ แต่สายตาของเขาเย็นชา 

        เทียนหลงที่กำลังปลอบถังหลิงอยู่นั้น ก็หันไปเห็นชุนเกากำลังช่วยชายพิการสองคน เขาเข้าใจได้ทันที เทียนหลงพาคนทั้งหมดไปไปที่โรงเตี้ยมราตรีสงบ ชุนเกาขอร้องไห้เทียนหลงช่วยรักษาชายขอทานทั้งสองคน เทียนหลงก็เริ่มถามเรื่องราวของถังหลิง นางก็เล่าว่าเมื่อก่อนนางก็ขายผ้าพันคอที่นางกับยายของนางช่วยกันถักผ้าพันคอขาย หลังจากที่ท่านยายนางจากไป นางก็ใช้ชีวิตด้วยตัวเอง อย่างยากลำบาก จนวันหนึ่งนางได้ชายทั้งสองคนช่วยเหลือ นางจึงได้อาศัยอยู่กับชายขอทาน

        ในช่วยที่นางออกไปหาขายของข้างนอก พอกลับมาเจอทั้งสองคนกลายเป็นคนพิการไปแล้วนางจึงดูแลทั้งสองคน จนมาวันนี้ก็เกิดเหตุการณ์แบบที่เทียนหลงเห็นนั้นแหละ นางมองหน้าเทียนหลงก่อนจะยิ้มยากมีความสุขที่นางได้เจอพี่ใหญ่ของนางในวันเด็ก 

        สามวันหลังจากนั้นชายขอทานทั้งสองคนก็ได้รับการรักษา แขนขาและตันเถียนที่พิการก็ได้รับการรักษาเช่นกัน เทียนหลงก็ได้ถามเรื่องราวของทั้งสอง จึงได้รู้ว่าทั้งสองคนชื่อเกาหยวนและหยางเฟย เกาหยวนเคยเป็นอาวุโสภายนอกของสำนักดาบเมฆา ส่วนหยางเฟยก็เป็นอาวุโสภายนอกสำนักกระบี่มรกต แม้จะคนละสำนักแต่ทั้งสองรู้จักกัน และเรื่องราวคล้ายๆกัน คือทั้งคู่ได้ลงโทษลูกศิษย์ของสำนักโดยไม่สนใจว่าเป็นลูกของอาวุโสสายในหรือไม่ 

        จึงทำให้ทั้งสองถูกขับออกจากสำนักและและเอามาทิ้งที่นอกป่าต้องห้ามใกล้เมืองพฤกษาขจีเหมือนกัน และช่วยเหลือกันมาตลอดหลังจากนั้นก็ได้ช่วยเหลือชุนเกาก่อนจะถูกหักแขนขาจนพิการ 

                                                         จบ.