บทที่ 9 การพนันครั้งนี้ เธอต้องแพ้แน่นอน
ูเาลูกนั้นแม้จะมองดูไม่ไกลนัก แต่เมื่อเดินจริง ๆ ก็ยังต้องใช้เวลาพอสมควร บ้านสกุลสวี่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน การเดินไปถึงที่นั่นต้องเดินผ่านหมู่บ้านเกือบทั้งหมด
เสิ่นเสี่ยวเยว่เดินผ่านทุ่งนาเขียวขจีและก้าวข้ามลำธารที่ไหลเชี่ยว เธอเดินไปพลางวาดฝันถึงอนาคตไปพลาง รู้สึกอยากจะะโข้ามเวลาไปอีกหลายปีเหลือเกิน
ช่วยไม่ได้ ในความทรงจำของเธอ ยุคนี้แม้แต่การเลี้ยงไก่หรือปลูกผักที่บ้านก็อาจถูกกล่าวหาว่าเป็ 'หางของทุนนิยม' แล้ว
สัตว์เลี้ยงอย่างหมูหรือวัวล้วนเป็ของหน่วยการผลิต ครอบครัวทั่วไปไม่สามารถเลี้ยงได้
ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดจะแอบเลี้ยง แต่เมื่อคำนึงถึงว่าภูมิหลังเื่ชนชั้นของร่างเดิมก็ไม่ดีอยู่แล้ว แม้ว่าข่าวสารในชนบทจะไม่รวดเร็วนัก แต่ถ้าตั้งใจสืบเื่ครอบครัวของร่างเดิมนิดหน่อย ก็จะรู้ความจริงในทันที
เธอไม่อาจทำให้ครอบครัวสวี่ต้องพลอยเดือดร้อนได้เด็ดขาด!
ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็ไม่สนิทกับคนในหมู่บ้าน กลัวว่าจะถูกแจ้งความ
รอไปขายของในเมืองก่อน ดูสถานการณ์ที่นั่นแล้วค่อยตัดสินใจ อย่างเลวร้ายที่สุด อดทนผ่านปีนี้ไปแล้วไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังได้
ตลอดทางที่เดินมา เสิ่นเสี่ยวเยว่พบเจอผู้คนมากมาย แทบทุกคนหันมามองเธอ ตอนแรกเธอคิดว่าเป็เพราะความสวยของตัวเองที่ดึงดูดสายตา จึงรู้สึกหลงตัวเองเล็กน้อย
จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงซุบซิบของคุณป้าหลายคน
"เห็นไหม คนนั้นแหละ ลูกสะใภ้ของบ้านสวี่ แถมยังเป็คนในเมืองที่แต่งมาอยู่ที่นี่ด้วย"
"หึ ผู้หญิงในเมืองก็แบบนี้แหละ หยิ่งจนไม่ยอมลงไปทำงานในไร่ ถ้าฉันเป็แม่สามีของเธอ ต้องจัดการสั่งสอนให้รู้กฎเกณฑ์ให้ดี อย่าให้ทำตัวหยิ่งผยองแบบนี้"
"ได้ยินมาว่าวันแรกที่เธอเข้าบ้านมา ตาเฒ่าบ้านสวี่ก็ล้มขาเจ็บเลยนะ"
"หา? งั้นก็แสดงว่าเป็ตัวอัปมงคลน่ะสิ!"
"น่าสงสารครอบครัวสวี่จริง ๆ ได้ลูกสะใภ้ที่ี้เีทำงานมาแบบนี้ ชีวิตคงลำบากกว่าเดิมแน่ ฉันว่านะ ยังไงก็น่าจะแต่งกับซู่ซู่ดีกว่า หน้าตาก็สวยที่สุดในหมู่บ้าน ขยันทำงานไม่กลัวความลำบาก แถมยังโตมาด้วยกันรู้จักนิสัยใจคอกันดี"
"ใช่ ๆ "
ในชนบท ความสวยเป็สิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุด ทำงานในไร่เป็และขยันทำงานต่างหากถึงจะเป็ที่ชื่นชอบของผู้คน
เสิ่นเสี่ยวเยว่มองพวกแม่บ้านช่างพูดที่เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่สนใจ เธอไม่อยากเสียเวลาไปสนใจคำนินทาพวกนี้ ถ้าต้องมาทะเลาะกับทุกคนที่เดินผ่าน วันนี้คงไม่ต้องทำอะไรกันแล้ว
เธอก้าวเดินต่อไปอย่างเบาสบาย เป้าหมายวันนี้คือการเข้าไปเอาโสมป่าในูเา เธอไม่อยากเสียเวลากับเื่ไร้สาระพวกนี้
แต่ช่างโชคร้ายเสียจริง
เย่ซู่ซู่กับจางเว่ยเจี๋ยเดินสวนมาพอดี ในมือถือจอบ ตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ
"เอ้า นี่ไม่ใช่พี่เสิ่นของพวกเราหรอกเหรอ? เวลานี้ไม่อยู่ในไร่ จะไปไหนกันล่ะ?"
เย่ซู่ซู่พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ต่างจากเมื่อวานที่ทำตัวอ่อนแอในบ้านสกุลสวี่อย่างสิ้นเชิง
"ยังแบกตะกร้าอีก ไม่ได้คิดจะเข้าไปขุดโสมในูเาใช่ไหม?"
ดวงตาคมของเสิ่นเสี่ยวเยว่หรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะย้อนถามกลับไปว่า "จะใช่หรือไม่ใช่มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย ทำไมต้องมาสนใจฉันขนาดนี้?"
"ฉันสนใจเธอ?" เย่ซู่ซู่โกรธจนแทบจะหลุดกรีดร้องออกมา เสียงสูงขึ้นหลายระดับ "เสิ่นเสี่ยวเยว่ เธอนี่มันไร้ยางอายจริง ๆ !"
ผู้หญิงี้เีที่แม้แต่ไร่นาก็ไม่ลงมือทำ ทำไมสกุลสวี่ถึงยอมรับเธอด้วย
เสิ่นเสี่ยวเยว่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
จางเว่ยเจี๋ยเดินอ้อมไปดึงผ้าที่คลุมตะกร้าสะพายหลังของเธอออกทันที เห็นเครื่องมือที่อยู่ข้างในั้แ่แวบแรก
เขาเอ่ยอย่างเยาะเย้ย "ฮึ ๆ ที่แท้ก็จะไปขุดโสม ไม่รู้จักประเมินตัวเองบ้างหรือไงว่ามีความสามารถแค่ไหน แค่ผู้หญิงอย่างเธอ คงจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโสมมีหน้าตายังไง"
เสิ่นเสี่ยวเยว่หันตัวกลับอย่างรวดเร็ว ใช้แรงเต็มที่ในการฟาดไปบนมือของเขา
"โอ๊ย!"
จางเว่ยเจี๋ยร้องด้วยความเ็ป
"นายรู้ได้ยังไง? ไอ้คนชอบยุ่งเื่ชาวบ้าน" เสิ่นเสี่ยวเยว่ไม่ได้รู้สึกดีกับคนคนนี้เลย จึงเข้าโหมดโต้กลับทันที
คนที่ไม่มีมารยาทเลยแม้แต่น้อยช่างน่ารำคาญจริง ๆ
จางเว่ยเจี๋ยเจ็บจนต้องทำหน้าเบ้ สะบัดมือแรง ๆ
เมื่อหายเจ็บก็เริ่มเยาะเย้ยต่อว่า "ฉันจะบอกความจริงให้นะ คนที่ขุดโสมได้เมื่อวานคือลุงของฉันเอง ในหมู่บ้านนี้เขาเป็คนที่หาโสมได้มากที่สุดและดีที่สุด ส่วนคนอื่นน่ะเหรอ ฮึ อย่ามายุ่งเลยดีกว่า"
"ใช่แล้ว ฉันแนะนำว่าเธอควรจะทำงานในไร่อย่างสงบเสงี่ยมดีกว่า แต่หนึ่งวันอาจจะได้แค่หนึ่งหรือสองคะแนนนะ" เย่ซู่ซู่ยกมือขึ้นปิดปากพลางหัวเราะคิกคัก
เสิ่นเสี่ยวเยว่มองเห็นคราบดินบนมือของเย่ซู่ซู่ก็ขมวดคิ้ว ถามอย่างจริงใจว่า "มือของเธอเปื้อนดินแล้วยังไม่ได้ล้าง เอาไปแตะปากแบบนั้นมันถูกสุขอนามัยหรือ?"
เสียงหัวเราะของเย่ซู่ซู่หยุดชะงักทันที
เธอเอามือลงอย่างเก้อเขิน รีบชำเลืองมองจางเว่ยเจี๋ย เมื่อเห็นว่าสีหน้าเขาไม่มีอะไรผิดปกติจึงถอนหายใจโล่งอก
ภาพลักษณ์ของเธอต้องไม่พัง ถึงแม้เธอจะไม่ได้คบกับจางเว่ยเจี๋ย แต่ก็ยังใช้สามารถหลอกใช้ความชอบของเขามาทำประโยชน์อย่างอื่นได้
"หึ อย่ามาพูดเื่ไร้สาระพวกนั้นเลย ยังไงเธอก็ขุดโสมไม่ได้หรอก" เย่ซู่ซู่พูดอย่างดูถูก จางเว่ยเจี๋ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย
เสิ่นเสี่ยวเยว่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดูไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "แล้วถ้าฉันขุดได้ล่ะ?"
"เป็ไปไม่ได้!" ทั้งสองคนะโพร้อมกัน
คนที่เดินผ่านมาเห็นทั้งสามคนยืนเผชิญหน้ากันอยู่บนถนน ต่างพากันเดินเข้ามามุงดูเหตุการณ์
เย่ซู่ซู่เห็นคนมามุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ ในใจคิดว่านี่เป็โอกาสดีที่จะทำให้เสิ่นเสี่ยวเยว่ขายหน้า! เธอจึงเอ่ยปากขึ้นว่า
"เสิ่นเสี่ยวเยว่ พวกเรามาพนันกันไหม พนันว่าเธอจะขุดโสมได้หรือเปล่า ถ้าเธอขุดได้ ฉันจะยกเนื้อหมูสองจินที่ซื้อมาจากในเมืองเมื่อวานให้เธอ แต่ถ้าเธอขุดไม่ได้..."
พูดถึงตรงนี้ เย่ซู่ซู่ก็จงใจหยุดชะงัก สร้างความตื่นเต้นให้ทุกคน ก่อนจะพูดต่อว่า "ถ้าขุดไม่ได้ เธอต้องพูดต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้านว่า เธอไม่คู่ควรกับพี่สวี่และจะขอหย่าด้วยตัวเอง"
"และโสมที่ขุดได้ต้องมีรากครบถ้วน ห้ามมีส่วนใดชำรุดเด็ดขาด ถึงตอนนั้นฉันจะเรียกลุงมาตรวจสอบ" จางเว่ยเจี๋ยรีบเสริมขึ้น
เย่ซู่ซู่ถามด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ "เป็ไงล่ะ กล้าพนันไหม?"
ถ้าเสิ่นเสี่ยวเยว่ไม่กล้าพนัน เธอก็จะได้เยาะเย้ยว่าขี้ขลาดไร้ประโยชน์ แต่ถ้าเสิ่นเสี่ยวเยว่ยอมพนัน ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าเป็คนโง่
ไม่ว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่จะเลือกทางไหน ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือเธอต้องขายหน้าอย่างแน่นอน
เย่ซู่ซู่ไม่มีความคิดที่ว่าเธอจะขุดโสมได้อยู่ในหัวเลย
ผู้คนที่มุงดูก็กำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส เกือบทั้งหมดพูดว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่คงไม่มีทางตกลงพนันแน่ เพราะแม้แต่คนที่ขุดโสมมาหลายปีก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าขึ้นเขาไปแล้วจะเก็บเกี่ยวผลผลิตกลับมาได้เลย
แต่เสิ่นเสี่ยวเยว่นั้นต่างออกไป เธอมีตัวช่วยอยู่นี่นา!
เธอจึงยิ้มบาง ๆ พูดอย่างไม่ใส่ใจ "แค่นี้เองเหรอ ฉันตกลง"
"แต่ว่า ถ้าฉันชนะ ฉันไม่ได้้าแค่เนื้อหมูสองจินของเธอ ฉันยัง้าให้พวกคุณยอมรับต่อหน้าคนอื่นว่าตัวเองเป็คนโง่ และขอโทษฉันด้วย"
สองคนสบตากันแวบหนึ่ง ต่างก็ไม่ได้ใส่ใจกับเื่นี้เท่าไหร่
อย่างไรเสีย เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็ต้องแพ้อยู่แล้ว ตกลงไปก็ไม่เห็นเป็ไร
"อย่าได้มาเสียใจทีหลังล่ะ บ่ายนี้ เราจะเจอกันที่เดิม ตอนนั้นอย่าได้เอาแต่หลบอยู่บนเขาไม่ยอมออกมาล่ะ!"
เย่ซู่ซู่หัวเราะอย่างสะใจ ราวกับได้เห็นภาพเสิ่นเสี่ยวเยว่ร้องไห้น้ำตานองต่อหน้าเธอแล้ว
"ได้"
เสิ่นเสี่ยวเยว่ทิ้งคำพูดเบา ๆ เพียงคำเดียวแล้วเดินจากไป
เมื่อเห็นอีกฝ่ายตกลงอย่างง่ายดาย เย่ซู่ซู่ก็รู้สึกใจหายวูบ
"เธอคงไม่มีทางขุดเจอจริง ๆ หรอกนะ"
"ไม่ต้องกังวล เป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน" จางเว่ยเจี๋ยพูดอย่างมั่นใจ ไม่มีทีท่าลังเลแม้แต่น้อย
โสมไม่เพียงแค่หายาก แต่การจะขุดโสมขึ้นมาทั้งต้นให้สมบูรณ์นั้นยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ไม่เหมือนกับการขุดมันฝรั่งหรือถั่วลิสงที่จะทำได้ง่าย ๆ
เสิ่นเสี่ยวเยว่ที่เป็คนเมืองไม่เคยเข้าป่าเขามาก่อน จะขุดโสมได้ยังไง?
มันเป็แค่ความฝันเพ้อเจ้อ!
การพนันครั้งนี้ เธอต้องแพ้แน่นอน
436
