ทันทีที่ไรเดนก้าวผ่านประตูเวทมนตร์
โลกทั้งใบก็เหมือนถูกดึงออกจากแกนกลาง
ภาพรอบตัวหมุนวนไปด้วยแสงสีทอง เส้นอักขระโบราณลอยวาบผ่านิัของเขาราวกับสายลม
และเมื่อทุกอย่างหยุดลง เขาก็ยืนอยู่บน แท่นหินกลางอากาศ
เบื้องหน้า...คือภาพที่เกินจินตนาการ
เมืองลอยฟ้าอันยิ่งใหญ่ ก่อตัวเป็วงโคจรกลางห้วงนภา
สะพานหินคดเคี้ยวเชื่อมระหว่างหอคอยสูง เสาหินเวทย์มนตร์ที่ลอยหมุนรอบตัวเอง
มีอสูรบินเวทย์ สัตว์รูปร่างแปลกตาโบยบินเหนืออาคาร
แสงจากอัญมณีเวทมนตร์เปล่งประกายแทนดวงอาทิตย์
และใจกลางทั้งหมดนั้น...คือ “อคาเดเมียธอร์น”
โรงเรียนเวทมนตร์อันเก่าแก่ที่สุดของดินแดน “อัลเทีย”
ตัวอาคารหลักสูงเทียมเมฆ ปกคลุมด้วยต้นไม้เรืองแสง หอคอยกลางล้อมด้วยน้ำวนลอยฟ้า
มี นาฬิกาทรายั์ ที่หมุนได้เองบอกเวลาเวทมนตร์แทนเข็มนาฬิกา
เสียงแตรเวทมนตร์ก้องกังวานขึ้นจากโถงกลาง
แท่นหินที่ไรเดนยืนอยู่เคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ
พาเขาลงสู่ลานกว้างที่เต็มไปด้วยนักเรียนหลายร้อยคนในชุดคลุมหลากสี
ทั้งหมดต่างหันมามองเขา — เด็กใหม่เพียงคนเดียวที่เดินทางผ่าน "ประตูผู้รับรู้"
“ผู้มาถึงผ่านประตูโบราณ...นั่นมันเด็กจากสายลับ!”
“เขาคือใครกัน? ทำไมถึงมาเพียงคนเดียว...?”
เสียงซุบซิบจากรอบข้างดังขึ้นทันที
ไรเดนเหงื่อซึมมือ ใจเต้นแรง
แต่ก่อนที่ความรู้สึกจะพาไปไกล เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเหนือทุกคน
“เด็กชายไรเดน ธอร์น — ขอต้อนรับสู่ ‘อคาเดเมียธอร์น’”
ชายชราผมขาวยาว ใส่เสื้อคลุมสีขาวประดับอักขระสีทองยืนอยู่กลางบันไดสูงสุด
ไม้เท้าในมือของเขาเปล่งประกายแสงอ่อนๆ ดวงตาสีเทาเจือรอยยิ้มจาง ๆ
เขาคือ อาจารย์ใหญ่ ‘ดอลมิอุส เซเรน’
“เ้าคือหนึ่งในสอง...จากสายลับผู้ถูกเลือก
และจากนี้...ชะตาของเ้าจะไม่ใช่แค่ของเ้าอีกต่อไป”
ทันทีที่เสียงของอาจารย์ใหญ่ดอลมิอุสดังจบ เสียงฝีเท้าบางเบาก็ดังขึ้นจากบันไดด้านข้างเขา
เธอก้าวออกมา... หญิงสาวผมยาวสีแดงเพลิงสลวยถึงเอว ใส่แว่นกรอบน้ำตาลอมทองบางคล้ายอัญมณีท่าทางมั่นใจ นิ่งสงบแต่กลับแฝงรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจใครบางคนเต้นผิดจังหวะ
เธอสวมชุดคลุมนักเวทแบบเดียวกับที่อาจารย์อื่นๆสวมแต่มีกลุ่มอักขระสว่างวิบวับแปลกตาอยู่ตรงอกซ้าย — สัญลักษณ์ที่ไม่มีใครเคยเห็นบางคนกระซิบว่า "นั่นคือสัญลักษณ์ของผู้เดินทางระหว่างมิติ..."
ไรเดนมองเธอเหมือนถูกมนต์สะกดเธอหยุดยืนอยู่ข้างอาจารย์ใหญ่ เหลือบตามองเขาก่อนจะพูดเสียงหวาน เยือกเย็นแต่แฝงด้วยอะไรบางอย่าง
“เด็กคนนี้...มีสายเวทแปลกมาก ดวงตาของเขามีรอยขีดของแสงทิศเหนือ”
อาจารย์ใหญ่ยิ้มน้อยๆ
“เช่นเดียวกับเธอ...ไอลาธีน”
ไรเดนเบิกตานิด ๆเขาไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่แค่สายตานั้น สัมผัสได้ว่าหญิงสาวคนนี้ รู้จักเขามานานแล้ว
เธอก้าวลงบันไดมาเล็กน้อย จนระดับสายตาพอดีกับเขา
“เราคงจะได้เจอกันอีกนะ...คุณธอร์น”
เธอยิ้มเล็ก ๆ แล้วเดินผ่านเขาไป กลิ่นหอมอ่อนจางจากผิวเวทมนตร์ลอยตามมาไรเดนหันไปมองเธอเงียบ ๆรู้แค่ว่า...ใจเขาเต้นแรงแบบที่ไม่เข้าใจ
123
