ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 430 บทสรุป(จบ-อวสาน)

ฉีซวี่ก็เหมือนกับเหลียนเซวียน คำนวณวันไว้แล้ว จึงตั้งใจล่อจระเข้อีกตัวหนึ่งในแคมป์ของเขาออกมา แล้วนำจระเข้วิ่งออกนอกกล้อง

ผู้ชมและทีมผู้กำกับคงคิดว่าเขาถูกจระเข้กิน

ด้วยวิธีนี้ ทั้งสองคนหาเงินได้อีกหนึ่งล้านดอลลาร์สหรัฐให้หยู่ชิงและน้องสาวเหลียน ด้วยเงินก้อนนี้เป็นฐาน ตราบใดที่หยู่ชิงไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย สองคนนี้สามารถนอนกินนอนดื่มได้สบายตลอดชีวิตที่เหลือ

ความจริงแล้ว เมื่อหยู่ชิงได้รับเงิน 7.2 ล้านหยวนอีกครั้ง เธอตกตะลึง

ทีมงานรายการปฏิบัติตามสัญญาที่เหลียนเซวียนและฉีซวี่ลงนามก่อนเข้าร่วมรายการ หากทั้งสองเสียชีวิตในสถานที่ถ่ายทำ ทีมงานรายการจะโอนเงินจำนวนนี้ไปยังบัญชีของ "เผยหยู่ชิง" ในนามของพี่ชายฝ่ายแม่ของ "เหลียนเซวียน"

แม้ว่าการเสียชีวิตของเหลียนเซวียนและฉีซวี่จะน่าสงสัยอย่างยิ่ง ไม่พบคราบเลือดใดๆ ที่สถานที่เสียชีวิตของทั้งสองคน

แต่หลังจากการค้นหาและประเมินโดยทีมกู้ภัยและผู้เชี่ยวชาญ โอกาสที่พวกเขาจะออกจากสถานที่ถ่ายทำอย่างมีชีวิตแทบเป็นศูนย์ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีโอกาสฉ้อโกงเงินชดเชยการเสียชีวิต

แต่ทำไมพวกเขาถึงประสบอุบัติเหตุและเสียชีวิตพร้อมกัน?

ด้วยความสามารถของพวกเขาทั้งสอง หมีขั้วโลกตัวหนึ่ง จระเข้ตัวหนึ่ง ไม่น่าเพียงพอที่จะคร่าชีวิตพวกเขา

อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์เกิดขึ้นต่อหน้าผู้ชมนับล้าน

ทีมงานรายการจำใจโอนเงิน 7.2 ล้านหยวนไปยังบัญชีของเซี่ยหยู่ชิง

และเซี่ยหยู่ชิงที่ได้รับเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ ตัดสินใจทันทีที่จะพาน้องสาวเหลียนกลับบ้านเกิด

กว่าสิบล้านหยวน แม้แต่นอนเฉยๆ ไม่ทำอะไร แค่ดอกเบี้ยก็เพียงพอสำหรับชีวิตความเป็นอยู่ของสองคนตลอดชีวิตที่เหลือ

หยู่ชิงกลับหมู่บ้านบ้านเกิด สร้างบ้านสองชั้น

ซื้อรถยนต์คันเล็กที่หมายตาไว้นาน ทั้งหมดนี้ยังไม่ถึงหนึ่งล้านหยวน

ขอความช่วยเหลือจากญาติและเพื่อน ช่วยแนะนำแม่บ้านที่คล่องแคล่วและสะอาด รับผิดชอบดูแลการกินการอยู่ของเพื่อนสาวทุกวัน

หยู่ชิงกำหนดตำแหน่งของตัวเองอย่างชัดเจน เมื่อเธอรับเงินก้อนใหญ่จากพี่ชายฝ่ายแม่ของเหลียนเซวียน เธอต้องแสดงคุณสมบัติของมืออาชีพ

เธอมองว่าเหลียนเซวียนเป็นคุณหนูจากครอบครัวที่ร่ำรวย และงานของเธอคือผู้จัดการใหญ่ข้างกายคุณหนู

เธอไม่เพียงต้องรับผิดชอบดูแลการกินการอยู่ของคุณหนู ดูแลสุขภาพของคุณหนู แต่ยังต้องให้คุณค่าทางอารมณ์ด้วย

งานนี้ไม่เพียงได้เงินมากกว่าเป็นลูกจ้าง ยังก้าวสู่ตำแหน่งผู้จัดการ ที่สำคัญที่สุดคือผู้จ้างไร้เดียงสาและน่ารัก จะไม่หาเรื่องเธออย่างแน่นอน

ไม่มีใครควบคุม ไม่ต้องลงเวลา รู้สึกวิเศษมาก

นับแต่นั้นมา หยู่ชิงพาเพื่อนสาวไปปลูกผักในสวนทุกวัน เลี้ยงปลาในสวน ปลูกดอกไม้ ย่ำน้ำในลำธารจับกบ

ฤดูใบไม้ผลิพาเธอไปเที่ยวและขุดผักป่า ฤดูร้อนพาเธอไปขี่ม้าในทุ่งหญ้า ฤดูใบไม้ร่วงพาเธอไปชมใบไม้แดงที่เขาเซียงซาน ฤดูหนาวพาเธอไปโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะ

หญิงสาวมีรอยยิ้มบริสุทธิ์บนใบหน้าทุกวัน

ร่างกายของเธอไม่อ้วนฉุและบวมน้ำเพราะกินแต่ไม่ออกกำลังกายอีกต่อไป ตอนนี้เธอปีนเขา ปลูกผักทุกวัน วิ่งไปวิ่งมาในภูเขาและป่า ผิวถูกแดดเผาจนเป็นสีน้ำตาลแข็งแรง กล้ามเนื้อแน่นขึ้น

เธอมีความสุขจริงๆ

เธอได้รับการดูแลอย่างดี และยังรู้สึกถึงความรัก

ส่วนเหลียนเซวียนในดินแดนเสื่อมโทรม พบกับฤดูใบไม้ผลิที่หายไปนาน

ทุกสรรพสิ่งฟื้นคืนชีพ หญ้างอกงาม นกร้องเพลง ภายในโดมป้องกันของรัฐในอุดมคติ ลมฝนพอเหมาะ แม้ว่าจะยังมีค่ารังสีในอากาศและน้ำในแม่น้ำ แม้ว่าจะมีฝูงสัตว์กลายพันธุ์จ้องมองฐานมนุษย์เป็นระยะ

แต่ทุกอย่างดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

ตราบใดที่สามารถกินอิ่มท้อง มนุษย์ที่มีชีวิตอยู่ก็ยังมีความหวัง มีแรงที่ไม่รู้จักหมด

ผู้ที่เหมาะสมจะอยู่รอด คนโชคดีเหล่านี้ที่ถูกระบบคัดเลือก จะสร้างอารยธรรมมนุษย์ที่รุ่งเรืองบนผืนดินนี้อีกครั้ง

อารยธรรมมนุษย์ที่ไม่โลภมาก ไม่พยายามพิชิตธรรมชาติ ไม่แย่งชิงทรัพยากรเพื่อความอยู่รอดอย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นยอมทำลายอาณาจักรและล้างเผ่าพันธุ์อารยธรรมอื่น

(จบ-อวสาน)