ปลาวาฬซ่อนรัก

คนรักของผม

" บ้าเอ้ยย!!! " ชายหนุ่มสบถเสียงดังทำให้คนที่ยืนอยู่ในห้องทั้งหมดสะดุ้งไปตามๆ กัน

ภาพจากกล้องวงจรปิดทำให้เขาแน่ใจว่าคนรักของตัวเองมาถึงที่นี่แล้ว ดูจากในภาพที่เธอกำลังยืนคุยกับเหล่าพนักสาวด้านล่างด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มในตอนแรกและเดินออกไปด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองเขาก็แทบอยากจะหักคอคนพวกนั้นเสียจริงๆ ป่านนี้เขาคงจะได้กอดเธอแล้วหากพนักงานเหล่านั้นต่อสายถึงเขาสักนิด

และยิ่งเจ็บปวดใจมากกว่านั้นเมื่อเขาเห็นภาพจากกล้องอีกตัวที่จับภาพขณะที่เธอนั่งบนเก้าอี้ยาวด้านหน้าลุกขึ้นด้วยใบหน้าดีอกดีใจแต่ในฉับพลันใบหน้าที่สดใสกลับเศร้าหมองลง เมื่อมองที่ภาพจากกล้องวงจรปิดอีกตัวเขาก็ได้รู้สาเหตุที่ทำให้ใบหน้าของเธอเศร้าหม่นในทันที

" ไม่ใช่อย่างที่ดาคิดนะ " ริมฝีปากหนาเอ่ยเบาๆ

" เอ่อ...พี่ค่ะ เกิดอะไรขึ้น " หย่งฟางที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยตั้งแต่ต้นเอ่ยถามด้วยสีหน้ากล้าๆ กลัวๆ ตอนนี้คนตรงหน้าของเธอเป็นอีกคนที่เธอไม่เคยรู้จัก

" อย่าพึ่งยุ่งกับพี่ ถ้าจะอยู่ก็อยู่แบบเงียบๆ รึถ้าเงียบไม่ได้ก็ออกไป " คำพูดของคนตรงหน้าทำให้หย่งฟางแทบจะน้ำตาไหลออกมา เขาไม่เคยพูดหรือเมินเฉยกับเธอเช่นนี้

" ตะ แต่... "

ปั้ง.... เสียงฝ่ามือทุบลงกับโต๊ะตัวใหญ่อีกครั้ง นี่เป็นอีกครั้งที่เขาแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดแบบนี้

ก๊อกๆๆ ..เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของใครอีกคนเดินเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ประธานใหญ่หย่งต้าสือก็เปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม

" เป็นยังไงท่านรอง เมียหายแค่นี้ถึงกับสติหลุดเชียวเหรอ " เสียงทุ้มเอ่ยถามหลานรัก หย่งฟางและเลขาสาวที่ยืนฟังอยู่ด้วยถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน

" เมียอย่างนั้นหรือ " หญิงสาวทั้งคู่แอบนึกในใจ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้มาก่อน

" คุณลุง " ปลาวาฬลุกขึ้นพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

" แม่เราโทรหาแล้วไม่ติด เลยฝากส่งไอ้นี่มาให้ " พูดพลางประธานใหญ่ก็ยื่นโทรศัพท์มือถือที่มีภาพบางอย่างมาให้

" ลงเครื่องตั้งแต่ 10 โมงครึ่ง " ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ที่มีภาพสายการบินและเที่ยวบินของคนรักกลับคืนให้ผู้เป็นลุง

" หลานจะทำยังไงต่อ "

" ผมกำลังรอภาพจากกล้องวงจรปิดบนถนนเส้นหน้าตึกอยู่ครับ เธอเดินออกไปไม่ได้ขึ้นรถ "

" อึ้ม ... แล้วเช็คโรงแรมแถวนี้ดูรึยัง "

" เช็คหมดแล้วครับ แต่ไม่มีเลย นี่แหละครับที่ผมกลุ้มใจไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน " เขาถอนหายใจอีกครั้ง

" โรงพยาบาลล่ะ? " ประธานหย่งเอ่ยขึ้น นั่นทำให้หลานชายถึงกับนิ่งอึ้งไป

" คุณลุงหมายถึงเกิดอะไรขึ้นกับเธออย่างนั้นเหรอครับ "

" ลุงแค่คาดเดา " ขณะที่พูดคุยกันลุงและหลานต่างมีสีหน้าที่เป็นกังวลใจเมื่อคิดว่าคนที่กำลังตามหาอยู่จะเกิดเรื่องขึ้น

ติ๊งง...เสียงข้อความถูกส่งเข้ามาในมือถือ ชายหนุ่มรีบคว้ามาเปิดดูเขาวางมือถือลง สายตาจับจ้องไปยังจอคอมใหญ่ภาพของคนรักสาวเดินเอามือปาดน้ำตาไปตามริมถนนทำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดใจเป็นยิ่งนัก เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะทำให้เธอร้องไห้ได้ ริมฝีปากหนาขบเม้มเข้าหากัน

" เป็นยังไงบ้าง พบมั้ย " เสียงทุ้มของประธานใหญ่เอ่ยถาม

" ..... " ปลาวาฬที่กำลังพยายามข่มใจอยู่ทำเพียงแค่พยักหน้าตอบเท่านั้น

ขณะที่สายตายังจับจ้องที่จอคอมอยู่นั้นชายหนุ่มมองเห็นภาพคนรักสาวเดินเข้าไปช่วยเด็กนักเรียนชายกำลังถูกรังแกอยู่ ใบหน้าคมขมวดคิ้วเข้าหากันจึงทำให้ผู้เป็นลุงที่ยืนอยู่ด้านหน้าโต๊ะต้องเดินอ้อมเข้ามาหาและดูภาพบนหน้าจอไปพร้อมๆ กัน

" เธอถูกแย่งกระเป๋าไปนี่เอง "

" ห๊ะ " ปลาวาฬอุทานออกมาเสียงดังเมื่อภาพของคนรักเดินเข้าไปในถนนสายเล็กๆ ซึ่งกล้องวงจรปิดไม่สามารถจับภาพได้อีกต่อไป

" อ้าว...แล้วนี่หลานจะไปไหน " หย่งเจิ้งรีบเอ่ยถามหลานชายเมื่อเห็นเขาหยิบโทรศัพท์เตรียมจะวิ่งออกจากห้อง

" ผมจะไปตามหาลดาครับ "

" เรายังไม่รู้เลยนะว่าเธออยู่ที่ไหนเวลานี้หน่ะ "

" ผมจะหา...จะหาทุกบ้านเลยครับ " ชายหนุ่มกำมือแน่นเอ่ยตอบลุงของเขา

" ฟางฟาง..สั่งคนของเรามีเท่าไหร่เอามาให้หมด กระจายตัวออกตามหาพี่สะใภ้ หาให้ทั่วถ้าไม่เจอห้ามหยุด "

" ค่ะคุณพ่อ " หย่งฟางรับคำสั่งแม้ในใจจะรู้สึกผิดหวังที่พี่ชายต่างสายเลือดมีคนรักเสียแล้ว เขาเป็นฮีโร่เป็นผู้ชายในฝันของเธอ

" จางลู่...ไปเอาตัวเด็กกลุ่มนี้มาให้หมดและของทุกอย่างที่ถูกแย่งไปเอากลับคืนมาให้ครบด้วย " ประธานใหญ่หันไปหาบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนชิดประตูอยู่

" ครับ " พูดจบบอดี้การ์ดหนุ่มก็รีบเดินออกจากห้องไป

" ผมไปก่อนนะครับ " ปลาวาฬโค้งไหล่ลงและรีบวิ่งออกจากห้องไป หลังจากที่หลานชายออกจากห้องไปแล้วหย่งเจิ้งจึงเดินเข้ามาหาลูกสาวบุญธรรมของตน เขาวางมือลงบนไหล่ของเธอ

" พ่อเคยบอกหนูแล้วว่าเค้าเป็นได้แค่พี่ชายเท่านั้น "

" ทำไมคุณพ่อไม่บอกล่ะคะ ว่าพี่ชายรองมีคนรักอยู่แล้ว " หย่งฟางก้มหน้าลงต่ำ

" พ่อไม่อยากให้หนูเสียใจ " ประธานใหญ่เอ่ยพร้อมกับตบมือเบาๆ ลงบนไหล่ของลูกสาวอีกครั้ง เขารู้ดีว่าลูกสาวแอบปลื้มพี่ชายคนนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วแต่เพราะไม่อยากให้เธอเสียใจจึงไม่ได้เล่าเรื่องการหมั้นหมายเมื่อ 2 ปีก่อนให้เธอฟัง

" ไม่เป็นไรค่ะ ....หนูไม่เป็นไร แค่พี่ชายมีความสุขเท่านั้นก็พอแล้ว หนูไปก่อนนะคะ " หย่งฟางเอ่ยบอกพ่อเพื่อให้ท่านคลายกังวล เธอรู้ดีว่าพ่อแม่และพี่ชายใหญ่รักเธอมากแค่ไหน

ประธานใหญ่มองตามแผ่นหลังของลูกสาวที่พึ่งเดินออกจากห้องไป เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ความรักนี่ช่างทำให้คนเรามีได้ทั้งความสุขและความทุกข์จริงๆ

อีกด้าน

" เสี่ยวเปามีอะไรให้พี่ช่วยมั้ย " ลดาที่พึ่งลงมาจากชั้นบนเอ่ยถามเด็กชายผู้ที่เธอช่วยเหลือเขาและตอนนี้เขาก็ได้เป็นผู้ช่วยเธอคืนแล้ว

" ไม่เป็นไรครับ พี่ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ " เสี่ยวเปาว่าพร้อมกับเดินไปหยิบชามใส่บะหมี่ให้แม่

" เสี่ยวเปา..บะหมี่โต๊ะสองได้แล้ว " เสียงจากในครัวดังขึ้น

" ครับ ๆ กำลังจะไปครับ " เสี่ยวเปาตะโกน

ลดามองดูทุกคนทำงานกันอย่างขะมักเขม้นเวลานี้เป็นช่วงเลิกงานซึ่งแตกต่างจากตอนที่เธอและเสี่ยวเปาเข้ามาในร้านเวลานั้นแทบจะไม่มีลูกค้าเลยสักคน ทุกคนในร้านจึงได้มีโอกาสพูดคุยกับเธอ แต่ตอนนี้ไม่ใช่...แม้จะเป็นเพียงร้านเล็กๆ แต่ก็มีลูกค้านั่งเต็มทุกโต๊ะ หลายโต๊ะกำลังรออาหารที่สั่งอยู่

" เสี่ยวเปาไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ยกออกไปเสิร์ฟเอง " ลดาเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มให้เขาและแม่ที่ยืนอยู่ด้วยกัน หญิงสูงวัยส่งยิ้มกลับให้เธอและพยักหน้าเป็นเชิงบอกอนุญาต

หลังจากเดินเสิร์ฟอาหารสลับกับการเข้าไปช่วยล้างจานในครัวตอนนี้ใบหน้าของลดาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไคล แม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่ก็ทำให้เธอลืมความทุกข์ที่มีก่อนหน้าได้ เวลาล่วงเลยมาเกือบจะสองชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าลูกค้าจะหมดตรงกันข้ามเมื่อโต๊ะนี้ลุกก็มีลูกค้าใหม่เข้ามาอีก

" พี่จะนั่งพักก่อนก็ได้นะครับ " เสี่ยวเปาบอกหญิงสาวเพราะเห็นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าหวาน

" สนุกดี ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงแค่นี้สบายมาก " ลดาเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เมื่อเห็นแววตาของคนตรงหน้าที่ไม่มีแววเศร้าหมองแล้วเสี่ยวเปาจึงปล่อยให้เธอทำงานต่อไป

" นี่ๆ พวกเรา...เมื่อกี้ชั้นพึ่งเดินมาจากหน้าถนนซางตงมีเรื่องน่าตื่นเต้นจะเล่าให้ฟัง ชั้นเห็นคนของตระกูลหย่งอยู่กันเต็มเลยเหมือนว่าพวกเค้าจะกำลังหาคนอยู่นี่แหละ " เสียงลูกค้าสาวที่พึ่งเดินเข้ามานั่งในร้านเอ่ยขึ้น

" ถนนซางตงก็มีเหรอ นี่ชั้นมาจากซอยหยวนหยวนก็มีเต็มเลย อีกไม่นานพวกเค้าคงจะมาถึงซอยนี้นี่แหละ "

" เหรอ...น่าตื่นเต้นจังเลย "

เสียงลูกค้าสาวโต๊ะหนึ่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน วันนี้เป็นช่วงเย็นวันศุกร์จึงทำให้ไม่มีใครต้องรีบกลับบ้านทุกคนกินไปพูดคุยกันไป บรรยากาศในร้านเลยดูคึกคักเป็นพิเศษ ลดาและคนอื่นๆ ในร้า่นต่างไม่มีใครสนใจในสิ่งที่ลูกค้าสาวพูด ทุกคนต่างทำหน้าที่ให้บริการของตนอย่างเต็มที่

กริ๊งงง....เสียงกระดิ่งหน้าร้านบ่งบอกว่ามีลูกค้ารายใหม่เข้ามา ลดาที่กำลังยืนเสิร์ฟบะหมี่อยู่ส่งยิ้มให้พวกเขาเสี่ยวเปาที่ยืนอยู่ข้างๆ เดินเข้ามาต้อนรับลูกค้า ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำหยิบรูปถ่ายในมือขึ้นมาดู ดวงตาของเขาเบิกกว้าง รอยยิ้มดีใจปรากฏบนใบหน้า

" ไปตามท่านรองมา...เจอแล้วๆ ไปเร็วๆ " ชายคนแรกหันไปบอกเพื่อนที่เดินตามเข้ามาทีหลัง ส่วนอีกห้าคนที่ตามเข้ามาก็กระจายตัวกันไปยืนตามมุมต่างๆ ของร้าน

" เอ่อ..นายท่านครับมีโต๊ะว่างนะครับ เชิญนายท่านนั่งก่อนเลยครับ " เสี่ยวเปาเดินเข้าไปหาชายคนที่เดินเข้ามาคนแรก

" ไม่เป็นไรครับ..พวกเรารอเจ้านายก่อน "

" เอ่อ..ครับๆ " เสี่ยวเปาเมื่อเห็นท่าทางของพวกเขาก็ไม่อยากจะเซ้าซี้มาก นี่คงเป็นบอดี้การ์ดของใครสักคนที่มาดูลาดเลาไว้รอเจ้านายเป็นแน่

" สงสัยวันนี้ร้านของเราจะมีเจ้าพ่อมากินนะ " เสี่ยวเปาเอ่ยกับหญิงสาว ลดาดูจะไม่ค่อยเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท่าไรนักเพราะคำพูดบางคำก็เป็นภาษาท้องถิ่นที่เธอยังไม่คุ้นเคย หญิงสาวทำเพียงแค่พยักหน้าและส่งยิ้มให้เขา

" บะหมี่โต๊ะสาม " เสียงเรียกจากในครัวดังขึ้น

" เดี๋ยวพี่ไปเองเสี่ยวเปาอยู่ข้างหน้าดูแลลูกค้าเถอะ " ลดาหันไปหาเสี่ยวเปาแล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อรับถาดมาเสิร์ฟให้ลูกค้า ความวุ่นวายเริ่มเกิดขึ้นเมื่อลูกค้าในร้านมองออกไปด้านนอกแล้วเห็นกลุ่มคนหลายคนวิ่งมาทางร้าน พวกเขาต่างเรียกเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ ดูชายหนุ่มหลายสิบคนยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ด้านหน้าร้านบะหมี่ที่พวกเขานั่งอยู่

เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นเมื่อชายอีกกลุ่มที่ตามมาทีหลังเปิดประตูเข้ามาในร้าน พวกเขายืนเรียงแถวชิดกับขอบผนังโอบล้อมโต๊ะลูกค้าไว้ ทุกคนในร้านต่างมีสีหน้าตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม่ของเสี่ยวเปาเดินเข้ามาลูกชายเพราะกลัวว่าเขาจะถูกทำร้าย

" แม่ครับ " และก่อนที่เสี่ยวเปาจะได้เอ่ยถามแม่ของเขา

ชายหนุ่มร่างสูงก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อไหลโชกอาบลงมาถึงแก้มสาก สายตาคมสอดส่ายมองหาสิ่งที่หายไป...เมื่อได้เจอแล้ว อารมณ์ที่เดือดดาลอยู่ค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ สองเท้าค่อยๆ ก้าวมาหาคนรักที่ยืนนิ่งอยู่ เมื่อเดินมาถึงตัวเธอวงแขนยาวก็โอบรัดตัวเธอไว้แน่น

" วาฬขอโทษๆๆ " เสียงทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาพูดอยู่ประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา

          ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^