นักฆ่าพักงานกลับไปเรียนมัธยม

"เสียงดังอะไรกันนะ"

ฮวาฮวา เปิดประตูออกมาเพราะได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอก เธอจึงออกมาดู เธอกวาดสายตาพบเห็นเหตุการณ์ต่างๆมากมายที่เกิดขึ้น มันดูชุลมุนวุ่นวายเป็นอย่างมาก แต่ไม่นานทุกคนก็หยุดการกระทำของตัวเองและหันมามองประตูที่เปิดอ้าออกมา ทำให้ทุกคนแทบจะหยุดนิ่งค้างไม่ขยับตัวเลยแม้แต่คนเดียวเมื่อพบเห็นหญิงสาวเดินออกมา

"ฮวาฮวา ข้างนอกทำไมเสียงดังจังเลย"

ยูร่าเดินตามหลังฮวาฮวาออกมาในไม่ช้า เธอจ้องมองนักเรียนชายทุกคนที่หันมามองพวกเธอทั้งสองคนอย่างแปลกใจ ตอนแรกเสียงก็ยังดังอยู่เลย พอฮวาฮวาและเธอออกมาจากเสียงที่ดังดูวุ่นวายก็หยุดลงเงียบสงัดเหมือนมีใครถอดปลั๊กไฟ

"ไม่มีอะไรหรอก แค่พวกเขาตะลึงนิดหน่อยนะ เธอปลุกพวกเขาเลย ไม่มีเวลาแล้ว"

เป็นผู้ชายแทบทุกคนที่มองเห็นหญิงสาวนางฟ้านางสววรค์ ฮวาฮวายังคงเป็นสาวสวยเซ็กซี่ให้ความรู้สึกสูงส่งใกล้เกินเอื้อมรอยยิ้มของเธอสามารถชักจูงให้คนอื่นทำตามได้โดยไม่ขัดขืน ส่วนยูร่าเธอคงความน่ารักน่าเอ็นดู ร่าเริงสดใส รอยยิ้มของเธอสามารถหลอมละลายแก่นโลกได้เลย

"อ่ะ จริงด้วยไม่มีเวลาแล้ว"

"ทุกคน ฟังทางนี้ ถึงเวลาเปิดร้านเมดคาเฟ่ เตรียมตัวกันได้แล้ว"

ยูร่าตะโกนเรียกนักเรียนชายที่อยู่หน้าห้องเรียนให้เข้ามาทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว

อาเบลเดินเข้ามาพร้อมกับลาล่า เขาได้รับหน้าที่ในการต้อนรับลูกค้าที่เป็นหญิงสาว ส่วนเมดผู้หญิงคนอื่นๆก็จะได้รับหน้าที่ในการดูแลลูกค้าผู้ชายที่เข้ามาซื้อขนมที่เมดคาเฟ่

"กริ่ง กริ่ง"

เสียงเปิดประตูเข้ามาเป็นชายหนุ่มสามคน เขาเป็นนักเรียนของที่นี่ เพื่อเฟ้นหาแรงบันดาลใจในงานอดิเรกของตน พวกเขาจึงค้นหาข้อมูลว่าห้องไหนจัดงานอะไร และลิตรายชื่อที่ต้องแวะเวียนเข้าไปให้ได้ พวกเขาเตรียมตัวมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ และเลือกห้องนี้เป็นที่แรก

"สวัสดีค่ะ นายท่าน ยินดีต้อนรับสู่ เมดคาเฟ่"

หญิงสาวที่รับหน้าที่เป็นคิวแรกในการต้อนรับลูกค้าผู้ชาย วิ่งเข้าไปต้อนรับลูกค้า และเชิญพวกเขาไปนั่งโต๊ะที่จัดไว้ ชายหนุ่มทั้งสามคงคิดว่า พวกเขามาเมดคาเฟ่ธรรมดาทั่วไป คงจะมีสาวๆน่ารักๆไม่กี่คน แต่เมื่อพบเจอหญิงสาวคนที่วิ่งไปต้อนรับ ก็ตื่นตาตื่นใจในทันที ทำสมุดที่จดรายชื่อห้องที่จดไว้ว่าจะไปเยือนร่วงหล่น ยืนเหม่อลอยทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น

"นายท่าน?"

หญิงสาวเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะเปล่งเสียงน่ารักๆออกมาอีกครั้ง

"เฮือกกกกกก×3"

ชายสามคนเหมือนถูกชนด้วยรถสิบล้อ ความรู้สึกของเขาตอนนี้อธิบายไม่ถูกเลย หญิงสาวคนนี้ใบหน้าของเธอน่ารักเป็นอย่างมาก ยิ่งบวกรวมเข้ากับชุดเมดที่มีหูสัตว์มันทำให้พวกเขาหยุดมองไม่ได้เลยจริงๆ ได้แต่คิดในใจว่า(น่ารักจัง)

"อืม"

ชายทั้งสามพยักหน้าก่อนจะถูกเธอลากจูงไปนั่งที่โต๊ะและหญิงสาวก็ยื่นเมนูให้เพื่อรับออเดอร์ ชายสามคนรับเมนูมาเขาเปิดอ่านเมนูอย่างละเอียดมีขนมมากมายให้เลือกสั่ง และมีรูปประกอบมันดูดีเป็นอย่างมากบวกรวมกับราคาไม่แพงเกินไปพวกเขาจึงแย่งกันสั่ง

"กรุณารอสักครู่นะคะ นายท่าน"

หญิงสาวรับออเดอร์เสร็จก็ขอตัวเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อนำอาหาร ออกมาเสิร์ฟให้ ชายทั้งสามคนยิ้มออกมาเหมือนคนบ้าก่อนจะมองตามเธอที่เดินเข้าไปในครัว แต่แล้วก็ยิ่งตกใจช็อคเข้าไปอีก เมื่อพวกเขากวาดสายตามองไปทั่วห้อง

"ว้าวววววววว×3"

พวกเขาตกใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อพบ หญิงสาวมากมายใส่ชุดเมดหูสัตว์ยืนกระจายกันไปทั่ว และเขาตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ทุกคนสวยสง่างามระดับนางฟ้านางสวรรค์ จนเกือบจะทำให้หัวใจของทั้งสามหยุดเต้น

"สุดยอดดดดดดดดดดด×3"

"ฉันไม่เคยพบเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย"

"ใช่ พวกเธอแต่ละคนสวยระดับนางฟ้าเลย ยิ่งใส่ชุดเมดด้วยมันเพิ่มความน่ารักมากๆให้กับพวกเธอเลย"

ทั้งสามต่างหันตัวมองรอบทิศทางไปมา ระริกระรี้อย่างกับโดนน้ำร้อนลวก

อาเบลมองลูกค้าที่ทำตัวแปลกๆ อย่างเอื่อมละอาเขาไม่คิดเลยว่านักเรียนมัธยมพวกนี้จะมีแต่พวกแปลกๆ เขายืนนิ่งรอลูกค้าผู้หญิงเดินเข้ามาในห้อง แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแปลกใจ ทำไมถึงมีแต่เขาคนเดียวที่ได้รับหน้าที่ให้รับลูกค้า ส่วนผู้ชายคนอื่นๆ ถูกกระจายกันไปทำหน้าที่ต่างๆ อย่างแจกใบปลิวโฆษณา ทำความสะอาด เก็บจาน และงานจิปาถะอื่นๆ

"อาเบล"

อาเบลคิดอะไรเพลินๆอยู่ไม่นานเขาได้ยินว่ามีคนเรียกจึงหันหลังกลับมาดู เขาเห็นเป็นอลิเซียกำลังทำท่าทางเขินอาย บิดตัวไปมา แก้มแดงแจ๋ เมื่อเขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก็หยุดนิ่งก่อนจะตั้งสติและพูดออกมาได้

"ว้าวว สวยมากเลยครับ"

อาเบลพยักหน้าและชื่นชมออกมา อลิเซียใส่ชุดเมดสีดำแดง ใส่เป็นหูกระต่าย และจุกหางปุกปุยสีขาวอยู่ด้านหลัง แต่ที่มันทำให้อาเบลว้าวยิ่งกว่านั้นก็ตรงที่ชุดมันดูเซ็กซี่เป็นอย่างมาก ถึงจะไม่ได้เปิดเผยเนื้อหนังมากเท่าไหร่แต่มันกระชับรัดรูปโชว์สัดส่วนที่ควรโชว์ให้เด่นชัด ใครเห็นก็ต้องอ้าปากค้างในความเซ็กซี่ของเธอ

"จริงหรอ อืมขอบใจนะ"

อลิเซียก้มหน้าไม่กล้ามองใบหน้าของอาเบลเลย เธอต้องทำใจอยู่นานกว่าจะกล้าเงยหน้ามองใบหน้าของเขาตรงๆ

"อาเบล นายหล่อมากเลย"

เธอเงยหน้ามองค้างอยู่เนินนานกว่าจะพูดชมออกมาได้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอาเบลในชุดนี้ มันทำให้เธอยืนมองอาเบลอย่างหลงไหลได้ปรื้มในความหล่อเหลาที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน

"ขอบคุณครับ"

อาเบลยิ้มอย่างมีเสน่ห์ออกมาทำให้อลิเซียนิ่งค้างไปเป็นที่เรียบร้อยอีกครั้งแล้ว

"กริ่ง กริ่ง กริ่ง"

แต่แล้วก็มีเสียงดังเข้ามาขัดความสุขของอลิเซีย เป็นลูกค้าที่เข้ามาและยังเป็นหญิงสาวอีกด้วย มันจึงเป็นเวลาที่อาเบลต้องไปต้อนรับ

"ผมขอตัวก่อนนะครับ"

อาเบลขอตัวก่อน เขาเดินตรงเข้าไปหาทางด้านหญิงสาวสองคนที่กำลังมองซ้ายมองขวาหาโต๊ะนั่ง อาเบลเดินไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน ทุกย่างก้าวของเขาสะกดสายตาของหญิงสาวเพื่อนรวมห้องคนอื่นๆที่มองเขาอยู่ทำให้พวกเธอล่องลอยไปกับโลกจินตนาการของตัวเอง

"สวัสดีครับ คุณหนูทั้งสอง ยินดีต้อนรับสู่เมดคาเฟ่"

หญิงสาวหันมามองชายหนุ่มที่เดินมาต้อนรับถึงที่ พวกเธอเห็นใบหน้าของอาเบลก็นิ่งอึ้งค้างอยู่แบบนั้น อาเบลพูดด้วยน้ำเสียงปกติของเขา แต่เสียงที่ออกมาแล้วเข้าไปสู่โสตประสาทหูของหญิงสาวทั้งสองคนมันเป็นเสียงที่พวกเธอจินตนาการออกมาเอง พูดง่ายๆก็คือเข้าไปสู่โลกมโนส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว

"สวัสดีครับ เป็นอะไรหรือเปล่า"

อาเบลพูดสวัสดีอยู่หลายครั้ง เขาเริ่มเป็นห่วงพวกเธอทั้งสองแล้วว่าจะเป็นอะไรไหม เพราะพวกเธอนิ่งไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียวหลังจากมองหน้าอาเบล เขาได้แต่เรียกซ้ำไปซ้ำมาจนพวกเธอรู้สึกตัว

"อ่ะ ค่ะ ใช่"

"เอ.....เอออออ....."

หญิงสาวทั้งคู่ไม่เป็นอันจะพูดออกมาเป็นคำ ได้แต่ขยับปากไปมานึกอะไรไม่ออก อาเบลได้แต่ถอนหายใจอยู่ภายในใจของเขา และคิดว่าทำไมตัวของเขาถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยให้ไปแจกใบปลิวมันคงจะดีกว่านี้แน่ๆ

"ผมว่ายืนอยู่แบบนี้คงจะเหนื่อยมากเลย มาครับคุณหนูทั้งสอง เชิญด้านนี้เลยครับ"

อาเบลจึงต้องเชิญให้เธอมานั่งที่โต๊ะ ขืนยืนอยู่แบบนี้พวกเธอก็คงไม่พูดออกมาสักที เขาเดินนำหน้าไปถึงโต๊ะและขยับเก้าอี้ให้พวกเธอนั่ง

"รับอะไรดีครับ เมนูขึ้นชื่อก็คือนี่ครับ"

อาเบลส่งเมนูให้ทั้งสองคนก่อนจะถือเมนูอีกชิ้นที่ทำไว้ใช้เฉพาะพนักงานเพื่อนำเสนอขนมออกมาให้ลูกค้าได้เห็นเด่นชัดยิ่งกว่าเดิม อาเบลเริ่มแนะนำของขึ้นชื่อของร้านทีละอย่าง เขาอธิบายตามที่อ่านมาอย่างละเอียด ด้วยบุคลิกของอาเบลทำให้การขยับร่างกายของเขามันสะกดสายตาของพวกเธอแทบจะไม่ได้มองไปที่เมนูเลย

"รับทั้งหมดที่พูดมาเลยค่ะ"

"ของฉันก็เหมือนกันค่ะ"

เหมือนถูกมนตร์สะกดคอยให้ทำตามสั่ง อาเบลแนะนำขนมไปตั้งมากมาย พวกเธอก็พยักหน้ารับเอาทั้งหมดเลยโดยไม่ติดขัดหรือสอบถามอะไรเพิ่มเติม อาเบลจึงเริ่มจดลงในสมุด

"กรุณารอสักครู่นะครับ คุณหนู ผมจะเร่งจัดการให้ทันที มีอะไรให้รับใช้เรียกผมได้เสมอ"

อาเบลรับออเดอร์เรียบร้อยแล้วเขาก็เดินเข้าไปสั่ง ก่อนจะเดินกลับมาหาหญิงสาวทั้งสองอีกครั้งและเพื่อคอยรับใช้

วันแรกของงานโรงเรียน มีผู้คนเข้ามาเยี่ยมชมเป็นอย่างมาก มีการจัดแสดงโชว์ต่างๆ ในโถงประชุมใหญ่ กิจกรรมอีกมากมายเยอะแยะไปหมด ให้เดินทั้งวันก็คงยากที่จะไปเข้าร่วมให้ครบทุกที่

ในห้องของอาเบล ยิ่งนานเข้าคนยิ่งเยอะขึ้นเรื่อย ตอนนี้แทบจะไม่มีโต๊ะนั่งในห้องเรียน ไหนจะข้างนอกอีก พวกเขาและเธอต่างมายืนต่อคิวกันแน่นเอี๊ยดไม่มีที่ว่างให้เดินเลย

"ว้าวสุดยอดไปเลยนะ ยูร่า ขายดีมากเลย นี่จะหมดแล้วด้วย"

"อืม"

ยูร่าพยักหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน นี่เป็นเวลานานแล้วที่เธอต้องรับหน้าที่ในการต้อนรับลูกค้าผู้ชาย

"เธอไปพักก่อนเลย อาเบลด้วยนะไปพักก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันรับหน้าที่ต่อเอง"

ฮวาฮวาหันไปมองอาเบลและเอ่ยบอกเขาให้ไปพักเพราะอาเบลอยู่ทำงานต้อนรับมาตั้งแต่เช้าแล้ว เธอเห็นว่าอาเบลยังไม่ได้ไปกินข้าวเลย

"อืม ขอบคุณนะครับ"

"ฉันไปด้วย×2"

เป็นลาล่า อลิเซียและลิน เดินเข้ามาพร้อมกันเมื่อได้ยินว่าอาเบลจะไปกินข้าว พวกเธอจึงรีบตะโกนขอพักทันที

"อะไรของเธอลาล่า ไม่ทำต่อละเห็นยิ้มยั่วยวนไปหลายคนเลยหนิ"

อลิเซียที่ยืนอยู่ใกล้กระซิบเบาๆให้ลาล่าได้ยิน เธอแขวะลาล่าทันทีเพราะรู้สึกว่าลาล่าขัดแข้งขัดขาเธออยู่

"ไม่จริงสักหน่อย เธอนั่นแหละที่ยั่วคนอื่น"

ลาล่ายิ้มมุมปากและสวนกลับไปทันที ถ้าเรื่องอื่นเธอคงยอมไปแล้วแต่เรื่องนี้คงยากหน่อยนะ พวกเธอทั้งคู่หันมองหน้ากันแววตาเกิดไฟร้อนแรงเตรียมจะแผดเผากัน

"เห้อออ"

ลินที่มองพวกเธออยู่ด้านหลังได้แต่กุมขมับปวดหัว

"อืมนั้นไปด้วยกัน ผมฝากด้วยนะ"

อาเบลเห็นว่า เมดกลุ่มแรกไปพักกลับมาถึงพอดีเขาจึงพาทั้งสามสาวไปพักได้

"ผมขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ พวกเธอรออยู่ที่ห้องก่อน

"ติ้งๆๆๆ"

อาเบลกำลังจะเดินไปถึงห้องน้ำ โทรศัพท์ของเขาก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาเปิดดู เป็นข้อความไม่ระบุชื่อ ส่งมาหาเขา

"สิงโตคลั่งเคลื่อนไหว"