แพ้รักประธานร้าย

            วรภัทรใช้มือบีบแก้มเด็กน้อยเบาๆ ด้วยความเอ็นดู “น้องพืชอยากไปไหนล่ะครับ? เดี๋ยวลุงพาไป แค่เราต้องเก็บเป็นความลับอย่าบอกคุณแม่”

            “ครับ ความลับ ผมมีความลับเยอะมาก” เด็กน้อยโยกหัวไปมา วันนี้เขาก็มีความลับเพราะได้ยินคุณครูคุยกันว่าคุณย่ากับคุณพ่อของเขาแอบมาดูเขา แต่พอวิ่งไปดูที่หน้าประตูห้องเรียนกลับเห็นเพียงหลังไวๆ ของผู้ใหญ่สองคนที่กำลังเดินจากไป เด็กชายได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องเรียน

            วรภัทรได้ยินคำว่า ‘ความลับ’ ก็หัวเราะ เขาให้เด็กชายเรียกตัวเองว่าลุงและแอบพาเด็กชายออกไปเที่ยวห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ หลายครั้งโดยไม่ให้เด็กชายบอกกับทักษพร คำว่าความลับเยอะของน้องพืชทำให้เขาคิดว่าเป็นเรื่องที่มีกับเขา

            “ถ้าอย่างนั้นก็เก็บดีๆ นะ ถ้าบอกคนอื่นก็จะไม่เป็นความลับอีกแล้ว เราต้องรู้กันสองคน”

            “ครับ” เด็กน้อยคิดว่าความลับเรื่องคุณย่ากับคุณพ่อ คุณครูสองคนนั้นก็คงไม่ยอมบอกคนอื่นด้วยเช่นกัน

            “หิวหรือยังครับ? เดี๋ยวลุงภัทรจะพาไปแวะกินหาของกินอร่อยๆ”

            “หิวแล้วครับ ผมอยากกินไอติม อยากกินไก่ทอด” เด็กชายจับแขนวรภัทรเขย่าเบาๆ

            วรภัทรยิ้ม แม้เขาจะไม่สบายใจที่ทักษพรไปกับธนา แต่ตอนนี้เขายึดตัวน้องพืชเอาไว้ได้แล้ว

        “ได้เลย เดี๋ยวลุงพาน้องพืชกินทุกอย่างเลย”

        ชายหนุ่มหวังจะให้เด็กชายตัวน้อยเป็นสื่อระหว่างเขากับหญิงสาว ประชุมตอนบ่ายถูกยกเลิกเพราะอุบัติเหตุบนท้องถนนขวางการจราจรเอาไว้ทำให้ธนาไม่อาจจะกลับมาทัน วรภัทรจึงฉวยเวลานี้เพื่อใกล้ชิดกับว่าที่ลูกชายในอนาคตของตน

            “น้องพืช ตอนอยู่บ้าน คุณแม่เคยพูดถึงลุงภัทรบ้างไหมครับ?”

            เด็กชายนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เคยครับ”

            “พูดว่ายังไงบ้าง?”

            “คุณแม่บอกว่าลุงภัทรเป็นคนดี” เด็กชายทวนคำช้าๆ

            วรภัทรฟังแล้วยิ้มกว้าง เด็กย่อมไม่โกหก เขาดีใจทักษพรบอกคนอื่นๆ ในบ้านของเธอว่าเขาเป็นคนดี ต่อไปเขาต้องหาโอกาสสนิทสนมกับสองหนุ่มสาวที่เป็นคู่รักในบ้านหลังนั้น

         “อีกนานไหมณัฐ?” ธนายื่นหน้าออกไปถาม ตอนนี้รถของพวกเขาเคลื่อนที่ได้ช้ายิ่งกว่าเต่ามานานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว

            ณัฐวุฒิก้มหน้าลงเช็คข่าวในแท็บเล็ต “น่าจะนานครับ ข้างหน้ารถชนกันห้าคันรวดเลย คันที่ชนก็คือรถเมล์” เขายื่นภาพข่าวให้เจ้านายดู

            “ห้าคันเลยเหรอ?” ธนาดูภาพในสถานที่เกิดเหตุแล้วก็ส่ายหน้า “เละกันไปหมด รถเมล์เบรกแตก เป็นไปได้ไง? รับส่งผู้โดยสารทุกวัน ควรระวังเรื่องความปลอดภัยมากกว่านี้”

            “น่าจะหลับในมากกว่าครับ เห็นบอกว่าเหยียบเบรกจนเบรกยุบ กู้ภัยกับตำรวจกำลังช่วยกันเคลียร์ถนน”

            ธนายื่นแท็บเล็ตคืนให้เลขาแล้วก้มลงเปิดตู้เย็นอันเล็กที่อยู่ใกล้ๆ หยิบเอาขวดน้ำดื่มไปยื่นให้ทักษพร

            “ไปไม่ทันแล้ว ประชุมบ่ายก็ต้องยกเลิก ลูกคุณมีคนไปรับให้หรือยัง?”

            “บอกป้าน้ำแล้วค่ะ” เธอตอบธนาเบาๆ แล้วหันไปมองณัฐวุฒิที่นั่งคู่คนขับ “เราคงจะกลับทันเลิกงานนะคะ”

            “น่าจะทันครับ ตอนนี้ลำเลียงคนเจ็บออกจากรถหมดแล้ว” ณัฐวุฒิกำลังดูการไลฟ์สดบนสื่อสังคมออนไลน์ ที่มีการถ่ายทอดเหตุการณ์ผ่านกล้องโทรศัพท์มือถือ เขาเสียบหูฟังไว้ข้างหนึ่งเพื่อฟังการบรรยายการจัดการอุบัติเหตุข้างหน้า ส่วนอีกหูก็คอยฟังคำสั่งเจ้านาย ในมือก็พิมพ์สั่งงานในแท็บเล็ต

            ทักษพรดูแล้วก็เห็นใจณัฐวุฒิที่ทำงานมือเป็นระวิง พอเธอหันมาข้างๆ ก็เห็นธนานั่งเอนหลังหลับตา สีหน้าของเขาไม่ค่อยดี

            “ท่านประธานไม่สบายหรือเปล่าคะ?”

            “อือ ผมปวดหัว คุณผักหยิบยาให้ผมที”

            หญิงสาวสะดุ้ง เธอเพิ่งได้ยินเขาเรียกชื่อเล่นเธอเป็นครั้งแรก ทักษพรหันรีหันขวาง ณัฐวุฒิที่นั่งอยู่ด้านหน้ารีบยกกระเป๋าสี่เหลี่ยมเล็กยื่นให้ “ยาขวดสีขาวฉลากเหลืองครับ รบกวนหยิบให้ท่านสองเม็ด”

            ทักษพรกุลีกุจอหยิบเอายาสองเม็ดส่งให้ธนา พร้อมกับยื่นขวดน้ำอันเล็ก แต่เขาไม่ได้ลืมตา หญิงสาวจำต้องยื่นขวดไปใส่ในมือเขา ชายหนุ่มกุมเอาขวดน้ำ บังเอิญนิ้วของเขาทาบบนนิ้วของเธอ ทั้งสองรู้สึกคล้ายจะมีกระแสความร้อนส่งผ่านจากปลายนิ้วของอีกฝ่าย

            หญิงสาวรีบใช้อีกมือขึ้นมาดันให้เขาถือเอาขวดน้ำและปล่อยมือจากมือของเธอ “นี่ค่ะ ขวดน้ำอยู่นี่”

            เขายังไม่ลืมตา รับขวดน้ำไปแล้วก็ดื่มไปครึ่งขวดแล้วยื่นมาข้างหน้า “คุณเก็บให้ผมที”

            เธอรับขวดน้ำคืนไป เขานอนหลับตานิ่งๆ ครู่หนึ่งก็ยกมือสองข้างขึ้นนวดขมับเบาๆ

            “เอายานวดคลายปวดไหมคะ? ดิฉันพกมาด้วย”

            “ดีเหมือนกัน”

            ทักษพรเปิดกระเป๋าแล้วหยิบเอาขวดยาหลอดสีขาวออกมาเปิดฝา         “นี่เป็นยานวดสมุนไพรค่ะ เหมาะสำหรับคนที่ปวดกล้ามเนื้อ ใช้ทาตอนปวดศีรษะได้ด้วย ดิฉันใช้เป็นประจำ คุณยื่นนิ้วมาค่ะ”

            เขาทำตามที่เธอบอก กางนิ้วหงายขึ้นมาข้างหน้า เธอป้ายเนื้อยานวดไปที่ปลายนิ้วชี้เขา “คุณช่วยทาให้ผมดีกว่า นวดศีรษะให้ด้วยก็ดี ผมรู้สึกว่าจะปวดมากกว่าปกติ”

            ณัฐวุฒิหันไปมองหน้าธนาก็เห็นเจ้านายของตนนิ่วหน้า เขารีบขอร้อง    ทักษพรที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “คุณผัก ช่วยนวดให้บอสทีเถอะครับ สงสัยอาการเก่าจะกำเริบ”

            หญิงสาวเห็นความกังวลในแววตาของณัฐวุฒิก็รีบรับคำ เธอรู้ว่าเขาเคยผ่าตัดสมองจากการประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่ แม้จะรอดตายมาแต่เขาก็ต้องรักษาตัวอยู่นานนับปี

            “ถ้างั้นยาที่ป้ายนิ้วให้คุณก็ใช้สูดดมไปก่อนค่ะ เดี๋ยวดิฉันนวดให้ คุณปวดตรงไหนบ้างคะ?”

            “ผมปวดตรงนี้ และก็ตรงนี้ ปวดมาก” เขาชี้ไปยังตำแหน่งท้ายทอย ชายหนุ่มลุกนั่งตัวตรงหันหลังให้

            ทักษพรบีบครีมใส่ปลายนิ้วแล้วสอดนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมของเขา ลูบเนื้อครีมบนหนังศีรษะวนเป็นวงกลมเล็กๆ ความเย็นจากเมนทอลในเนื้อยาค่อยๆ ซึมเข้าไปในหัว เมื่อเธอใช้ปลายนิ้วนวดไปเรื่อยๆ ทำให้ธนาค่อยๆ รู้สึกคลายความปวดลง

            “อืม ดี”​ เสียงของเขาแผ่วเบา

            ทักษพรรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เสียงและคำพูดแบบนี้ เธอเคยได้ยินมาก่อน

            ความทรงจำขมุกขมัวในคืนนั้นย้อนมาอีกครั้ง น้ำเสียงพร่าทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของธนา ทำให้เธออยากจะดึงมือออกจากศีรษะของเขา

            “ทำไมคุณต้องพกยาแบบนี้เอาไว้?” ณัฐวุฒิเอ่ยถาม

            “ดิฉันปวดเมื่อยค่ะ ก็เลยซื้อติดตัว พอดียาตัวนี้ทาเด็กเล็กได้ เวลาลูกหกล้มก็ได้ใช้ทาทันทีจะได้ไม่ฟกช้ำ ทาแผลสดก็ได้นะคะ”

            “ดีเลยครับ คราวหน้าผมฝากซื้อด้วย จะได้เอาไว้ให้ท่านประธานใช้”

            “นวดตรงคอให้ผมด้วย”

            ทักษพรอยากจะปฏิเสธ แต่ท่าทางของเขาดูแย่จริงๆ เธอจึงรับคำเบาๆ แล้วบีบยานวดที่ต้นคอของเขาให้ด้วย

            “ขอบคุณนะ คุณผัก” ธนาเอ่ยเบาๆ “เดี๋ยวผมนอนพักสักหน่อยก็คงจะดีขึ้น” ความเย็นบนศีรษะกระจายตัวทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าอาการปวดรัดเมื่อครู่ค่อยๆ คลายลง

            ทักษพรมองชายหนุ่มที่แหงนหน้าพิงเบาะหลับตาด้วยความรู้สึกทั้งสงสารและเห็นใจ เธอได้อ่านข่าวที่เขาประสบอุบัติเหตุหลังจากเธอออกจากโรงพยาบาลมาได้เกือบเดือน ช่างบังเอิญที่เขาถูกรถชนด้านหลังตึกที่เธอนอนพักหลังคลอดลูก เธอจึงนึกออกว่าคืนนั้นเธอฝันว่าร่างกายของเขามีเลือดเปื้อนเต็มไปหมด

         ...ครั้งนั้นคงหนักหนาสาหัส นานจนป่านนี้แล้วยังมีอาการอยู่อีก....

************