ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 41 การทำสบู่ที่จริงแล้วมันง่ายอย่างนี้นี่เอง

        พอตกเย็น เมื่อหานชีเยวี่ยกลับเข้าห้องแล้วก็รีบตรงเข้าไปในในมิติ

        ในตอนกลางวัน เธอต้องเดินทางเข้าเมืองเห็นได้ชัดว่าเธอไม่มีเวลาว่างเลยดังนั้นเวลาเล่าเรียนจึงต้องจัดไว้เป็นช่วงเวลากลางคืนหานชีเยวี่ยรู้สึกโชคดีที่มีมิติแห่งนี้อยู่

        ภายในมิติหานชีเยวี่ยจัดสรรห้องหับให้ตัวเองห้องหนึ่งแบ่งครึ่งหนึ่งเป็นห้องนอนและอีกครึ่งหนึ่งเป็นห้องหนังสือ เธอนั่งลงข้างหน้าต่างแม้ว่าภายในมิติจะไม่มีแสงแดดเข้ามาเลยแต่หานชีเยวี่ยกลับรู้สึกได้ถึงไออุ่นของแสงแดดที่สาดส่องลงบนร่างกาย

        หลังจากเรียนไปได้ชั่วโมงกว่าหานชีเยวี่ยก็เริ่มรู้สึกเหนื่อย  คนเราเพราะง่วงนอนจึงอยากนอนเธอจึงเดินไปที่ห้องทำงานภายในห้างสรรพสินค้า

        ด้านหลังห้องทำงานในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ถูกเชื่อมต่อไว้กับห้องน้ำเล็กๆซึ่งมีการรักษาอุณหภูมิของน้ำให้อุ่นอยู่ตลอดเวลาช่วงนี้หานชีเยวี่ยจึงมาล้างหน้าแปรงฟันที่นี่ เป็นอะไรที่สะดวกสบายมาก

        หลังจากล้างหน้าเสร็จเธอก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมากเธอเดินออกมาจากห้องน้ำและเห็นห้องทำงานที่ตกแต่งแบบทันสมัย

        ตอนแรกเธอตั้งใจจะออกไปแล้วแต่สายตาของหานชีเยวี่ยกลับเหลือบไปเห็นคอมพิวเตอร์คอมพิวเตอร์เป็นสิ่งที่หานชีเยวี่ยเห็นคนเล่นบ่อยๆ ตอนที่เธอยังเป็นวิญญาณแต่ตัวเธอเองกลับไม่เคยได้ลองเล่นเลยสักครั้งแต่เธอก็รู้ว่าข้างในคอมพิวเตอร์นั้นมีข้อมูลมากมาย

        หานชีเยวี่ยอดใจไม่ไหวเดินเข้าไปหาคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มลองเปิดเครื่อง ไม่นานนักหานชีเยวี่ยก็หาปุ่มเปิดปิดเครื่องเจอและเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาได้

        คอมพิวเตอร์รุ่นใหม่ความเร็วในการประมวลผลนั้นยอดเยี่ยมมากหลังจากที่หานชีเยวี่ยกดปุ่มลงไปเพียงแค่ห้าวินาทีคอมพิวเตอร์ก็เปิดขึ้นมาแล้วหานชีเยวี่ยมองสัญลักษณ์ต่างๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอซึ่งเธอเคยเห็นมาก่อนแล้วเริ่มครุ่นคิดว่าจะใช้งานมันอย่างไร

        เคยเห็น แต่ไม่เคยใช้แต่ก็แค่ใช้ไอ้ของสีดำๆ นี่กดไปกดมา น่าจะเป็นแบบนี้…

        ด้วยความทรงจำจากชาติที่แล้วประกอบกับความมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้ในไม่ช้าเธอก็สามารถใช้งานระบบการทำงานบางอย่างได้

        ตอนนี้ หานชีเยวี่ยรู้สึกตื่นเต้นมาก

        เธอพบว่าบนคอมพิวเตอร์นั้นสามารถค้นหาข้อมูลมากมายที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนเธอนึกถึงการเลี้ยงนกกระทาที่เธอได้เริ่มต้นไว้หานชีเยวี่ยจึงเริ่มค้นหาวิธีการเลี้ยงนกกระทาบนคอมพิวเตอร์หลังจากพยายามอย่างไม่ลดละ ในที่สุดหานชีเยวี่ยก็พบข้อมูลเกี่ยวกับการเลี้ยงนกกระทา

        หานชีเยวี่ยใช้วิธีที่ดูเงอะงะที่สุดคือการคัดลอกข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ทีละคำๆจนกระทั่งหานชีเยวี่ยรู้สึกปวดเมื่อยข้อมือและช่วงคอเธอถึงรู้ตัวว่าตัวเองได้จดวิธีการเลี้ยงนกกระทาลงไปหลายสิบหน้าแล้ว

        หานชีเยวี่ยมองดูข้อมูลที่บันทึกไว้จนเกือบครบแล้วเธอลุกขึ้นยืนขึ้นบิดคอและเอวเพื่อคลายความเมื่อยล้า.

        การนำความรู้จากคอมพิวเตอร์มาปรับใช้ให้เข้ากับยุคสมัยนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายแต่เมื่อคิดว่าคนทั้งชุมชนจะสามารถใช้วิธีนี้ในการเลี้ยงสัตว์ได้หานชีเยวี่ยก็รู้สึกว่าความพยายามของเธอคุ้มค่ายิ่งนัก

        หลังจากพักผ่อนได้สักพักหานชีเยวี่ยก็เริ่มเล่นคอมพิวเตอร์ต่อ ด้วยความบังเอิญเธอได้เปิดเจอกระทู้เกี่ยวกับการทำสบู่หอมด้วยตัวเองหานชีเยวี่ยเคยเห็นสบู่หอมหลากสีสันในชาติที่แล้ว มันดูสวยงามมากด้วยความสนใจเล็กๆ น้อยๆ นี้ ทำให้หานชีเยวี่ยอ่านกระทู้นี้อย่างตั้งใจ

        หลังจากอ่านจบหานชีเยวี่ยก็เริ่มสนใจการทำสบู่ขึ้นมา ไม่มีเหตุผลอื่นใดจากการอ่านกระทู้นี้ทำให้เธอเห็นว่าการทำสบู่ด้วยตัวเองนั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ง่ายมากๆ

        หานชีเยวี่ยจึงเริ่มค้นหาสูตรการทำสบู่ต่อปรากฏว่าเธอเจอวิธีทำที่น่าเชื่อถือจริงๆ หานชีเยวี่ยจดบันทึกทุกขั้นตอนไว้แล้วคิดว่าพรุ่งนี้จะลองทำที่บ้านดู

        เธอไม่เคยคิดเลยว่าสบู่ที่จำเป็นต้องใช้คูปองซื้อจากร้านสหกรณ์จะมีวิธีทำที่แสนง่ายดายถึงเพียงนี้

        ตอนนี้หานชีเยวี่ยรู้สึกเหนื่อยมากแล้วแต่เธออยากลองทำการแปรรูปสบู่ ด้วยเหตุนี้เธอจึงเริ่มค้นหาอุปกรณ์และส่วนผสมสำหรับทำสบู่ในมิติ ไม่นานนักหานชีเยวี่ยก็สามารถหาอุปกรณ์และส่วนผสมสำหรับทำสบู่ได้ครบ

        “ความรู้เปลี่ยนโชคชะตา!”หานชีเยวี่ยนึกถึงประโยคนี้ก่อนจะนอนลง

        เธอได้หลับฝัน ในฝันนั้นเธอกลายเป็นราชินีสบู่

        เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากหานชีเยวี่ยตื่นนอนแล้ว เธอเดินขึ้นเขาไปออกกำลังกายก่อน

        ใช่แล้วทุกวันตอนเช้าตรู่ที่หานชีเยวี่ยเดินขึ้นไปบนเขาเป้าหมายหลักที่แท้จริงคือการออกกำลังกาย

        เมื่อปีนขึ้นไปบนภูเขาแล้วเธอจะหาเก็บผักป่า ตัดหญ้าจูเฉ่าและขุดสมุนไพร เมื่อกิจกรรมทั้งหมดนี้แล้วหานชีเยวี่ยจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา

        ในขณะที่เธอกำลังแบกกระบุงหนักๆเดินลงมาจากภูเขาหานชีเยวี่ยพลันมองเห็นบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวบริเวณเชิงเขาพอดี

        เมื่อนึกถึงเรื่องที่วันนี้ลู่จิ่งหมิงจะต้องจากไปเธอก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปดูสถานการณ์เสียหน่อย

        เมื่อคุณปู่คุณย่าเห็นหานชีเยวี่ยมาหาพวกเขารู้สึกดีใจปนตกใจ แม้ว่าพวกเขาจะดีใจที่หานชีเยวี่ยมาหาแต่ก็อดกังวลไม่ได้ว่าหากมีคนอื่นเห็น อาจจะส่งผลกระทบต่อหานชีเยวี่ยได้

        คนอย่างพวกเขาใครไปเกี่ยวพันด้วยก็ล้วนโชคร้ายไปหมด

        “หนูน้อย เธออย่ามาที่นี่ให้บ่อยนักเลยนะถ้าคนอื่นเห็นเข้ามันจะไม่ดี”

        คุณย่าลู่มองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แล้วจึงให้หานชีเยวี่ยเข้าบ้านก่อนจะพูดอย่างระมัดระวัง

        หานชีเยวี่ยสำรวจรอบๆ ลานบ้านกำแพงบ้านนั้นแข็งแรงทนทาน มากกว่าที่เธอคิดไว้อยู่โข

        “คุณย่าลู่ ชาวบ้านยังไม่ตื่นกันหรอกค่ะไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครเห็นหรอก”

        “หนูน้อยจ๊ะ ระวังไว้ก็ไม่เสียหายหรอกย่ารู้ว่าจิ่งหมิงเจ้าเด็กนั้นเขาขอให้หนูมาดูแลพวกเรา แต่หนูไม่ควรมาบ่อยๆถ้ามีคนเห็นเข้า ถือว่าเป็นความผิดของพวกเรา”

        คุณย่าลู่เอ็นดูหานชีเยวี่ยไม่อยากให้หานชีเยวี่ยต้องเดือดร้อนเพราะคนแก่สองคนอย่างพวกเขา

        หานชีเยวี่ยคิดตามก็จริงอย่างที่คุณย่าลู่ว่า แม้ว่าจะพูดว่าค่อนข้างปลอดภัยแต่ถ้าเกิดมีคนเห็นขึ้นมาล่ะ?

        ในชุมชนนี้ยังมีหลี่เสี่ยวหรงที่หลงรักจวงเหวินหลินอยู่ไม่แน่ว่า หล่อนอาจจะกำลังจับตาดูเธอเพื่อหาเรื่องใส่ความก็เป็นได้

        “ค่ะ คุณย่าลู่ งั้นเราตกลงกันแบบนี้นะคะถ้าคุณย่ามีอะไรให้ฉันช่วย ก็วางก้อนหินสองก้อนไว้ใต้ต้นไม้นั่นนะคะ”

        “วิธีนี้ดี” คุณย่าลู่ตอบรับอย่างรวดเร็ว

        ตอนที่หานชีเยวี่ยกำลังจะกลับเธอถึงเพิ่งรู้ว่าไม่เห็นลู่จิ่งหมิง เธอจึงถามว่า “สหายลู่จิ่งหมิงไปแล้วเหรอคะ?”

        เมื่อได้ยินหานชีเยวี่ยถามถึงหลานชายของตนใบหน้าของคุณย่าลู่ก็ยิ่งยิ้มแย้มสดใสมากขึ้น

        หนูน้อยคนนี้รู้จักถามไถ่ถึงหลานชายทึ่มๆของเธอ ดี ดีมาก!

        “เขาออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืดแล้วรถไฟออกสิบโมงเช้า แต่เขาบอกว่าถ้าไปสายจะตกรถเอา” คุณย่าลู่อธิบาย

        หานชีเยวี่ยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยลู่จิ่งหมิงไปแล้ว แถมก่อนไปก็ไม่ได้บอกลาเธอด้วย

        ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวเพียงชั่วครู่หานชีเยวี่ยจึงนึกขึ้นได้ว่า พวกเขาต่างก็เป้นคนแปลกหน้าที่พบกันโดยบังเอิญไม่จำเป็นต้องบอกลากันเป็นพิเศษนี่นา?

        หานชีเยวี่ยไม่รู้เลยว่าตอนที่ลู่จิ่งหมิงเดินผ่านบ้านของเธอ เขายืนหยุดอยู่นานเลยทีเดียว

        “จิ่งหมิงบอกว่าหลังจากนี้ถ้าเขาพอมีเวลาจะเขียนจดหมายถึงหนู จดหมายของพวกเราปู่ย่าเขาจะสอดไว้ในจดหมายที่เขียนให้หนูแล้วส่งมาพร้อมกัน”

        หานชีเยวี่ยรู้สึกใจลอยเธอพยักหน้าและตอบว่า “ค่ะ คุณย่าลู่ ฉันเข้าใจแล้ว”

        เมื่อกลับถึงบ้านหลังจากหานชีเยวี่ยทานข้าวเสร็จ หานชีเยวี่ยก็เริ่มขัดหม้อ

        “ชีเยวี่ยหลานบอกว่าวันนี้จะเข้าเมืองไม่ใช่เหรอ วางหม้อไว้นั่นแหละเดี๋ยวย่าล้างให้ก็ได้”ย่าเฒ่าหานรีบพูด

        “คุณย่า หนูอยากทำอะไรบางอย่างก่อนแล้วค่อยเข้าเมืองค่ะ”

        “เมื่อวานหนูบอกหัวหน้าชุมชนว่าวันนี้จะเข้าเมืองไม่ใช่เหรอ?”ยาเฒ่าหานมองหานชีเยวี่ยอย่างจนใจเด็กคนนี้ทำไมถึงทำอะไรไม่เป็นโล้เป็นพายแบบนี้นะ?