เนตรสวรรค์ พันธะวิญญาณ

เฉินอี้นั่งรอจางฝูลู่อยู่ครู่ใหญ่แต่เขาก็ยังไม่กลับมา“ไปซื้อถังหูลู่แค่นี้เหตุใดจึงไปนานนัก เหมามาหมดทุกอันเลยหรืออย่างไรกัน”เฉินอี้นั่งบ่นและนึกขึ้นได้จึงเอ่ยเบาๆ “หลิวซูเจี๋ย”

รออยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่เห็นหลิวซูเจี๋ยปรากฏตัวจึงลองเรียกดูอีกครั้งแต่ก็ยังเงียบเหมือนเดิม

“เอ๋? เกิดอันใดขึ้นกันล่ะเนี่ย” เฉินอี้เริ่มกังวล

“พี่ชายๆ” เฉินอี้หันไปเรียกคนขายขนมแป้งนึ่ง“ท่านเห็นผู้ชายที่นั่งอยู่กับข้าเมื่อครู่อยู่แถวนี้บ้างหรือไม่”

“คนที่นั่งอยู่กับเจ้าเมื่อครู่หรือ”คนขายขนมชะเง้อคอมองไปมาเพื่อหาจางฝูลู่ “ไม่เห็นเลยนะ มิได้อยู่แถวนี้ด้วย”

“ขอบคุณขอรับ” เฉินอี้ขมวดคิ้ว เริ่มหวั่นวิตกในใจ

จางฝูลู่ไม่เคยปล่อยเขาทิ้งไว้คนเดียวนานขนาดนี้มาก่อนเมื่อเอ่ยเรียกหลิวซูเจี๋ยเขาก็ไม่ปรากฏตัวให้เห็นด้วย มีความเป็นไปได้สองอย่างคือจางฝูลู่อยู่ไกลเกินกว่าที่หลิวซูเจี๋ยจะสามารถมาหาเฉินอี้ได้และอีกอย่างหนึ่งคือจางฝูลู่มิได้ไปไหนไกลแต่เขาไม่มีสติ หลิวซูเจี๋ยจึงออกห่างจากเจินจูของเขาได้ไม่เกินสิบฉื่อ

เฉินอี้รู้สึกร้อนใจมากแต่ในเมื่อไม่มีวิญญาณผู้พิทักษ์นำทาง เขาก็คือคนพิการตาบอดคนหนึ่งเท่านั้น

เฉินอี้ลูบขวดแก้วหลิวหลีอย่างชั่งใจสุดท้ายเขาก็มิอาจตัดใจเรียกอาหลิ่งออกมาได้นางก็มีภารกิจของนางอย่าได้รบกวนนางเลยจะดีกว่า

เขากวาดสายตามองไปรอบๆมีดวงวิญญาณล่องลอยอยู่ประปรายส่วนมากเป็นคนชราและสาเหตุการตายคงจะเป็นการตายโดยธรรมชาติจึงมิได้ดูมีความทุกข์เวทนาและมิได้สนใจเขา

ถ้าหากเขาใช้ยันต์เกราะคุ้มภัยและไปขอความช่วยเหลือจากดวงวิญญาณเหล่านั้นก็น่าจะพอได้อยู่พลังชีวิตของเขาคงจะไม่ถูกดูดออกไปมากนัก

เฉินอี้เดินออกไปนอกร้านและตัดสินใจลองใช้วิธีนี้ดูขณะกำลังจะตรงไปหาดวงวิญญาณหญิงชราก็มีคนมาขวางทางเขาเอาไว้เฉินอี้จึงชนเขาเข้าเต็มแรงจนเซเกือบล้ม

โชคดีที่คนๆนั้นคว้าตัวเฉินอี้ไว้ทันจึงมิเป็นอันใดมากนัก

“อ้าว น้องชาย มาทำอันใดที่นี่รึ” เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยถามเฉินอี้รู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันที

“พี่ชายที่เป็นทหารรักษาเมืองที่เดินทางมาพร้อมกับข้าใช่หรือไม่”

“ใช่ เจ้าชื่อเฉินอี้ใช่หรือไม่ ข้าชื่อเฝอจิ่วเซ่อเรียกข้าว่าพี่เฝอก็ได้”

“ขอรับ” เฉินอี้ยิ้ม “พี่เฝอขอรับข้ามีเรื่องรบกวนให้ท่านช่วยสักหน่อยได้หรือไม่ขอรับ”

“มีอันใดว่ามาเถิด ข้าจะช่วยเจ้าเอง”

“เพื่อนของข้าที่เดินทางมาด้วยกัน ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาหายไปที่ใดข้ารออยู่นานแล้วก็ยังไม่กลับมาพี่เฝอช่วยพาข้าไปหาใต้เท้าจินที่กองทหารรักษาเมืองได้หรือไม่ขอรับ”

“เพื่อนเจ้าที่ชื่อจางฝูลู่น่ะรึข้าเห็นเขาเดินไปทางถนนฟาหมิงกับหญิงสาวคนหนึ่ง”

เฉินอี้ขมวดคิ้วเหล่าจางทิ้งข้าไว้ที่นี่แล้วไปกับผู้หญิงเช่นนั้นหรือแต่เมื่อนึกถึงว่าเมื่อวานนี้จางฝูลู่ปากอ้าตาค้างมองหญิงสาวที่นำทางพาพวกเขากลับโรงเตี๊ยม เฉินอี้ก็เริ่มมีความคิดเห็นคล้อยตาม

“เจ้ามิเชื่อข้าหรือ” เฝอจิ่วเซ่อกล่าวกลั้วหัวเราะ “มาเถิดข้าจะพาเจ้าไปดู” กล่าวจบ เฝอจิ่วเซ่อก็จับแขนเฉินอี้และพาเขาออกเดิน

เมื่อจินลี่หยางบอกเล่าเหตุการณ์การจับกุมคนร้ายเสร็จสิ้นแล้วต้วนห่าวอู๋ก็พยักหน้าอย่างพอใจ

“ความดีความชอบของหนุ่มน้อยคนนี้ใหญ่หลวงนักสามารถจับคนร้ายได้และยังช่วยชีวิตทหารของซุนฉือไว้ได้อีกด้วยถ้าอย่างไรข้าจะมอบรางวัลเป็นการตอบแทนให้เขาอย่างเหมาะสมเลยทีเดียว”

“ข้าขอบคุณในความเมตตาของท่านหัวหน้าตุลาการแทนเฉินอี้ด้วยขอรับ”จินลี่หยางคำนับขอบคุณและถอยกลับไปยืนที่เดิม

“ต่อไปเป็นการพิพากษาตัดสินโทษ เนื่องด้วยพยานหลักฐานพร้อมมูลนักโทษหวูเอิน สื่อชิงฉี เฝอจูจี มีความผิดจริงตามข้อกล่าวหา”ต้วนห่าวอู๋หยุดมองหน้าทั้งสามคนและกล่าวต่อ

“ศาลขอตัดสินให้วันที่สี่เดือนสิบเอ็ด เวลาเที่ยงตรงทำการประหารชีวิตนักโทษทั้งสามคนโดยการตัดหัว!”

เสียงอื้ออึงดังมาจากรอบทิศชาวบ้านต่างส่งเสียงด้วยความยินดี บางคนถึงกับร้องไห้ที่ญาติพี่น้องของตนได้รับความยุติธรรม

“เลิกศาล!” เจ้าหน้าที่ศาลประกาศ

ชาวบ้านต่างทยอยพากันแยกย้ายกลับไปบอกข่าวดีกับคนทางบ้านลู่จางเหว่ยหันมากล่าวขอบคุณจินลี่หยางที่อยู่ร่วมการไต่สวนจนจบ

ตอนนั้นเองจงฉงก็เดินมาทางที่จินลี่หยางกับลู่จางเหว่ยยืนอยู่ลู่จางเหว่ยรีบยกมือคำนับเจ้าเมืองเจียงหลิงจงฉงพยักหน้าให้ลู่จางเหว่ยและหันมาพูดกับจินลี่หยาง “มิได้พบกันนานเลยนะ จิน[1]โหวซื่อจื่อ”

ลู่จางเหว่ยมองหน้าท่านเจ้าเมืองด้วยความงุนงงเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นสายตาของเขามองไปที่จินลี่หยาง ลู่จางเหว่ยก็หันขวับไปมองคนข้างๆและเกือบทำกระบี่หลุดมือ

จินลี่หยางยิ้มเล็กน้อย“ใต้เท้าจงสบายดีนะขอรับ”

จงฉงพยักหน้าและหันมามองหน้าลู่จางเหว่ยเขารู้ตัวจึงรีบเอ่ยลาไปดูแลความเรียบร้อยด้านนอก

จินลี่หยางมองลูจางเหว่ยที่เดินออกไปก็หันมากล่าวกับจงฉง “ท่านลุงจง มิคิดว่าท่านจะมาดูการตัดสินคดีนี้ด้วยตนเองข้าจึงมิได้ออกไปต้อนรับท่านก่อน ขออภัยด้วยขอรับ”

จงฉงโบกมือและยิ้ม“มิเป็นไรๆ เดินทางครั้งนี้ข้าเองก็มาอย่างกะทันหันเพียงแต่มิคิดว่าจะมาเจอเจ้าที่นี่”จงฉงมองหน้าจินลี่หยางอยู่ครู่หนึ่งและขมวดคิ้ว“เจ้าออกจากทหารองครักษ์ของกรมกลาโหมเพื่อมาอยู่ที่ซุนฉือ แล้วท่านจินจูโหว…”

“ท่านพ่อทราบเรื่องแล้วขอรับ” จินลี่หยางตอบ

ฟังคำกล่าวตัดบทของจินลี่หยางจงฉงจึงมิเอ่ยถามอันใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ต่อ

ต้วนห่าวอู๋เดินเข้ามาสมทบกับทั้งสองคนสีหน้ายิ้มแย้ม “จินโหวซื่อจื่อ!เดินทางมาฉางผิงครานี้ได้มาพบท่านช่างเป็นเกียรตินักถ้าอย่างไรข้าขอเลี้ยงสุราอาหารท่านสักมื้อได้หรือไม่”

จินลี่หยางยิ้ม“ขออภัยด้วยขอรับท่านต้วน เสร็จจากศาลข้าก็ยังมีธุระอื่นที่ต้องสะสางอีกหากมีโอกาส คราวหน้าข้าจะขอเป็นฝ่ายเลี้ยงสุราท่านเองขอรับ”

ต้วนห่าวอู๋หน้าเจื่อนลงเล็กน้อยด้วยมิคิดว่าจินลี่หยางจะปฏิเสธ“ได้ๆ เช่นนั้นหากมีโอกาส ต้องรบกวนจินโหวซื่อจื่อแล้ว”

“ท่านเจ้าเมืองขอรับ! ใต้เท้าจิน!”ลู่จางเหว่ยเดินจ้ำอ้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบมีสีหน้ามิสู้ดีถือกระดาษมาด้วยแผ่นหนึ่ง

จินลี่หยางขมวดคิ้วและก้าวออกไปหาลู่จางเหว่ย“มีอันใดรึ”

ลู่จางเหว่ยสีหน้าซีดเผือดยืนหอบหายใจ และส่งกระดาษแผ่นนั้นให้จินลี่หยาง

จินลี่หยางรีบรับมาดูเมื่ออ่านข้อความแล้วก็มีสีหน้าซีดเผือดไม่แพ้ลู่จางเหว่ย

...................................

--ของแถมท้ายบท--

ลู่จางเหว่ยรีบเดินออกมาจากวงสนทนาของทั้งสองคนพลางเอี้ยวคอกลับไปมอง

ท่านเจ้าเมืองหน้าตาดุดันแต่กลับยิ้มอ่อนโยนให้จินลี่หยางได้ถึงขนาดนั้น

ตายละวานั่นคือจินโหวซื่อจื่อ นั่นคือซื่อจื่อเลยนะ

หลานชายลำดับที่สี่ของฝ่าบาทหลานชายแท้ๆ ของชินอ๋อง (พระอนุชาของจักรพรรดิ)