วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

วันคืนแห่งความเกียจคร้านอันแสนสั้นของหลงเทียนเฟยมลายสิ้นไปแล้วอย่างสมบูรณ์ เรือนพักที่เคยเป็นดั่งสรวงสวรรค์ บัดนี้กลับให้ความรู้สึกคล้ายกรงทองที่รอวันเชือดเฉือนอิสรภาพของเขา

เด็กหนุ่มทอดถอนใจยาวเหยียด พลางมองไปยังหน้าต่างระบบที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เขาเลื่อนดูรายการทักษะที่มีอยู่ด้วยความเบื่อหน่าย กลิ่นอายไร้ตัวตนรึ ใช้ไม่ได้กับคนน่ารำคาญบางจำพวก คัมภีร์ดาบหมื่นสรรพสิ่งรึ นั่นมันสิ้นเปลืองพลังงานเกินไปสำหรับการจัดการเรื่องไร้สาระ

บางทีข้าควรจะสังเคราะห์ทักษะ 'หน้ากากแห่งความน่าสมเพช' หรือ 'กลิ่นอายแห่งความไม่น่าคบหา' ขึ้นมาเสียเลย

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ข้อสรุปกับแผนการอันแสนเกียจคร้านของตน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างสุภาพ

"คุณชายเทียนเฟย ท่านผู้เฒ่ามีบัญชาให้ท่านไปพบกับคุณหนูหลี่ ณ ศาลากลางสวน เพื่อทำความรู้จักกันขอรับ"

คำพูดของบ่าวรับใช้เป็นดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของหลงเทียนเฟย เด็กหนุ่มเผลอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ สวรรค์ นี่มันคือการบังคับกันชัดๆ การต้องไปนั่งสนทนาอย่างเป็นทางการ ช่างเป็นเรื่องที่น่าเหนื่อยหน่ายที่สุด

ณ ศาลากลางสวนที่ตกแต่งอย่างงดงาม ไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างของดรุณีผู้หนึ่งทำให้แม้แต่บุปผาจันทราที่กำลังเบ่งบานยังต้องหุบกลีบลงเล็กน้อย หลี่ ชิงเหยายืนนิ่งสงบ นางทอดสายตามองไปยังบัวศิลาในสระน้ำ แต่ในใจกลับมิได้สงบนิ่งเหมือนภายนอก

นางรู้ดีถึงความเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยของตระกูลจ้าวและตระกูลฉิน การผูกพันธมิตรระหว่างตระกูลหลี่และตระกูลหลงจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด และนางคือหมากตัวสำคัญบนกระดานนี้

คุณชายผู้ไร้ราก นางทวนคำที่ได้ยินมาจากข่าวลือซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหตุใดสวรรค์จึงลิขิตให้ข้าต้องมาผูกพันกับบุคคลเช่นนี้

ขณะนั้นเอง ร่างของหลงเทียนเฟยก็เดินเข้ามาในสายตาของนางอย่างเชื่องช้า ท่าทีที่ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนนั้นทำให้นางขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใด เสียงที่แฝงความโอหังก็ดังขึ้นจากอีกฟากของสวน

"โอ้ นั่นมิใช่คุณชายเทียนเฟยหรอกหรือ ได้ยินว่าผลการทดสอบในหอคอยช่างน่าประทับใจเสียจริง"

หลงเฟยอ้าวเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ติดตามสองนาย เขายืนอยู่เบื้องหน้าหลงเทียนเฟย ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลนระคนอิจฉา "ชั้นสิบ ช่างเป็นความสำเร็จที่คู่ควรกับ 'ผู้ไร้ราก' เช่นเจ้าโดยแท้ ข้าเพียงแค่สงสัยว่าอัจฉริยะเช่นคุณหนูหลี่ ชิงเหยา จะรู้สึกเช่นไร ที่ต้องมาหมั้นหมายกับคนอย่างเจ้า"

คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามอย่างเปิดเผยนั้นทำให้บรรยากาศรอบกายพลันเงียบงัน

หลี่ ชิงเหยาหันมามองช้าๆ นางไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ แต่ดวงตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปีคู่นั้นจับจ้องมายังหลงเทียนเฟยอย่างพินิจพิเคราะห์ นี่คือการทดสอบโดยไม่ได้ตั้งใจ นางกำลังรอดูว่าบุรุษที่ถูกลิขิตให้เป็นคู่หมั้นของนาง จะรับมือกับสถานการณ์ที่น่าอัปยศเช่นนี้อย่างไร

ทว่าหลงเทียนเฟยกลับทำในสิ่งที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด

เด็กหนุ่มเมินเฉยต่อหลงเฟยอ้าวโดยสิ้นเชิง เขาหันไปทางหลี่ ชิงเหยา โค้งคำนับอย่างนอบน้อมที่สุดด้วย "ใบหน้าที่ซื่อตรงจริงใจ" แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูสัตย์ซื่อและเต็มไปด้วยความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง

"คุณหนูหลี่ ท่านพี่เฟยอ้าวกล่าวถูกทุกประการ ข้าเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างไม่ยุติธรรมต่อท่านอย่างยิ่ง การที่ท่านผู้สูงส่งราวเทพธิดาต้องมาผูกพันกับคนไร้ค่าเช่นข้า ช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจนัก หากมีหนทางใดที่ข้าจะสามารถช่วยให้ท่านหลุดพ้นจากโชคชะตาอันเลวร้ายนี้ได้ โปรดชี้แนะข้าน้อยด้วย"

ความเงียบเข้าครอบงำทุกสิ่งอย่างสมบูรณ์แบบ

หลงเฟยอ้าวที่เตรียมตัวมาเพื่อเย้ยหยันคนขี้ขลาด บัดนี้กลับอ้าปากค้าง สมองของเขาว่างเปล่า เขาไม่รู้ว่าจะตอบสนองต่อคนที่เห็นด้วยกับคำดูถูกของตนทุกประการเช่นนี้ได้อย่างไร

ส่วนหลี่ ชิงเหยานั้น ดวงตาที่เคยเยือกเย็นของนางพลันปรากฏประกายแห่งความฉงนสนเท่ห์อย่างถึงที่สุด นางจ้องมองไปยังใบหน้าที่ดูซื่อตรงและแววตาที่ดูจริงใจของหลงเทียนเฟย ภาพลักษณ์ "คุณชายไร้ค่าที่โง่เขลา" ในใจนางพลันสั่นคลอนอย่างรุนแรง

บุรุษผู้นี้...เป็นคนโง่ที่ยอมรับชะตากรรม หรือเป็นจอมเจ้าเล่ห์ที่กำลังเดินหมากอันลึกซึ้งกันแน่

(จบตอนที่ 49)