“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

    ตอนที่ 74 : การประชุมที่ไม่มีชื่อผู้ถูกกล่าวถึง

    หอประชุมลับของสำนักใหญ่ทั้งเจ็ด ไม่ได้เปิดใช้งานมานานกว่าสามร้อยปีไม่ใช่เพราะไม่มีภัยแต่เพราะไม่มีสิ่งใด “คุ้มค่า” พอจะเรียกพวกเขามาพร้อมกัน

    คืนนี้ แสงตะเกียงวิญญาณเจ็ดดวงส่องสว่างขึ้นพร้อมกันประตูหินปิดสนิทม่านกั้นพลังถูกเปิดใช้งานซ้อนกันถึงเก้าชั้นแม้แต่สวรรค์—ก็ไม่ควรได้ยินสิ่งที่ถูกพูดภายในนี้

    ผู้อาวุโสแต่ละสำนักนั่งประจำตำแหน่งไม่มีใครพูดไม่มีใครแสดงพลัง

    ความเงียบ…คือกฎข้อแรกของที่นี่

    ชายชราผู้หนึ่งจากสำนักค่ายกลวางแผ่นศิลาลงบนโต๊ะหินกลางห้องแผ่นศิลานั้นว่างเปล่าแต่ทุกคนรู้ว่ามันควรมี “บางชื่อ” อยู่

    “ผลการตรวจสอบจากหอคอยสังเกตการณ์”เขาพูดเสียงเรียบ“ล้มเหลวทั้งหมด”

    ไม่มีเสียงอุทานไม่มีใครแปลกใจ

    ผู้อาวุโสสำนักดาบขยับนิ้วช้า ๆ“หมายความว่าอย่างไร—ล้มเหลว?”

    “หมายความว่า”ชายชราตอบ“ระบบบันทึกไม่สามารถกำหนดตำแหน่ง ขั้น หรือความสอดคล้องกับกฎให้เขาได้”

    คำว่า เขา ถูกใช้โดยไม่มีใครถามว่าเป็นใคร

    ทุกคนรู้ดี

    ผู้อาวุโสสำนักจิตถอนหายใจเบา ๆ“สามร้อยปีที่ผ่านมา มีตัวแปรกี่ราย?”

    “ยี่สิบเจ็ด”“และทั้งหมด…ถูกจัดการแล้ว”

    “ด้วยวิธีใด?”

    คำถามนั้นทำให้บรรยากาศหนักขึ้นอีกระดับ

    ชายจากสำนักค่ายกลไม่ตอบแต่ทุกคนรู้คำตอบ

    กำจัดผนึกลบออกจากบันทึกโลก

    ผู้อาวุโสหญิงจากสำนักโอสถเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก“แต่ครั้งนี้ไม่เหมือน”

    “เขาไม่ได้ต่อต้านกฎ”“กฎ…ไม่สามารถแตะต้องเขา”

    ประโยคนั้นทำให้ตะเกียงวิญญาณหนึ่งดวงสั่นไหว

    ผู้อาวุโสสำนักดาบขมวดคิ้ว“ถ้าอย่างนั้น เรายังรออะไรอยู่?”

    “รอไม่ได้”“แต่ก็ลงมือไม่ได้เช่นกัน”

    เสียงจากมุมห้องดังขึ้นเป็นผู้แทนจากสำนักเก่าที่ไม่ค่อยเข้าร่วมการประชุม

    “หากเรากำจัดเขา”“เราต้องแน่ใจว่า ‘โลกจะไม่โต้ตอบ’”

    ประโยคนั้นทำให้หลายคนเงียบ

    เพราะนั่นคือปัญหาที่แท้จริง

    ไม่ใช่ว่าเฉินหยวนแข็งแกร่งแค่ไหนแต่เป็นว่า…โลกจะทำอย่างไร หากเขาหายไป

    ผู้อาวุโสสำนักจิตหลับตา“ข้าเห็นลางหนึ่ง”

    “อะไร?”

    “เส้นชะตาที่เคยผูกกับกฎ…เริ่มคลาย”“หากตัดผิดจังหวะ โลกอาจไม่ซ่อมแซม”

    “หรืออาจ…แตก”

    คำว่า แตกไม่ควรถูกพูดในห้องนี้

    แต่ถูกพูดไปแล้ว

    ผู้อาวุโสสำนักดาบหัวเราะเย็น“ถ้าอย่างนั้น จะให้เราก้มหน้ารอ?”

    ไม่มีใครตอบทันที

    ก่อนที่ชายชราจากสำนักค่ายกลจะพูดช้า ๆ“ไม่”

    “เราจะเฝ้าดู”“และเตรียมทางเลือก”

    “ดึงเขา”“กันเขา”“หรือ—ถ้าจำเป็น—ผลักเขาออกจากโลก”

    คำว่า ผลักออกหนักแน่นกว่า กำจัด

    เพราะมันหมายถึงบางสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น

    ผู้อาวุโสหญิงพึมพำ“เขายังไม่รู้ตัวหรอก…ว่าโลกกำลังประชุมกันเพราะเขา”

    “และนั่นแหละ”ชายจากสำนักเก่ากล่าว“คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด”

    การประชุมสิ้นสุดโดยไม่มีมติไม่มีคำสั่งไม่มีการเคลื่อนไหวในทันที

    แต่ทุกสำนักรู้ดี—

    ตั้งแต่วินาทีนี้เฉินหยวนไม่ได้เป็นเพียงผู้ฝึกตนอีกต่อไป

    เขาเป็น ประเด็น

    และโลก…ไม่เคยปรานีต่อประเด็นที่มันควบคุมไม่ได้

    คล้ายกับเรื่อง“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า” ที่คุณอ่าน