Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบเก้า Live Free or Die Hard

“ไปรวบรวมของที่พวกเจ้าคิดว่าจะเอาติดตัวไปออกมาให้หมดและเร่วมเดินทางไปเตรียมตั้งรับต่อสู้กับข้าที่นอร์ดการ์ด”

คัลเลิกคิ้วเหมือนพึ่งคิดขึ้นได้

“หรือคอยพวกบีสต์แมนกลับมาอยู่ที่นี่และคอยสู้ตายกับพวกมันครอมก็คงพอใจกับการที่พวกเจ้าจะทำเช่นนั้นเช่นกันแต่ข้าขอเตือนเอาไว้ก่อนว่าผู้หญิงอาจจะถูกเอาไปทำเป็นแม่พันธุ์ผู้ชายอาจจะถูกกินและเอาไปทำเป็นซอมบี้หากพวกเจ้ารับได้ข้าก็ไม่ห้าม”

และด้วยผลลัพธ์จากคำพูดให้กำลังใจและปลอบใจชาวบ้านของคัลทำให้แม้แต่ชาวบ้านวัยหนุ่มที่กล้าหาญที่คิดจะสู้จนตัวตายเพราะเสียครอบครัวแม่และน้องสาวไปกับพวกบีสต์แมนกลายเป็นห่อเหี่ยวทันที

ช่วงนี้หากตอนที่เขาเล่นเกมส์อยู่คัลคงเข้าไปปล้นเอ๊ย รวบรวมสมบัติที่มีค้างอยู่ในหมู่บ้านไปแล้ว

แต่เมื่อมาอยู่ในโลกนี้จริงๆ

เขาก็ต้องหักห้ามใจตนเองไว้ที่จะไม่เข้าไปทุบหม้อทุบไห เปิดลิ้นชักเพื่อหาเหรียญทองและเงินหรือไอเท็มที่ซ่อนอยู่ตามบ้านของชาวบ้าน

มีการแซวกันว่าหากมองนักผจญภัยจากสายตาของคนที่ไม่รู้เรื่องมาก่อนคงมองพวกเขาไม่ต่างกับโจร

DM หลายคนก็พยายามวางเนื้อเรื่องว่าให้พวกชาวบ้านรังเกียจนักผจญภัยและหวาดกลัวนั่นคือสาเหตุที่นักผจญภัยโดนขายข้าวของต่างๆด้วยราคาแพงกว่าปรกติ

เพราะราคาที่นักผจญภัยซื้อของไม่ใช่ราคาที่ชาวบ้านซื้อนั่นเอง

ราวกับปาฏิหาริย์

พอนักผจญภัยอย่างเราไม่ได้ไปค้นหาของมีค่าด้วยตนเอง

พวกชาวบ้านกลับเอาของมีค่าติดตัวมาได้มากมายจนเป็นขบวนยาวที่เต็มไปด้วยชาวบ้านหลายร้อยคน

“คนแก่กับเด็กอยู่ข้างในพวกผู้ชายอยู่ข้างนอก ตั้งรูปชขบวนปกป้องคนชราและเด็กผู้หญิงข้างในเอาไว้”

คลอฟอร์ดสมกับที่ได้รับการฝึกวิชาอัศวินมาได้ทำตามตำราพิชัยสงครามตั้งรูปขบวน

คัลกลับมองไปที่เส้นขอบฟ้าที่ห่างไกลบนหลังม้า

ความรู้สึกของเขาเหมือนมีใครบางคนจ้องมองเขาอยู่