月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

บทที่ 50 บทนำเล่ม 2 โรงเตี๊ยม “ปุกปุย”

ณ ยอดเขาสูงเสียดฟ้า สถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรืองที่สุด มั่งคั่งที่สุด และแข็งแกร่งที่สุด...

“หรือว่า ดินแดนแห่งนี้จะจบลงในรุ่นของข้ากัน...” หลวงจีนชรา เฝ้ามองลงไปยังเบื้องล่าง ซึ่งตอนนี้ที่ที่เคยเต็มไปด้วยผู้คนนับพันนับหมื่น แต่หลังจากที่กาลเวลาล่วงเลยไปแล้วหลายพันปี ที่แห่งนี้ก็เหลือเพียงแค่หลวงจีนอยู่ไม่กี่ร้อยคนแล้ว...

“อาจารย์ปู่...”

“หลายปีมานี้ข้าเอาแต่ฝันถึง การมาถึงของผู้ช่วยเหลือ ที่จะนำพาวัดเส้าหลินเราให้เจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง”

“แต่ว่าอาจารย์อาก็ออกไปนั้นหลายปีแล้วนะขอรับ”

“8 ปีแล้ว ครบ 8 ปีแล้ว”

“อาจารย์ปู่ขอรับ ต่อให้ท่านอาจารย์อาจะเป็นเพียงแค่พระปราบมาร ที่มิได้ห่มจีวรนุ่งเหลือง แต่ถึงอย่างนั้นท่านอาจารย์อ่าก็ต้องกลับมาภายใน 2 ปีนี้อยู่ดี”

“ข้าเองก็ได้แต่หวังว่านิมิตที่ขาฝันถึงจะเป็นจริง เพราะตัวข้าเองก็เหลือเวลาอยู่บนโลกใบนี้อีกไม่มากแล้ว ได้แต่หวังว่าดวงตาคู่นี้จะได้เห็นวัดเส้าหลินของเรากลับมารุ่งเรืองอีกครั้งในสักวัน”

“...”

“เจ้ากลับลงไปเถิด ข้าขออยู่ที่นี่ต่ออีกสักพักนึง”

“ข้าทราบแล้วขอรับ”

มองไปยังแผ่นหลังที่นั่งอึ้งของศิษย์หลาน หลวงจีนชรา ก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ...

“เมื่อไรกันที่ข้าจะได้พบท่านจันทราสีเพลิง”

………………

มาแล้วจ้า ตอนแรกว่าจะใส่ตอนพิเศษอีกตอน…แต่เรามาต่อเล่มสองกันเลยดีกว่า ตอนพิเศษมันค่อนข้างหนักมากๆ เลย ลบแก้ลบแก้ไปหลายรอบ*-* 

เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะมาต่อเนื้อเรื่องต่อจากที่ค้างกันเอาไว้เลยเนาะ น่าจะทรมานคนได้นิดนึง(คิดไปเองแหละว่ามีคนรอ)

แล้วก็เปิดให้ทุกคนเม้นได้แล้วนะครับ ไม่ล๊อกอินก็เม้นได้….เหงา เม้นติเม้นด่ายังดีกว่าไม่มีให้อ่าน

ที่สำคัญขอบคุณสำหรับโอนตรงมา500นะครับ เหลือติดบัญชีอยู่19บาทแฮ่ะๆ เลยรีบมาปั่นบทนำให้ก่อนครับ

หลังจากนี้เราจะไปต่อกันเลยในเล่มที่สองกับ

“โรงเตี๊ยม ‘ปุกปุย’”