ข้าผู้มีสายเลือด 12 สัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด

"นี้คือความแข็งแกร่งของข้าในปัจจุบันอย่างนั้นหรอ ไม่เลวเลยทีเดียว" 

หลงหยุน เขาได้ ดูว่าความแข็งแกร่งของเขานั้นเพิ่มขึ้นมากมายขนาดไหนนั้นเองแต่เมื่อเห็นพลังของเขาในตอนนี้ก็ทำให้เขานั้นรู้สึกดีไม่น้อยเพราะพลังของเขาในตอนนี้นั้นสามารถสู้กับอสูรระดับหลอมรวมได้อยู่นิดหน่อยแต่ทางด้านของหลานหยู หลังจากเธอนั้นได้เห็นว่าความแข็งแกร่งของหลงหยุนได้เพิ่มมากมายขนาดนี้ตอนนี้เธอนะก็เชื่อแล้วว่าการแลกเปลี่ยนกับ หลงหยุน ในครั้งนี้ต้องเป็นผลดีให้เธอในอนาคตแน่นอน ส่วนทางหลงหยุนในตอนนี้นั้นเขานั้นกำลังหันหน้าไปหาหมาป่าแห่งการสังหารในตอนนี้ที่มันกำลังจ้องมองเขาอยู่นั้นเองในตอนนี้

"เจ้าน่ะเมื่อไหร่จะเข้ามาได้แล้วข้ารอเจ้าอยู่นะเจ้าหมาป่า ข้าจะได้จัดการเจ้าง่ายๆ ไปเลย" 

หลงหยุน เขาได้ทำการยั่วโมโหมาป่าแห่งการสังหารส่วนหมาป่าแห่งการสังหารมันได้เห็นว่าหลงหยุนได้ท้าทายมันขนาดนั้น มันก็ได้ยิ่งโมโหขึ้นมาใหญ่นั้นเองในตอนนี้มันไม่สนอะไรแล้วจู่โจมใส่หลงหยุนในทันทีส่วนทางของหลงหยุน หลังจากที่เขานั้นได้เห็นความโกรธแค้นของหมาป่าแห่งการสังหาร ได้เห็นว่ามันกำลังได้เข้ามาโจมตีตัวเองเขาก็ให้รอช้า ได้ทำการพุ่งเข้าโจมตีโดยใช้ร่างแยกมายาออกมาแล้วไปป่วนประสาทใส่หมาป่าแห่งการสังหาร ที่เป็น ร่างต้นนั้นเอง ส่วนร่างแยกอีกตัวหนึ่ง เหลืออีกตัวหนึ่งนั้นเอง เขาก็คิดจะจัดการกับมันก่อนเลย โดยที่เขานั้นมาอยู่ตรงหน้าของร่างแยกของหมาป่าแห่งการสังหาร แล้วเมื่อร่างแยกหมาป่าแห่งการสังหารมันได้เห็น ว่าหลงหยุนได้มาปรากฏตัวต่อหน้าร่างของมัน แบบนั้น มันก็ได้ทำการ เข้าโจมตีใส่ หลงหยุน ด้วยกรงเล็บอันคมกริชของมันเอง แต่ทางหลงหยุนเขาก็ไม่น้อยหน้าเช่นกันเขาได้ทำการใช้กรงเล็บมังกรของเขาในการตอบโต้ด้วยกรงเล็บมังกรปฐพีใส่ การโจมตีของร่างแยกในทันที แล้วเมื่อการโจมตีของร่างแยกของหมาป่าแห่งการสังหารให้ปะทะเข้ากับ หลงหยุน ที่เป็นร่างจริง นั้นเอง ก็ ได้เกิดการ ปะทะกันของทั้งสองคนเกิดขึ้น ทันใดนั้นการโจมตีของหลงหยุน สามารถทำให้หมาป่าแห่งการสังหารที่เป็นร่างแยกนั้นได้ถอยกระเด็นออกไปแล้วหายไปนั้นเองกลับคืนร่างสู่ร่าง เดิมของมันนั้นเอง ส่วนทานด้านหลงหยุนที่เป็นร่างแยกนั้นตอนนี้กำลังล่อหมาป่าแห่งการสังหารร่าง จริงไว้นั้นเอง แต่ก็ไม่สามารถถ่วงเวลาไว้นานได้เพราะแค่การโจมตีเดียวของหมาป่าแห่งการสังหารก็สามารถทำให้ร่างแยกพวกนั้นนั้นหายไปได้นั้นเองเพียงแค่ ตวัดขา ครั้งเดียวของหมาป่าแห่งการสังหารก็มีพลังมากพอสามารถจัดการร่างมายาของ หลงหยุน ได้ แล้วทำให้ร่างแยกของหลงหยุนนั้นหายไปในทันทีกลับสู่ร่างของหลงหยุนให้ตอนนี้และมันก็ได้หันไปหาหลงหยุน ที่ตอนนี้กำลังมองมันอยู่นั้นเอง แต่แล้วทันใดนั้นก็ได้มีคลื่นกระบี่เข้ามาพุ่ง มาด้วยความเร็วสูงแล้วทำการ โจมตีใส่มันจากทำด้านหลังนั้นเองโดยที่มันนั้นไม่รู้ตัวเลยสักนิดเดียวโดยกระบี่ที่โจมตีเข้ามานี้เป็รการโจมตีที่มีพลังรุนแรงมาก มันได้โดนแทงเข้าใส่ร่างกายของ มัน การโจมตีนี้ไม่ใช่ของใครที่ไหนก็คือของ หลานหยูที่เธอเข้ามาช่วยหลงหยุนในตอนนี้นั้นเองโดยที่เธอนั้นทำการใช้ทักษะกระบี่ของเธอในการโจมตีเข้าใส่หมาป่าแห่งการสังหารโดยที่มันไม่รู้ตัวเลยสักนิดเดียวในตอนนี้นั้นเองจนทำให้การโจมตีของเธอนั้นได้เปรียบทะลุร่างของหมาป่าแห่งการสังหารไปเต็มๆแต่ก็ไม่สามารถสร้างบาดแผลอะไรได้มากมายให้กับหมาป่าแห่งการสังหารมากนักและเธอก็ได้มาปรากฏกายอยู่ข้างหลังของหมาป่าแห่งการสังหารส่วนหมาป่าแห่งการสังหารนั้นเมื่อมันได้เห็นตัวเธอนั้นหลังจากได้เห็นว่าคนที่โจมตีมันนั้นเป็นผู้หญิงที่มันนั้นไม่ได้สนใจเลยในตอนแรกแต่กลับมาฉวยโอกาสตอนที่มันสนใจแต่หลงหยุนแล้วหลานหยูก็ได้ ทำการโจมตีใส่มันนั้นทำให้มันนั้นหันไปหาเธอในทันทีแล้วก็มันไม่รอช้าได้ทำการใช้หางตวัดโดนตีใส่หลานหยู เมื่อหลานหยูเธอนั้นได้เห็นอย่างนั้นเธอนั้นก็ได้ทำการ เอากระบี่ของเธอนั้นมาปัดป้องหางของการโจมตีของหมาป่าแห่งการสังหารในทันที แต่ว่าแรงปะทะนั้นมากเกินไป จนทำให้เธอนั้นกระเด็นออกไปแต่ก็ไม่เป็นอะไรมากนัก ส่วนหมาป่าแห่งการสังหารนั้นมันได้ลืม หลงหยุนไปนั้นมันก็ไม่รู้เลยว่า หลงหยุนได้ทำการเข้ามาใกล้มาแล้วนั้นเอง

" เจ้าอย่าลืมคู่ต่อสู้ อย่างข้าสิ"

หลงหยุนที่ได้โผล่มาด้านหลังของ หมาป่าแห่งการสังหารเขาก็ไม่ได้รอช้าได้ทำการใช้มือขวารีบจับการจับหางไว้อย่างแน่นหนา ของหมาป่าแห่งการสังหาร แล้วไม่ยอมปล่อยให้หลุดเลยสักนิดส่วนทางของหมาป่าแห่งการสังหารเมื่อมันได้เห็นว่าหลงหยุนในโผล่มาหน้าหลังของมันพร้อมจับหางมันไว้มันก็รู้สึกถึงลางไม่ดีแล้วนั้นเองส่วนทางหลงหยุนนั้นเขาได้ทำการยิ้มออกมา

"เจ้าคงรักหางของเจ้านักสินะเดี๋ยวข้าจะตัดมันเอง" 

ทันใดนั้นหลงหยุนก็ได้ทำการใช้ท่ากรงเล็บมังกรสังหารซึ่งทำการตัดหางของ หมาป่าแห่ง การสังหารหลุดออกจากร่างกายของมันในทันทีและเมื่อหมาป่าแห่งการสังหารมันได้โดนตัดหางออกมาตอนนี้ทำให้มันนั้น ได้ร้องออกมาด้วยความ เจ็บปวดเป็นอย่างมากนั้นเองหลังจากหาง ได้โดนตัดออกมา ตัวมันในตอนนี้นั้นได้โกรธแค้นหลงหยุนเป็นที่สุดแล้วนั้นเองมันนั้นได้ทำการล้มเลิกในการจะคิดจะโจมตีใส่หลานหยูแล้วได้หันไปสนใจหลงหยุนแทนแต่ทางหลงหยุนเขาก็ได้เตรียมรับมือไว้แล้วนั้นเองและหลังจากนั้นหลงหยุน ได้ทำการกระโดดขึ้นไปใส่หมาป่าแห่งการสังหารในทันทีเข้ามาเลย ได้เตรียมงานหมักเพื่อจะโจมตีใส่หมาป่าแห่งการสังหารที่มานั้นได้กำลังพุ่งเข้ามาใส่หลงหยุน

"หมัดเฉิงฉีพิโรธ" 

หลงหยุน เขาไม่รอช้าได้ทำการรีบปล่อยหมัดออกมาในทันทีด้วยวิชาที่เขาฝึกฝนมานั้นเองอย่างมันใช้ชีวิตที่เป็นวิชาระดับสูง อย่างสุดแรงเกิดด้วยพลังทั้งหมดที่เขามีในตอนนี้นั้นเองเขาหวังว่าจะสามารถสังหารหมาป่าแห่งการสังหารตัวนี้ได้นั้นเอง และหมัดนี้ก็ได้ทำการเข้าปะทะกับหัวของหมาป่าแห่งการสังหารนั้นเองทันใดนั้นหมัดนี้ก็ได้ทำการต่อย ใส่หน้าผากที่หัวของหมาป่าแห่งการสังหาร ที่กำลังพุ่งมานั้นเอง แล้วเมื่อหมัดที่มีพลังทำลายล้างสูงที่สุดของหลงหยุนได้เข้าปะทะกับหัวกระโหลกของหมาป่าแห่งการสังหาร ไปนั้นทำให้มานั้นได้กระเด็นออกไปนั้นเองโดยที่มานั้นไม่สามารถต่อต้านได้เลย แล้วร่างของมันก็ได้กระเด็นจนไปติดกับผนังกำแพงแล้วร่วงหล่นในที่สุดจนมานั้นได้สิ้นลมหายใจไปนั้นเอง ส่วนทางด้านหลานหยูหลังจากเธอนั้นได้เห็นว่าหมาป่าแห่งการสังหารนั้นได้สิ้นลมหายใจไปแล้วเธอนั้นก็ได้รีบทำการไปกระโดดอยู่ข้างของหลงหยุนในทันที

"ดูเหมือนว่าเจ้าจะจัดการสัตว์อสูรระดับหลอมรวมได้แล้วนะเนี่ย" 

แต่ทางหลงหยุนเขาไม่ได้กล่าวอะไรและการไปดูศพของหมาป่าแห่งการสังหารแล้วทำการดึงแก่นอสูรออกมาในทันที

" แก่นอสูรวิญญาณ ระดับ หลอมรวม อีกอันหนึ่งข้าก็ได้มา แต่ดูเหมือนว่าพลังมัน มากกว่าสิงโตอัคคีพิโรธที่ข้าเคยจัดการไปซะอีกแล้วแต่ก็ช่างมันเถอะข้าขอรีบดูดซับ ก่อนดีกว่า "

 หลังจากนั้นหลงหยุนเขาก็ได้ทำการหันหน้าไปหาหลานหยูที่ตอนนี้กำลังมองดูเขาอยู่นั้นเอง

"ช่วยรอข้าอยู่ก่อนนะเดี๋ยวข้าขอดูดซับ พลังของแก่นอสูรอันนี้ก่อนแล้วพวกเราค่อยลงไปด้านล่างกันที่ใต้บ่อน้ำแห่งนี้"

" ได้รีบๆด้วยล่ะ"

 เมื่อได้รับคำตอบจากหลานหยู เขาก็ได้ทำการรีบนั่งดูดซับพลังงานในแก่นอสูรนั่นเองจนทำให้เวลาล่วงเลยผ่านไปจนทันใดนั้นพลังงานก็ถูกดูดซับจนหมดแล้วนั้นเองเข้าสู่ร่างกายของ หลงหยุน จนหมดแล้ว หลงหยุน ก็ได้ลืมตาขึ้นมา แต่ว่าการเปลี่ยนแปลงของเขานั้นก็คือว่าเขาไม่ได้ทะลวงระดับพลังนั้นเอง

"ดูเหมือนว่าพลังงานที่ต้องใช้ในการทะลวงมากมายยิ่งกว่าที่คิดซะอีก แต่ก็ช่างเถอะ" 

ส่วนทางด้านหลานหยูหลังจากเธอนั้นได้เห็นว่าหลงหยุนได้ทำการดูดซับเสร็จแล้วเธอนั้นก็ได้มองไปที่ หลงหยุน ว่าระดับพลังของเขาเป็นไงบ้างแต่ที่เธอตกใจคือระดับพลังของหลงหยุนไม่ได้พัฒนาขึ้นเลยสักนิดเดียว

" นี่เจ้าดูดซับพลังงานเสร็จแล้วหรอทำไมพลังของเจ้ายังอยู่ที่เดิมไม่เห็นพัฒนาขึ้นเลย"

" เจ้าไม่ต้องรู้หรอกแต่ก่อนอื่นเลยพวกเราต้องรีบออกจากที่นี่กันแล้วไปที่บ่อน้ำกันเถอะ"

 หลานหยูเธอก็ได้ทำการพยักหน้าในทันที และแล้วทั้งสองคนนั้นก็ได้ทำการเดินไปที่บ่อน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังของพวกเขาทั้งสองคน

"เอาล่ะไปกันเถอะ"

หลังจากหลงหยุนเขาได้ทำการรีบพูดให้หลานหยูลงไปในบ่อน้ำกับเขาทั้งสองคนก็ไม่รอช้าได้ทำการกระโดดลงบ่อน้ำในทันที

"ข้าหวังว่าข้าจะสามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้นะ"